Jens Hauge

Pochodzenie

Urodził się 12 października 1999 roku w Bodø. Pierwszym klubem był FK Vinkelen, a do Bodø/Glimt przeszedł jako 13-latek z FK Junkeren. Do 12. roku życia trenował go ojciec, Jan Ingvald Hauge. Jako dziecko uwielbiał dryblować: nie był ani największy, ani najsilniejszy, ale nadrabiał zwinnością. Długo uprawiał też lekkoatletykę, a do 2018 roku grał w futsal w klubie Hulløy.

Sam mówił, że w dzieciństwie potrafił grać w piłkę od rana do wieczora. W akademii Glimtu trenerzy i koledzy wymagali od siebie stu procent, ale za najważniejszy czynnik swojego rozwoju uważał samodzielne treningi, które z czasem stały się dla niego nawykiem.

Kariera

13 kwietnia 2016 roku, jako 16-latek, zadebiutował w pierwszej drużynie Bodø/Glimt w meczu Pucharu Norwegii z Fløyą i wszedł z ławki, strzelając hat tricka w 14 minut. 8 lipca tego samego roku wykorzystał rzut karny w meczu z IK Start i został wtedy najmłodszym strzelcem gola dla Glimtu w Eliteserien. W sezonie 2017 Glimt grał w drugiej lidze. Hauge z 12 asystami był w niej najlepiej asystującym zawodnikiem i pomógł wywalczyć awans.

W sierpniu 2018 roku Glimt wypożyczył go do drugoligowego Aalesunds FK. Tam też nie grał: większą część jesieni spędził w rezerwach, w czwartej lidze. W 2019 roku wrócił do Bodø i dopiero wtedy dał się poznać norweskim kibicom, a Glimt zajął drugie miejsce za Molde. Latem 2020 roku był bliski przejścia do Cercle Brugge, ale został w Glimcie, by walczyć o pierwsze mistrzostwo kraju w historii klubu.

24 września 2020 roku Bodø/Glimt przegrało na San Siro 2:3 z AC Milan w eliminacjach Ligi Europy. Hauge lewą nogą podał przy pierwszym golu Kaspera Junkera, a prawą strzelił z około 20 metrów w okienko na 2:3. Stefano Pioli mówił po meczu, że to piłkarz na wysokim międzynarodowym poziomie. Tydzień później Hauge podpisał pięcioletni kontrakt z AC Milan. W Eliteserien zdążył zagrać w 18 meczach i strzelić 14 goli, a Glimt na koniec sezonu został mistrzem Norwegii.

W Mediolanie dobrze zaczął, ale z czasem grał coraz mniej i przez rok tylko trzy razy wyszedł w podstawowym składzie w Serie A. W sierpniu 2021 roku został wypożyczony do Eintrachtu Frankfurt. Strzelił dwa gole w pierwszych trzech meczach Bundesligi, potem zatrzymała go kontuzja mięśnia. Wrócił do składu przed końcówką Ligi Europy i 18 maja 2022 roku w Sewilli wszedł na boisko w finale z Rangers, wygranym przez Eintracht po rzutach karnych. W sumie zagrał w 12 meczach tej edycji pucharu. Był pierwszym Norwegiem, który wystąpił w zwycięskiej drużynie w finale Ligi Europy.

Eintracht wykupił go z Milanu, ale w sierpniu 2022 roku wypożyczył do KAA Gent, żeby grał regularnie. Ten sezon w Belgii był dla niego mniej udany. W styczniu 2024 roku wrócił na wypożyczenie do Bodø/Glimt. Mówił, że Glimt stał się europejskim klubem i że chce wziąć udział w tym projekcie. Grał tak dobrze, że jesienią 2024 roku po ponad dwóch latach przerwy wrócił do reprezentacji. W styczniu 2025 roku Glimt wykupił go z Frankfurtu i podpisał z nim kontrakt do końca sezonu 2028. Hauge tłumaczył, że to jego rodzinne miasto i drużyna, w której gra z kolegami z akademii.

W pierwszym sezonie Bodø/Glimt w Lidze Mistrzów, 2025/26, strzelił dwa gole w zremisowanym 2:2 meczu z Tottenhamem, gola przy zwycięstwie 3:1 z Manchesterem City i po golu w obu meczach z Interem Mediolan.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt
• 2022 Liga Europy z Eintrachtem Frankfurt
• 2020 Młody piłkarz roku Eliteserien
• 2020 Mistrzostwo Norwegii z Bodø/Glimt

Styl gry

Gra najchętniej na lewym skrzydle, skąd schodzi do środka na bardzo dobrą prawą nogę. Potrafi jednak grać obiema nogami, co pokazał w meczu na San Siro. Ma 184 cm wzrostu, jest szybki i sprawny fizycznie, dobrze radzi sobie w ciasnych przestrzeniach i przyjmuje piłkę zarówno przy linii bocznej, jak i między liniami rywala.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Norwegii od kadry do lat 15. Na mistrzostwach świata U-20 w 2019 roku, w meczu z Hondurasem wygranym 12:0, strzelił gola i miał cztery asysty, a dziewięć bramek zdobył jego przyjaciel Erling Haaland.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował w październiku 2020 roku w meczu Ligi Narodów z Rumunią, powołany przez Larsa Lagerbäcka. W 2021 roku zagrał w siedmiu meczach kadry. Potem, gdy w klubach grał mało, rzadko występował w reprezentacji, a od czerwca 2022 roku do jesieni 2024 roku nie zagrał w niej ani razu. Ståle Solbakken zabrał go na mundial 2026, choć słaby początek sezonu w lidze sprawił, że dla wielu był to wybór zaskakujący. Na turnieju zagrał raz, wchodząc z ławki w trzecim meczu grupowym z Francją.