Hiszpania
Ofensywny pomocnik z dryblingiem i podaniem między liniami, z Realem Madryt zwycięzca Ligi Mistrzów w latach 2014–2018.
Urodził się 21 kwietnia 1992 roku w Benalmádenie pod Malagą. Pełne nazwisko to Francisco Román Alarcón Suárez. W piłkę grali jego ojciec i starszy o osiem lat brat Antonio Carlos, który zabierał go na mecze ze swoimi kolegami. Isco mówił, że brat nauczył go wszystkiego.
Według jego słów zaczynał jako pięciolatek w drużynie z rodzinnej miejscowości. Był za mały, żeby grać, więc trener sfałszował mu kartę zawodnika i Isco występował z chłopcami o dwa lata starszymi. Do 14. roku życia grał w szkółce Benamiel w Arroyo de la Miel. Pierwszy trener Salvador Burgos wspominał, że był pulchny i szeroki w biodrach, ale na boisku nie miało to znaczenia, a ludzie przychodzili go oglądać.
Jako dwunastolatek przeszedł testy w Espanyolu i dostał propozycję przenosin do Barcelony, ale nie czuł się na to gotowy. Chciały go też Real Madryt i Málaga. W wieku 14 lat wybrał akademię Valencii, bo jego ojca przekonał ośrodek treningowy w Paterna. Po pół roku, w okresie świąt Bożego Narodzenia, powiedział matce, że chce wracać do domu. Matka zostawiła mu wybór, a on postanowił wytrzymać jeszcze trochę i został. Jako wzory wymieniał Davida Silvę i Andrésa Iniestę, podziwiał też Zinédine'a Zidane'a i Ronaldinho.
W Valencii spędził dwa lata w rezerwach i trenował z pierwszą drużyną Unaia Emery'ego. Z rezerwami wywalczył awans. W pierwszej drużynie zadebiutował jako 18-latek, a w Pucharze Króla strzelił gola Logroñés.
W 2011 roku Manuel Pellegrini ściągnął go do Málagi, której Isco kibicował od dziecka. Valencia nie gwarantowała mu miejsca w składzie, a Málaga, wtedy należąca do szejka, zapłaciła kwotę odstępnego i dała pięcioletni kontrakt. Traktował to jako powrót do domu, a Pellegriniego nazywał swoim piłkarskim ojcem. W 2012 roku dostał nagrodę Golden Boy dla najlepszego młodego piłkarza w Europie. W sezonie 2012/13 Málaga dotarła do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, w którym odpadła z Borussią Dortmund: prowadziła w rewanżu 2:1, ale od 90. minuty Borussia odwróciła wynik. Isco mówił po latach, że nie potrafi obejrzeć żadnej powtórki z tego meczu, bo był najboleśniejszym w jego życiu.
Latem 2013 roku, zaraz po wygraniu Euro U-21, przeszedł do Realu Madryt i był pierwszym transferem Carlo Ancelottiego. Chciał go też Manchester City, do którego przeszedł Pellegrini. Isco wybrał Real, bo czuł, że klub wkrótce wygra Ligę Mistrzów. Ligowy debiut w Realu zakończył golem na wagę zwycięstwa z Betisem i zaczął sezon jako ofensywny pomocnik za Karimem Benzemą. Gdy Ancelotti przeszedł na ustawienie 4-3-3 z Garethem Bale'em, Isco trafił na ławkę. W finale Pucharu Króla z Barceloną w kwietniu 2014 roku zagrał od początku w środku pomocy i wykonał w tym meczu dużo pracy w obronie.
W Realu wygrał Ligę Mistrzów w 2014 i 2016 roku, wchodząc w obu finałach z ławki, a w 2017 i 2018 roku grał w finałach od pierwszej minuty. Sergio Ramos i Iker Casillas nazwali go „Magia”; Isco wytatuował sobie ten przydomek. W 2017 roku Real zdobył mistrzostwo Hiszpanii, a w meczu w Maladze, który dał tytuł, Isco podał do Cristiano Ronaldo przy pierwszym golu.
Później grał coraz mniej. Po miesięcznej przerwie z powodu zapalenia wyrostka robaczkowego za Santiago Solariego wystąpił w jednym meczu Pucharu Króla i kilku końcówkach. Isco przyznał po latach, że stracił wtedy chęć walki o miejsce w składzie, obwiniał innych i czuł się ofiarą, choć nią nie był. W ostatnim sezonie w Realu, 2021/22, grał rzadko, a w finale Ligi Mistrzów z Liverpoolem nie wszedł na boisko.
W sierpniu 2022 roku podpisał dwuletni kontrakt z Sevillą. W październiku zwolniony został Julen Lopetegui, a w grudniu, cztery miesiące po transferze, klub rozwiązał z Isco umowę. W styczniu 2023 roku miał przejść do Unionu Berlin, ale transfer upadł w trakcie badań medycznych: według Isco klub oznajmił, że nie zgłosi go do Ligi Europy, i chciał zmienić warunki umowy, a strony obwiniały się nawzajem. Odrzucił potem ofertę Celty, bo uznał, że psychicznie nie jest gotowy do gry. Przez pięć miesięcy trenował sam na siłowni z trenerem przygotowania fizycznego.
W lipcu 2023 roku, znów u Pellegriniego, podpisał roczny kontrakt z Realem Betis. Mówił, że decyzja była łatwa. Jeszcze w pierwszym sezonie przedłużył umowę do 2027 roku. 16 maja 2024 roku w meczu z Las Palmas złamał lewą kość strzałkową i stracił Euro 2024. We wrześniu przeszedł kolejną operację tej nogi. 28 maja 2025 roku we Wrocławiu był kapitanem Betisu w finale Ligi Konferencji z Chelsea. Po jego podaniu Abde Ezzalzouli dał Betisowi prowadzenie, ale Chelsea wygrała 4:1.
Sam mówi, że najlepiej czuje się jako ofensywny pomocnik za napastnikiem, a w Maladze, Realu i reprezentacji dobrze grał też przesunięty do lewej strony. Lubi minąć rywala dryblingiem, a za istotę swojej gry uważa sztuczki z piłką. Na mecz z Barceloną w finale Pucharu Króla 2014 Ancelotti przesunął go do trójki środkowych pomocników. Isco odbierał piłkę i rozpoczynał kontry, z których padły oba gole, choć wcześniej nie słynął z pracy w obronie.
W Betisie Pellegrini ustawił go jako dziesiątkę w systemie 4-2-3-1. Gra między liniami i podaje prostopadle za linię obrony, ale schodzi też do skrzydeł, skąd dośrodkowuje, i wbiega w pole karne jak cofnięty napastnik.
W 2013 roku wygrał z Hiszpanią mistrzostwo Europy do lat 21 w Izraelu. Strzelił na turnieju trzy gole i zagrał w wygranym 4:2 finale z Włochami.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 6 lutego 2013 roku w Ad-Dausze, w towarzyskim meczu z Urugwajem (3:1). W 60. minucie zmienił Andrésa Iniestę. 27 marca 2018 roku na Wanda Metropolitano strzelił trzy gole w towarzyskim meczu z Argentyną, wygranym przez Hiszpanię 6:1. Ostatni mecz w kadrze rozegrał w 2019 roku.
90
z 180 możliwych
0
1
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Europy | Real Betis | Liga Europy | 1 | 9 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Konferencji | Real Betis | Liga Konferencji | 9 | 630 | 2 | 3 |
