Kaj Sierhuis

Pochodzenie

Urodził się 27 kwietnia 1998 roku w Atenach, bo jego ojciec pracował wtedy w Grecji. Rodzina wróciła do Holandii i zamieszkała w wiosce Jisp w Holandii Północnej. Piłkę zaczął kopać jako pięciolatek w WSV '30 w Wormer i od początku grał w starszych drużynach niż rówieśnicy. Po treningach okręgowych jako dziesięciolatek trafił do Ajaksu.

W juniorach nie uchodził za wielki talent. Jak sam mówił, trenerzy sprawdzali go na wielu pozycjach: na dziesiątce, w pomocy, a nawet jako lewego i prawego obrońcę. W sezonie 2014/2015, w drużynie B1, był prawie przez cały rok rezerwowym, bo przed nim grał młodszy Donyell Malen. Żeby zbierać minuty, występował w A2 jako prawy pomocnik. W turnieju Future Cup w 2015 roku strzelił gola Galatasaray i trafił w serii rzutów karnych w finale, który Ajax przegrał z RSC Anderlecht. Po tym sezonie postanowił, że chce grać tylko jako napastnik, nawet kosztem ławki.

Sezon 2015/2016 zaczął w A2 od pięciu goli w meczu z De Graafschap. Tydzień później siedział już na ławce A1, gdzie był trzecim napastnikiem za Ezrą Waliakiem i Óttarem Karlssonem. Rok później był już pierwszym napastnikiem A1. W Młodzieżowej Lidze UEFA 2016/2017 strzelał w każdym z pierwszych sześciu meczów Ajaksu, a po dwóch golach w wygranym 3:0 meczu 1/8 finału z Dynamem Kijów prowadził w klasyfikacji strzelców z ośmioma bramkami. Ajax odpadł w ćwierćfinale z Realem Madryt.

Kariera

Od jesieni 2016 roku grał w Jong Ajax, rezerwach Ajaksu w Eerste divisie. 28 kwietnia 2018 roku drużyna po raz pierwszy w historii została mistrzem tej ligi. W przedostatniej kolejce strzelił zwycięskiego gola w wyjazdowym meczu z FC Volendam, a w meczu przypieczętowującym tytuł wyrównał na 1:1 przy pierwszym kontakcie z piłką. Nazywał ten tytuł jednym z najlepszych momentów w karierze.

W pierwszej drużynie Ajaksu zadebiutował latem 2018 roku w kwalifikacjach Ligi Mistrzów ze Sturmem Graz. W lidze zagrał po raz pierwszy 11 sierpnia 2018 roku z Heracles Almelo. W tamtym sezonie, po kontuzji Kaspera Dolberga, był drugim napastnikiem za Klaasem-Janem Huntelaarem. Gdy Dolberg wrócił, Ajax wypożyczył go w zimie do FC Groningen. Ostatecznie w pierwszej drużynie Ajaksu zagrał w trzech meczach. W tamtym sezonie Ajax zdobył krajowy dublet i doszedł do półfinału Ligi Mistrzów.

W Groningen spędził rok, do stycznia 2020. Potem przeszedł do francuskiego Stade Reims. Pobyt we Francji nazywał niełatwym, zwłaszcza pod względem sportowym, ale mówił, że dorósł tam jako człowiek. Jak sam wspominał, gdy dostawał szansę, nigdy nie potrafił w pełni przekonać do siebie klubu.

Pod koniec sierpnia 2021 roku Reims wypożyczyło go na sezon do Heracles Almelo. W debiucie, w meczu z AZ, wyszedł w pierwszym składzie, strzelił gola i zaliczył asystę, a Heracles wygrało 3:2. Mówił, że w Almelo poczuł się znowu bardziej piłkarzem. W lutym 2022 roku zerwał więzadła krzyżowe w kolanie, co zakończyło dla niego sezon, a Heracles spadło z Eredivisie. Wrócił do Reims, ale na boisko wyszedł dopiero na początku 2023 roku.

Latem 2023 roku przeniósł się do Fortuny Sittard i, jak mówił jesienią, musiał tam najpierw poprawić wytrzymałość fizyczną. 3 marca 2024 roku w wygranym 5:2 meczu z Excelsiorem strzelił hat-tricka w 15., 29. i 34. minucie, a do tego zanotował dwie asysty. Był pierwszym piłkarzem Fortuny z hat-trickiem w Eredivisie od 2019 roku, gdy trafiał Mark Diemers. Tydzień później wrócił z Fortuną do Amsterdamu na mecz z Ajaksem. Mówił, że dziesięć lat spędzonych na De Toekomst, w ośrodku treningowym Ajaksu, to duża część jego wychowania.

3 maja 2024 roku w meczu z Go Ahead Eagles ponownie doznał ciężkiej kontuzji kolana. Do gry wrócił w lutym 2025 roku. W ataku Fortuny dobrze rozumiał się z Mo Ihattarenem, kreatywnym lewonożnym pomocnikiem.

W czerwcu 2026 roku jako wolny zawodnik podpisał trzyletni kontrakt z NEC Nijmegen.

Styl gry

Sam określał się jako ciężko pracującego napastnika, który żyje energią i potrafi ją dać drużynie. Trenerzy w akademii Ajaksu mówili mu, że bardziej pasuje do Feyenoordu niż do klasycznego „ajaksowskiego” napastnika. On sam uważał, że nie jest tak szybki jak Brian Brobbey, ale technicznie radzi sobie dobrze. Jako junior opisywał siebie jako „poachera”, który potrafi znaleźć się we właściwym miejscu we właściwym czasie. Mocna budowa pozwalała mu być punktem oparcia dla pomocników, a głową był groźny, choć nie należał do najwyższych napastników.

Z ostrożnością porównywał się do Klaasa-Jana Huntelaara: wyboru miejsca przed bramką i wykańczania głową, lewą i prawą nogą. Jako młody zawodnik Ajaksu szukał u Huntelaara rad i obserwował jego grę. Jego specjalnością jest bieg za plecy obrońcy. Mówił, że obrońcy najtrudniej upilnować napastnika, który zaczyna akcję w ich martwym polu.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Holandii. W 2017 roku strzelił jedynego gola w meczu kadry U-20 ze Szwajcarią, wygranym 1:0. W eliminacjach mistrzostw Europy U-21 w 2020 roku dwa razy zdobył trzy gole w jednym meczu: w październiku z Cyprem i 15 listopada z Białorusią (5:0).

Obserwował go selekcjoner Grecji John van 't Schip i rozmawiał z nim, ale okazało się, że nie da się załatwić greckiego paszportu. W 2021 roku mówił, że ta sprawa jest zamknięta, a to Holandia bardziej przypomina mu dom. Jego marzeniem była gra w reprezentacji Holandii.