Jack Hinshelwood

Pochodzenie

Urodził się 11 kwietnia 2005 roku w hrabstwie Sussex. Jest synem Adama Hinshelwooda, byłego obrońcy Brighton, i czwartym pokoleniem rodziny, które grało w angielskiej lidze. Jego pradziadek Wally grał m.in. w Fulham i Chelsea.

Do akademii Brighton dołączył jako ośmiolatek. Ojciec wspominał, że był nieśmiałym chłopcem: piłką szalał, ale do akademii nie garnął się od razu i dopiero po wizycie na stadionie Amex szybko się w niej zadomowił. Przeszedł przez drużyny U-18 i U-21.

Kariera

Do pierwszej drużyny wszedł w ostatniej kolejce sezonu 2022/2023. Trener Roberto De Zerbi wpuścił go na boisko pod koniec przegranego 1:3 meczu z Aston Villą, gdy oba kluby miały już zapewnione europejskie puchary. Hinshelwood miał wtedy 18 lat. Po debiucie dostał powołanie do reprezentacji Anglii U-18.

W sezonie 2023/2024 pierwszy pełny mecz w Premier League rozegrał we wrześniu na Villa Park. Przebił się jako prawy obrońca, choć w akademii był środkowym pomocnikiem. Pierwszego gola dla Brighton strzelił w meczu z Brentfordem, a w tym sezonie trafiał też w zwycięstwach nad Tottenhamem i Crystal Palace. Grał także w Lidze Europy. W lutym 2024 roku złamał stopę i do końca sezonu nie wrócił na boisko.

Gdy latem 2024 roku trenerem został Fabian Hürzeler, Hinshelwood był już, jak mówił szkoleniowiec, w pełni zintegrowany z pierwszym zespołem. W ostatniej kolejce sezonu 2024/2025 zagrał jako środkowy napastnik i strzelił dwa gole, oba po rzutach rożnych, w wygranym 4:1 wyjazdowym meczu z Tottenhamem, który dał Brighton ósme miejsce w lidze. We wrześniu 2025 roku doznał kontuzji więzadeł.

Pod koniec lutego 2026 roku Hürzeler ustawił go jako numer 10, za Dannym Welbeckiem, w wyjazdowym meczu z Brentfordem. Brighton miało wtedy jedno ligowe zwycięstwo w 13 meczach i właśnie od tego spotkania drużyna zaczęła wygrywać: w kolejnych dziewięciu meczach zanotowała sześć zwycięstw i remis.

Poza boiskiem zrobił licencję trenerską B, razem z Lewisem Dunkiem. Mówił, że to sposób, by lepiej rozumieć grę i myśleć o życiu po zakończeniu kariery.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo Europy U-21 z Anglią

Styl gry

W akademii był środkowym pomocnikiem i sam uważa, że najlepiej czuje się w środku pola, choć jest piłkarzem do wielu zadań. W pierwszym zespole grał na prawej i lewej obronie, w środku pomocy, jako numer 10 i jako napastnik, a według własnych słów zdarzyło mu się też kilka meczów na środku obrony. Mówił, że grając w różnych rolach, ma większą szansę na miejsce w składzie, i że uczył się wszechstronności od Jamesa Milnera.

Komentator BBC opisał go jako piłkarza, który dobrze łączy grę i potrafi wchodzić na dobre pozycje.

Reprezentacja

Reprezentował Anglię w kadrach U-18, U-19 i U-21. W reprezentacji U-21 zadebiutował we wrześniu 2024 roku.

Na mistrzostwach Europy U-21 w Słowacji w 2025 roku wszedł w drugim meczu grupowym ze Słowenią jako rezerwowy pomocnik i w doliczonym czasie był bliski zdobycia zwycięskiego gola głową. W ostatnim meczu grupowym z Niemcami zagrał od początku na prawej obronie, a w finale z tymi samymi rywalami, wygranym 3:2, grał na lewej obronie. Anglia obroniła tytuł mistrza Europy. Do turnieju dołączył późno, bo pierwszy mecz grupowy spędził na ławce.