Niemcy
Drybler, który mija rywali w największym ścisku, współkról strzelców Euro 2024 i autor gola, który w 2023 roku dał mistrzostwo Niemiec.
Urodził się 26 lutego 2003 roku w Stuttgarcie. Matka Carolin jest Niemką z polskimi korzeniami. Ojciec Daniel Richard, nazywany „Rich”, pochodzi z Nigerii i grał tam w piłkę, zanim przeprowadził się do Niemiec.
Gdy Jamal miał dwa lata, rodzina przeniosła się do Fuldy we wschodniej Hesji, bo matka zaczęła tam studia. Pierwszym klubem chłopca był TSV Lehnerz, późniejszy SG Barockstadt Fulda-Lehnerz. Grał tam z chłopcami starszymi nawet o dwa lata, a w pierwszym sezonie strzelił ponad sto goli. Od trenera Michy Hoffmanna dostał statuetkę buta dla najlepszego strzelca drużyny G-Juniorów w sezonie 2008/09. Ojciec, zwariowany na punkcie futbolu, biegał na meczach wzdłuż linii i dopingował syna. Za swoje pierwsze piłkarskie wspomnienie Musiala uważa chwilę, gdy jako sześciolatek stał z chorągiewką przy linii jako sędzia liniowy.
W październiku 2010 roku, jako siedmiolatek, wyjechał z rodziną do Southampton, gdzie matka spędziła czteromiesięczny semestr w ramach Erasmusa. Nie znał angielskiego i przyznawał, że pierwsze miesiące były trudne, a w zaaklimatyzowaniu się najbardziej pomógł mu futbol. Zaczynał w amatorskim City Central FC, gdzie poznał Leviego Colwilla. Po meczu, w którym strzelił sześć goli w dziesięć minut, skaut zaprosił go na testy do akademii Southampton FC. Chłopcem zainteresowały się też Chelsea i Arsenal, a prezes Southampton Nicola Cortese spotkał się z rodziną, by zatrzymać go w klubie.
Po semestrze rodzina wróciła na krótko do Fuldy, a w 2011 roku na stałe przeniosła się do Anglii. Musiala wybrał akademię Chelsea, bo uważał ją za jedną z najlepszych w kraju. W katolickiej szkole podstawowej Corpus Christi w New Malden grał w szachy i trenował hapkido, a ze szkolną drużyną grał na Wembley w finale szkolnego turnieju Football League. Jako 11-latek dostał stypendium w Whitgift School w Croydon, współpracującej z akademią Chelsea. Opiekował się nim tam Andrew Martin, były piłkarz Crystal Palace.
Z drużyną U-12 Chelsea grał w Lech Cup w Poznaniu i trafił do najlepszej piątki turnieju. Później miał w Chelsea gorszy okres: przez jakiś czas, jak mówił, grał słabiej z powodu bólów wzrostowych, a rodzice pomagali mu nie stracić wiary w siebie.
Latem 2019 roku, jako 16-latek, przeszedł z Chelsea do Bayernu Monachium. Rodzina chciała wrócić do Niemiec z powodów osobistych, rolę odegrał też brexit. Musiala mówił, że Bayern kochał od dziecka i takiemu klubowi nie można odmówić. Chelsea dostała za niego około 170 tysięcy funtów rekompensaty.
Do Monachium przyjechał po złamaniu szczęki, którego doznał w czasie egzaminów GCSE, więc w drużynie U-17 Miroslava Klosego początkowo nie błyszczał. Klose oraz trenerzy U-19 Martin Demichelis i Danny Schwarz kazali mu pracować nad grą w obronie: mógł ryzykować z piłką, ale po jej stracie miał wracać, a nie stać. Zimą przeszedł do U-19, a w czerwcu 2020 roku zadebiutował w 3. Lidze w rezerwach Sebastiana Hoeneßa, które zdobyły w tym sezonie mistrzostwo.
20 czerwca 2020 roku Hansi Flick wpuścił go w 88. minucie meczu z SC Freiburg za Thomasa Müllera. Mając 17 lat i 115 dni, Musiala został wtedy najmłodszym debiutantem Bayernu w Bundeslidze. W sierpniu był z drużyną na turnieju finałowym Ligi Mistrzów w Lizbonie, choć nie zagrał. 18 września 2020 roku, w wygranym 8:0 meczu z FC Schalke 04 na otwarcie sezonu, strzelił pierwszego gola w Bundeslidze i został wtedy najmłodszym strzelcem w historii klubu.
W Lidze Mistrzów zadebiutował 3 listopada 2020 roku w Salzburgu. W pierwszym meczu Ligi Mistrzów w podstawowym składzie, 1 grudnia z Atlético Madryt, wyróżniał się także odbiorami. W grudniu 2020 roku w meczu z RB Lipsk wszedł za kontuzjowanego Javiego Martíneza, po pięciu minutach strzelił gola i wypracował bramkę Müllerowi. Flick mówił potem, że dopiero po jego wejściu Bayern przejął kontrolę nad piłką. 23 lutego 2021 roku trafił w Rzymie z Lazio i został wtedy najmłodszym strzelcem Bayernu w Lidze Mistrzów. Kolega z drużyny Leroy Sané nadał mu przydomek „Bambi”.
Dwa razy strzelał gole, które przesądzały o mistrzostwie. 23 kwietnia 2022 roku zdobył trzecią bramkę w wygranym 3:1 meczu z Borussią Dortmund, który dał Bayernowi dziesiąty tytuł z rzędu. 27 maja 2023 roku, w ostatniej kolejce, wszedł z ławki w Kolonii i w 89. minucie strzelił gola na 2:1 z 1. FC Köln. Borussia tylko zremisowała z Mainz i Bayern obronił tytuł dzięki lepszemu bilansowi bramek. Sam Musiala nazywa tego gola swoim najlepszym momentem w Bundeslidze.
