Jagiellonia Białystok, Śląsk Wrocław i ich europejskie marzenia

Jeżeli Śląsk Wrocław odbudowałby się i dokonał wielkiego comebacku na fotel lidera albo po prostu utrzymałby się na miejscach gwarantujących udział w eliminacjach do europejskich pucharów – wielkie brawa, ściskamy kciuki za dalsze sukcesy. Miałbym jednak pewne istotne i uzasadnione obawy dotyczące ogólnego obrazu tegoż zespołu.

Transfery Śląska Wrocław spłacają się z czasem

Wszystko wskazuje na to, że latem Erik Exposito opuści Wrocław. Śląsk dalej nie znalazł odpowiedniego następcy. W tym klubie ciężko o znalezienie odpowiednich piłkarzy „na cito”. Klimala w dobrej formie jest Śląskowi bardzo potrzebny, ale ma ewidentnie problem z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości. Nahuel również nie błyszczał od samego początku przygody ze Śląskiem, odpalił w samej końcówce poprzedniej kampanii i dobrą dyspozycję przełożył także na ten sezon.

Kibice Śląska muszą być cierpliwi, a o to bardzo ciężko, bo braki coraz bardziej się uwidaczniają i nie ma kim ich uzupełniać. A gdy ktoś już się pojawi – taki, jak Klimala – okazuje się, że potrzebuje czasu, który jak wiemy, z gumy nie jest. Jeżeli Śląsk Wrocław utrzyma pozycje w czołówce, na pewno będzie musiał pomyśleć o transferach, które od razu wniosą nową jakość do ekipy.

Jagiellonia zamknęła niechlubny rozdział 

Dużo pewniej wygląda Jagiellonia Białystok. Wydaje się, że jej mroczne czasy to już historia, a obecny szkoleniowiec, czyli Adrian Siemieniec, to właściwy człowiek na właściwym miejscu. Zespół z Podlasia na pewno należy pochwalić za świetne okienko transferowe. Polityka transferowa to niezwykle ważna sprawa, gdy myśli się poważnie o Europie. Pululu, Marczuk, Naranjo – za nich Jagiellonia nie zapłaciła ani złotówki, a każdy z nich udowodnił, że jest piłkarzem z prawdziwego zdarzenia. Każdy z nich owinął sobie ekstraklasę wokół palca.

Obecni liderzy wciąż są jednak nieco dalecy od formy z jesieni. Ich stadion nie jest już twierdzą, ulegli tam Lechowi Poznań. Przegrali z Górnikiem, zremisowali z Ruchem. Mimo że po kiepskim wejściu w rundę wiosenną już bez większych kłopotów pokonali Radomiak Radom 2-0 i Śląsk Wrocław 3-1, wciąż brakuje gry z przekonaniem. Tak naprawdę następne tygodnie pokażą nam, czy Siemieniec znalazł upragnioną stabilizację, czy Jagiellonia wciąż musi rozglądać się za grą z rundy wiosennej.

Patrząc na ich grę, ciężko nie odnieść wrażenia, że to zespół najbardziej dojrzały, skrojony pod Europę. Warsztat techniczny, łatwość, z jaką przychodzi zdobywanie goli, wszystkim tym ten klub się wyróżnia. Mądra gra defensywna i indywidualności nie do podrobienia. Pululu jest gwiazdą ekstraklasy, doskonale współpracuje z Marczukiem i Imazem. Nene i Romanczuk trzęsą środkiem pola. Partycypacja Wdowika w ofensywnych akcjach Jagielloni sprawia, że ekipa Siemieńca staje się o kilkanaście procent groźniejsza. Siemieniec stworzył układankę, która może grać bez kompleksów i nie ma czego się wstydzić. Jedyne co trzeba zrobić, to utrzymać w ryzach swoje największe skarby i powtórzyć sukces letniego okna transferowego sprzed roku. A wcześniej rzecz jasna, dowieźć prowadzenie w ekstraklasie.

Jagiellonia Białystok nie przyniesie wstydu

Patrząc na białostoczan, można odnieść wrażenie, że to może nie jest zespół, który podbije Europę, ale na pewno jest silna baza pod uniknięcie kompromitacji, a to już bardzo dużo. Trzeba utrzymywać dotychczasową strategię transferową, nie wyprzedać całego składu i ufać trenerowi Siemieńcowi, który ułożył Jagiellonie w taki sposób, że rzeczywiście każdy może wnieść do zespołu swoją najlepszą część.

Dużo spokojniejszym, stabilniejszym zespołem jest zatem Jagiellonia, ale jeżeli oba zespoły znajdą się na pozycji premiującej awans do Europejskich Pucharów, trzeba będzie to uszanować. Jeżeli to Jagiellonia będzie reprezentować kraj w eliminacjach do Ligi Mistrzów, będzie to oznaczało, że to właśnie ten klub na to najbardziej zasłużył, bo zdobył najwięcej punktów. Czasem odnoszę wrażenie, że kibice mylą piłkarskie rozgrywki z preselekcjami do Eurowizji. W tym drugim wybór przedstawiciela kraju nie zawsze jest właściwy, ale w tym pierwszym wygrywa ten, kto zdobył najwięcej punktów, a nie zespół na literę „L” za zasługi w ostatnich dziesięciu latach.