EnglandPomocnik, wychowanek Arsenalu i mistrz Europy U-19 z 2017 roku, który w 2018 roku odszedł do Brentfordu.
Urodził się 23 października 1998 roku i wychował w Ilford na wschodzie Londynu. Przez 12 lat był w akademii Arsenalu. W młodości grał jako napastnik, a środek pola poznał dopiero około 16. roku życia.
W Arsenalu przesunięcie do pomocy zaczęło się od rozmowy z Thierrym Henrym, wtedy trenerem Arsenalu U-18, i Kwame Ampadu. Dasilva wspominał, że z początku opierał się zmianie pozycji i chciał po prostu grać piłką. Trenerzy posadzili go i przeszli z nim podstawy gry w środku pola. Od Arsène'a Wengera nauczył się, jak grać z piłką z rozwagą, bez pośpiechu i z przekonaniem do własnych decyzji.
W pierwszej drużynie Arsenalu zadebiutował we wrześniu 2017 roku w Pucharze Ligi, w meczu z Doncaster Rovers, a w tych rozgrywkach zagrał trzy razy. Przez siedem miesięcy zastanawiał się nad nowym kontraktem. Nie widział drogi do pierwszego składu, więc w 2018 roku go odrzucił. Mówił, że decyzja była bardzo trudna, bo po tylu latach w klubie ciężko mu było odmówić.
21 sierpnia 2018 roku podpisał czteroletnią umowę z Brentfordem, który występował wtedy w Championship, z opcją przedłużenia o rok. Mówił, że zdecydowały rozmowy z Deanem Smithem i dyrektorem technicznym Robertem Rowanem, a klub pokazał mu, co robi dobrze i nad czym ma pracować. W pierwszym sezonie miał mało minut, także po tym, jak w październiku 2018 roku trenerem został Thomas Frank. W kwietniu 2019 roku strzelił pierwszą ze swoich charakterystycznych bramek lewą nogą, z podkręceniem, w remisie 1:1 z Millwall.
W sezonie 2019/2020 zagrał kilka pierwszych meczów, po czym został odsunięty od składu. Frank powiedział mu wtedy, że nie ma wątpliwości co do jego umiejętności, ale chce zobaczyć intensywność i pracę, a wtedy nie będzie problemu. Dasilva mówił, że nie rozumiał jeszcze wymogów gry w środku pola. Po dwóch tygodniach wrócił do składu, a w tym sezonie strzelił w Championship 10 goli i pomógł Brentfordowi zająć trzecie miejsce. W finale baraży o awans, 4 sierpnia 2020 roku na Wembley, wyszedł w podstawowym składzie, ale Fulham wygrało 2:1 po dogrywce.
Na początku sezonu 2020/2021 podpisał nową, czteroletnią umowę. Od lutego 2021 roku przez rok nie grał z powodu kontuzji biodra. Mówił, że kość była obrzęknięta, a lekarze ostrzegali go, że jeśli nie przestanie grać, może zniszczyć biodro i skończyć karierę. Jeden ze specjalistów powiedział, że może już nie zagrać, na co Dasilva zareagował śmiechem, bo był pewien, że nic nie stoi na przeszkodzie. Brentford awansował do Premier League w 2021 roku bez niego, a on wrócił po rocznej przerwie w lutym 2022 roku.
Po pełnym okresie przygotowawczym wrócił w sezonie 2022/2023 do regularnej gry w Premier League. Strzelił gola już w pierwszej kolejce, w remisie 2:2 z Leicester City. Frank mówił po meczu, że prawie się wzruszył, bo piłkarz był poza grą 18 miesięcy.
W sezonie 2023/2024 znów zatrzymały go urazy: mięśnia dwugłowego uda w pierwszym meczu, a w lutym 2024 roku więzadeł i łąkotki w kolanie. Przeszedł trzy operacje i nie zagrał w całym sezonie 2024/2025. Kontrakt wygasł mu latem 2025 roku, ale został w klubie, by dokończyć rehabilitację, a w październiku 2025 roku dostał nową umowę do końca sezonu. 2 maja 2026 roku, po 822 dniach przerwy, wszedł z ławki w wygranym 3:0 meczu z West Ham United. Latem 2026 roku po raz pierwszy od trzech lat przepracował pełne przygotowania do sezonu.
Sam mówił, że najlepiej czuje się jako „ósemka” z dużą swobodą w grze do przodu, na całym boisku: chętnie schodzi na boki, do środka albo głębiej po piłkę. Mówił też, że czuje się pewnie z piłką przy nodze. Jego wzorami byli Yaya Touré i Paul Pogba, a później podglądał Kevina De Bruyne'a.
W Brentfordzie często występował po prawej stronie trójki pomocników. Łączył się tam z bocznym obrońcą i skrzydłowym, a przy krawędzi pola uderzał lewą nogą, najczęściej z podkręceniem. Jego mocną stroną jest prowadzenie piłki do przodu i radzenie sobie z naciskiem rywala. W defensywie wnosił mniej niż w ataku.
W 2017 roku zagrał w mistrzostwach Europy U-19 w Gruzji. Wszedł z ławki w meczu grupowym z Niemcami, wygranym 4:1, i w 77. minucie finału z Portugalią, który Anglia wygrała 2:1. Była to pierwsza angielska drużyna, która wygrała ten turniej.
W reprezentacji Anglii U-21 zadebiutował we wrześniu 2020 roku w eliminacjach mistrzostw Europy, wchodząc z ławki w ostatnich 23 minutach wygranego 2:1 meczu w Austrii. W kolejnym oknie strzelił gola i zanotował asystę w remisie 3:3 z Andorą, a potem zagrał od pierwszej minuty z Turcją, wygranym meczem, który dał Anglii awans na turniej finałowy.