Pod wodzą Vincenta Kompany'ego w sezonie 2024/25 częściej strzelał głową, a zaczął też trafiać zza pola karnego. Bayern odzyskał wtedy mistrzostwo, które rok wcześniej stracił na rzecz Bayeru Leverkusen. Musiala przyznawał, że tamta porażka bolała i dała zespołowi dodatkowy impuls.
5 lipca 2025 roku w Atlancie, w ćwierćfinale klubowych mistrzostw świata z Paris Saint-Germain, złamał kość strzałkową i zwichnął staw skokowy. Przeszedł operację w Monachium, a do gry wrócił w styczniu 2026 roku. W kwietniu zagrał w podstawowym składzie w wygranym 4:2 meczu z VfB Stuttgart, który zapewnił Bayernowi mistrzostwo. 23 maja 2026 roku w Berlinie wyszedł w pierwszym składzie w finale Pucharu Niemiec, wygranym 3:0 również ze Stuttgartem.
Jest ofensywnym pomocnikiem, najlepiej czuje się jako „dziesiątka” za napastnikiem, ale grywa też na skrzydle.
Najbardziej wyróżnia go prowadzenie piłki w ciasnych przestrzeniach. Porusza się krótkimi, szybkimi i delikatnymi dotknięciami, które Julian Nagelsmann nazwał „wężowymi ruchami”, dzięki czemu trzyma piłkę przy nodze nawet wtedy, gdy traci równowagę. Swobodnie przekłada ją z nogi na nogę, przyjmuje między liniami i obraca się półobrotem od kryjącego, więc trudno go zatrzymać pressingiem. Gdy środek jest zamknięty, schodzi do boku i szuka pojedynków. Danny Schwarz, jego trener w U-19, nazwał go piłkarzem z ulicy, który drybluje intuicyjnie.
Dryblingu używa z namysłem: wybiera między rajdem, podaniem, wbiegnięciem w wolne pole i strzałem, a efektowne zagrania stosuje wtedy, gdy przybliżają gola. Thomas Tuchel chwalił właśnie to łączenie dryblingu z podaniami. Kończy akcje na różne sposoby: podkręconym strzałem, z podbicia albo lobem.
Mimo drobnej sylwetki nie pada łatwo. Jest często faulowany, ale stara się utrzymać na nogach i dokończyć akcję. Pracuje też bez piłki i odbiera ją rywalom; nacisk na grę w obronie kładli już trenerzy w akademii Bayernu.
Jako dziecko podpatrywał Ronaldinho, Lionela Messiego i Neymara, a przed meczami oglądał filmiki z zagraniami Neymara. Mówi, że chce mieć piłkę, grać swobodnie i mijać rywali.
Był młodzieżowym reprezentantem Anglii od U-15 do U-21. W grudniu 2017 roku strzelił hat tricka Holandii w meczu kadry U-15, w której grał razem z Jude'em Bellinghamem. W październiku 2018 roku zagrał też dwa mecze w niemieckiej U-16, ale słabo znał trenera i kolegów i czuł się tam obco.
W lutym 2021 roku, tuż przed 18. urodzinami, ogłosił, że wybiera Niemcy. Mówił, że ma serce dla Niemiec i serce dla Anglii, ale zdecydował się zaufać przeczuciu, że powinien grać dla kraju, w którym się urodził. Joachim Löw i Oliver Bierhoff spotkali się z nim w Monachium; Löw wspominał, że tylko jemu jako selekcjoner złożył obietnicę: zapewnił go, że jeśli wybierze Niemcy, na pewno zagra na Euro.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 25 marca 2021 roku w Duisburgu, w wygranym 3:0 meczu eliminacji mistrzostw świata z Islandią, wchodząc za Kaia Havertza. Na Euro 2020, rozgrywanym w 2021 roku, wszedł w 82. minucie meczu z Węgrami i został wtedy najmłodszym Niemcem, który zagrał na wielkim turnieju; dwie minuty później Leon Goretzka wyrównał na 2:2. Pierwszego gola w kadrze strzelił 11 października 2021 roku w wygranym 4:0 meczu z Macedonią Północną.
Na mundialu w Katarze w 2022 roku zagrał od pierwszej minuty we wszystkich trzech meczach grupowych, a Niemcy odpadli po fazie grupowej. Jürgen Klinsmann nazwał go najlepszym piłkarzem Niemiec w meczu z Hiszpanią. 16 czerwca 2023 roku wyszedł w podstawowym składzie w towarzyskim meczu z Polską w Warszawie, przegranym przez Niemców 0:1.
Na Euro 2024 w Niemczech strzelał w dwóch pierwszych meczach, ze Szkocją i Węgrami. Z trzema golami podzielił koronę króla strzelców z pięcioma piłkarzami i jako jedyny Niemiec trafił do drużyny turnieju; Niemcy odpadli w ćwierćfinale z Hiszpanią.
Na mundialu w 2026 roku strzelił gola w wygranym 7:1 meczu z Curaçao w Houston. W 1/16 finału z Paragwajem wszedł z ławki i wykorzystał rzut karny w serii jedenastek, ale Niemcy przegrali ją 3:4.
90
z 180 możliwych
1
co 90 minut
0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Niemcy | Mistrzostwa Świata | 4 | 271 | 1 | 0 |
| 2025/26Liga Mistrzów | Bayern München | Liga Mistrzów | 6 | 315 | 2 | 1 |
| 2024/25Liga Mistrzów | Bayern München | Liga Mistrzów | 12 | 866 | 3 | 3 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Niemcy | Mistrzostwa Europy | 5 | 423 | 3 | 0 |
