Hiszpania
Wychowanek Sevilli, prawy obrońca, który strzelił zwycięskiego gola w półfinale igrzysk w Paryżu i zdobył z Hiszpanią złoto w 2024 roku.
Urodził się 15 sierpnia 2003 roku i wychował w Montequinto, dzielnicy Dos Hermanas pod Sewillą. Jako sześciolatek zaczął grać w CD Los Caminantes, a potem w CD San Alberto Magno. W wieku 12 lat zrobił test w Sevilli i został w jej akademii. W kategorii alevín wygrał z klubem turniej Liga Promises, a w cadete zdobył z reprezentacją Andaluzji mistrzostwo Hiszpanii.
Od dzieciństwa kibicował Sevilli, a jego idolem był Jesús Navas. Jako chłopiec chodził na mecze i oglądał go na prawej stronie boiska. Trener z pierwszych lat wspominał, że był wtedy cichy, ale na boisku stawał się liderem. Jako 16-latek powiedział, że kiedyś chciałby zostać prezydentem Sevilli.
W 2019 roku trafił do Sevilla Atlético, gdzie spędził trzy sezony: dwa w Segunda División B, ostatni w Primera RFEF. W maju 2020 roku trener Julen Lopetegui zaprosił go razem z kilkoma innymi wychowankami do treningów pierwszej drużyny w czasie pandemii. W pierwszej drużynie zadebiutował 15 grudnia 2021 roku w Pucharze Króla: wyszedł w podstawowym składzie na boisku Andratx, a mecz skończył się remisem 1:1 i zwycięstwem Sevilli w rzutach karnych. Kilka dni później zagrał końcówkę ligowego meczu z Barceloną.
W sierpniu 2022 roku Sevilla wypożyczyła go na sezon do Mirandés z Segunda División. Latem 2023 roku przekonał do siebie Joségo Luisa Mendilibara w przedsezonowych sparingach i dostał kontrakt pierwszej drużyny. W sezonie 2023/2024 zadebiutował w Lidze Mistrzów, w meczu u siebie z Lens, a jesienią 2023 roku asystował w niej przy golu Youssefa En-Nesyriego w remisie 2:2 z PSV Eindhoven. Wspominał ten mecz jako jeden z najpiękniejszych momentów swojej dotychczasowej kariery. Dzielił wtedy prawą stronę z Navasem i mówił, że mógłby dzielić pozycję z dziesięcioma tysiącami innych piłkarzy i nigdy nie nauczyłby się tyle, ile uczy się od niego.
We wrześniu 2025 roku odziedziczył po Navasie koszulkę numer 16. Mówił, że miał dwa marzenia, zostać zawodowym piłkarzem i grać w Sevilli, i że spełnił oba jednocześnie. Trener Matías Almeyda, jak mówił, bardzo mu pomógł w skomplikowanym dla niego lecie 2025 roku. W sezonie 2025/2026 Sevilla skończyła ligę na trzynastym miejscu, a Juanlu zagrał w 32 meczach LaLigi.
6 sierpnia 2026 roku odszedł do Bournemouth, drużyny trenera Marco Rose'a. Powiedział, że chciał grać w najlepszej lidze świata.
W Sevilli grał jako prawy obrońca lub wahadłowy, ale z formacji jest skrzydłowym. To zawodnik ofensywny i wszechstronny: może występować jako ofensywny pomocnik, skrzydłowy albo wahadłowy, zarówno na swojej, jak i na odwróconej nodze. Jest odważny, gra pionowo i potrafi minąć rywala. Ma 186 cm wzrostu. W 2025 roku sam mówił, że ostatnio najlepiej czuje się na prawej obronie albo na wahadle.
Grał w reprezentacjach Hiszpanii od U-16 do U-19, a w październiku 2023 roku zadebiutował w kadrze U-21, wchodząc z ławki w meczu z Uzbekistanem. W czerwcu 2025 roku zagrał na mistrzostwach Europy U-21 w Słowacji, gdzie Hiszpania odpadła w ćwierćfinale po przegranej 1:3 z Anglią.
Przed igrzyskami w Paryżu Santi Denia powołał go do kadry olimpijskiej. W pierwszym meczu z Uzbekistanem (2:1) był rezerwowym, potem wyszedł w podstawowym składzie w wygranym 3:1 meczu z Dominikaną, w którym zagrał 90 minut, i w przegranym 1:2 meczu z Egiptem. W ćwierćfinale z Japonią (3:0) był rezerwowym. W półfinale z Marokiem w Marsylii wszedł w 63. minucie przy stanie 1:1, a w końcówce dostał diagonalne podanie od Fermína Lópeza i strzałem przy pierwszym słupku zdobył gola na 2:1, który zapewnił Hiszpanii medal i awans do finału. W finale z Francją 9 sierpnia 2024 roku wszedł w 73. minucie, a Hiszpania wygrała 5:3 po dogrywce i zdobyła złoto, sześć dni przed jego 21. urodzinami.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025Mistrzostwa Europy U21 | Hiszpania U21 | Mistrzostwa Europy U21 | 4 | 229 | 0 | 1 |
