Kevin Stöger

Pochodzenie

Urodził się 27 sierpnia 1993 roku w Steyr w Górnej Austrii. Piłkę zaczął kopać jako trzylatek w miejscowym ATSV Steyr. Razem ze starszym bratem Pascalem dorastał o rzut kamieniem od boiska klubu, a ojciec Dietmar od małego zabierał ich na mecze.

Po prawie dziesięciu latach w ATSV przeniósł się do akademii SV Ried. W 2009 roku, jeszcze jako piłkarz młodzieżowy, miał ofertę z dwóch niemieckich klubów, VfB Stuttgart i Werderu Brema. Zauważyli go skauci Stuttgartu, gdy zagrał w reprezentacji Austrii U-16 w meczu w Czechach. Po testach wybrał Stuttgart. W tamtym czasie jego trener Andreas Milot mówił o nim, że jako wyraźny lewonożny to duży talent, jako pomocnik ma „zabójcze podanie” i w swoim roczniku jest najbardziej rzucającym się w oczy zawodnikiem.

Latem 2009 roku, jako niespełna 16-latek, trafił do ośrodka szkoleniowego VfB. Przez trzy lata mieszkał w tamtejszym internacie razem z Phillippem Mwene, późniejszym reprezentantem Austrii.

Kariera

W Stuttgarcie grał kolejno w drużynach U-17, U-19 i w rezerwach VfB II, z którymi występował w 3. Lidze. W pierwszej drużynie zadebiutował 31 października 2012 roku w Pucharze Niemiec: w meczu z FC St. Pauli wszedł w 67. minucie za Vedada Ibiševicia. W Bundeslidze dla Stuttgartu nie zagrał.

1 lipca 2013 roku, mimo kilku ofert z Bundesligi, został wypożyczony na dwa lata do 1. FC Kaiserslautern z 2. Bundesligi. Pierwszy rok nazwał trudnym, w drugim trener już na niego stawiał: Stöger regularnie grał, a Kaiserslautern o włos zabrakło do awansu. Latem 2015 roku wrócił do Stuttgartu, ale 26 sierpnia przeszedł do drugoligowego SC Paderborn 07. Paderborn spadło z ligi i w czerwcu 2016 roku Stöger przeniósł się do VfL Bochum.

We wrześniu 2016 roku, kiedy wywalczył już miejsce w składzie, zerwał na treningu więzadło krzyżowe i pauzował przez wiele miesięcy. W sezonie 2017/2018 był w Bochum ważnym ogniwem zespołu: zagrał 30 meczów, strzelił cztery gole i miał osiem asyst. W maju 2018 roku, bez odstępnego, podpisał dwuletni kontrakt z Fortuną Düsseldorf, świeżo awansowaną do Bundesligi. Trener Friedhelm Funkel mówił, że sprowadza technicznego piłkarza, który w poprzednim sezonie należał do najlepszych pomocników 2. Bundesligi.

W Düsseldorfie początek miał trudny. Po mocnym meczu z Herthą Berlin (4:1, jesienią 2018 roku) Funkel tłumaczył, że przed spotkaniem kazał mu nie robić sztuczek, tylko dużo biegać i walczyć dla zespołu. Fortuna utrzymała się w Bundeslidze, ale w ostatniej minucie ostatniego meczu sezonu, z Hannoverem 96, Stöger zerwał więzadło krzyżowe w lewym kolanie. Do treningu z drużyną wrócił po ponad pół roku, a do gry w testmeczu z FC Basel w styczniu 2020 roku. Fortuna spadła z ligi w ostatniej kolejce sezonu 2019/2020, a jego kontrakt wygasł.

Po spadku trenował indywidualnie i przez trzy miesiące nie miał zajęć z drużyną. 7 października 2020 roku podpisał dwuletni kontrakt z 1. FSV Mainz 05. W czerwcu 2022 roku, znów bez odstępnego, wrócił do VfL Bochum.

W sezonie 2023/2024 strzelił osiem goli i miał 13 asyst, a trzy razy punktował w barażach z Fortuną Düsseldorf, dzięki którym Bochum utrzymało się w Bundeslidze. Latem 2024 roku przeszedł za darmo do Borussii Mönchengladbach i podpisał trzyletni kontrakt. Dyrektor sportowy Roland Virkus nazwał go doświadczonym piłkarzem Bundesligi, który na ostatnich przystankach stał się prawdziwym liderem.

Styl gry

Jest lewonożnym rozgrywającym, który potrafi zagrać decydujące podanie. Chętnie wybiera ryzykowne, zaskakujące rozwiązanie. W 2025 roku mówił, że gdy popełni cztery błędy, i tak chce dostać piłkę po raz piąty, bo gdyby grał tylko prosto, odebrałby sobie swoje atuty. Wiedział, że takim stylem naraża się na krytykę, i przyznawał, że czasem powinien przypomnieć sobie, żeby grać bardziej pragmatycznie.

Jest specjalistą od stałych fragmentów gry. W Düsseldorfie trener Funkel oczekiwał od niego także pracy w drugiej linii: biegania i walki o piłkę.

Reprezentacja

Przeszedł przez wszystkie młodzieżowe reprezentacje Austrii. Pierwsze powołanie do dorosłej kadry dostał w marcu 2019 roku, na mecze eliminacji Euro z Polską i Izraelem, jako zastępca chorego Michaela Gregoritscha. Debiutu doczekał się dopiero w 2024 roku.

26 sierpnia 2024 roku, dzień przed 31. urodzinami, zadzwonił do niego selekcjoner Ralf Rangnick z informacją o powołaniu i słowami, że czas dojrzał do debiutu. Zadebiutował 6 września 2024 roku w Lublanie, w 82. minucie meczu Ligi Narodów ze Słowenią (1:1), wchodząc za Romano Schmida. Po spotkaniu Rangnick pochwalił jego techniczne możliwości.