Iwajło Czoczew

Pochodzenie

Urodził się 18 lutego 1993 roku. Dorastał we wsi Trynczowica koło Plewenu i wspominał, że dzieciństwo na wsi spędzał całymi dniami na rowerze i na stadionie. Jako nastolatek najpierw przez rok mieszkał sam w Plewenie, gdzie uczył się i trenował, a jako 15-latek przeniósł się do akademii Christo Stoiczkowa w Etropolu. Rodzice martwili się, że wyjeżdża jeszcze dalej, ale po rozmowie ojca z szefem akademii Emilem Dimitrowem i ze Stoiczkowem się zgodzili.

Cała jego rodzina kibicowała CSKA Sofia. Jako junior odrzucił zainteresowanie Lewskiego i Sławii. W grudniu 2012 roku Czawdar Etropole grał w Pucharze Bułgarii z CSKA i przegrał 0:2, ale Czoczew zagrał dobrze. W drodze do domu rodzina usłyszała w radiu, jak trener CSKA Stojczo Mładenow mówi, że chce go u siebie. Niedługo potem zadzwonił Dimitrow, a Czoczew od razu się zgodził i następnego dnia był w Sofii.

Kariera

W CSKA szybko się wyróżnił i w lipcu 2014 roku, jako 21-latek, przeszedł do Palermo. Miał wtedy także ofertę AS Monaco, ale Palermo chciało go od razu, a Monaco kazało czekać, aż sfinalizuje sprzedaż Jamesa Rodrígueza do Realu. Wybrał Włochy, bo jego pokolenie dorastało na niedzielnych meczach Serie A. W Palermo grał z Paulo Dybalą i Andreą Bellottim, a w tunelu przed meczem z Juventusem stanął obok Andrei Pirlo, Paula Pogby i Artura Vidala. Mówił, że przez kilka sezonów był jednym z podstawowych piłkarzy Palermo i rozegrał w Serie A ponad 80 meczów.

W 2019 roku w meczu reprezentacji z Czarnogórą doznał złamania rzepki. Przerwa trwała ponad półtora roku, a on sam żałował, że przez kontuzję jego kariera we Włoszech się skończyła. W 2020 roku wrócił do Bułgarii, do CSKA 1948, i 18 października 2020 roku wybiegł na boisko po raz pierwszy od kontuzji, w meczu z Botewem Wraca. W sezonie 2022/23 został królem strzelców ligi bułgarskiej, choć mówił, że strzelanie goli nie jest jego zadaniem.

W lutym 2024 roku przeszedł do Łudogorca Razgrad. Mówił, że przyszedł, żeby zdobyć mistrzostwo i Puchar Bułgarii oraz grać w europejskich pucharach. Jeszcze w tym samym sezonie został mistrzem kraju, a w 2025 roku znów zdobył z Łudogorcem tytuł i został wybrany przez piłkarzy najlepszym zawodnikiem ligi.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo Bułgarii z Łudogorcem Razgrad
• 2025 Piłkarz sezonu ligi bułgarskiej w głosowaniu piłkarzy
• 2024 Mistrzostwo Bułgarii z Łudogorcem Razgrad
• 2023 Król strzelców ligi bułgarskiej

Reprezentacja

Najmilej wspominał zwycięskiego gola w wygranym 3:2 meczu ze Szwecją, pierwszym zwycięstwie Bułgarii nad tym rywalem od ponad pół wieku. W kadrze doznał też najcięższej kontuzji w karierze.