Héctor Bellerín Moruno

Pochodzenie

Urodził się 19 marca 1995 roku w Barcelonie. Jego ojciec pochodzi z Sewilli i od lat kibicuje Betisowi. Gdy Héctor miał pięć, sześć lat, ojciec pomagał mu przechodzić przez płot na zamknięte w weekendy boisko obok domu i uczył go uderzać piłkę podbiciem i lewą nogą. Babcia prowadziła szwalnię, a matka i babcia całe życie szyły ubrania. Kiedy w parku nie było z kim grać, chodził do szwalni i za dwa funty sprzątał nitki i ścinki z podłogi. Nauczył się też szyć.

Jako sześciolatek trafił do szkółki Barcelony, a od 2003 roku przechodził przez kolejne drużyny akademii, aż do kadetów A. Grał w nich głównie na skrzydle. W ostatnim sezonie u Garcíi Pimienty, w zespole z Grimaldo, Keitą Balde, Sergim Samperem i Sandro Ramírezem, występował też na prawej obronie, ale takich meczów było najwyżej pięć. Na jednym z nich był skaut Arsenalu.

W 2011 roku, gdy jako szesnastolatek miał podpisać z Barceloną pierwszy poważny kontrakt, zgłosił się Arsenal. Czuł, że w Barcelonie nie doceniano go tak, jak na to zasługiwał, a droga do pierwszego zespołu nie była jasna. Arsène Wenger przedstawił mu plan: sezon w drużynie do lat 18, sezon w rezerwach i trzeci w pierwszym zespole, jeśli spełni wymagania. Po weekendzie w Londynie, z wizytą w ośrodku treningowym i na wygranym meczu z Manchesterem United, jeszcze w samolocie powiedział matce, że chce przejść do Arsenalu.

Kariera

W Londynie trener drużyny do lat 18 Steve Bould powiedział mu, że w ataku nic nie będzie zmieniał, ale w obronie czeka go dużo pracy. W Barcelonie nigdy nie ćwiczył na siłowni, w Arsenalu od pierwszych dni okresu przygotowawczego dużo biegał i dźwigał. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał w 2012 roku, po skończeniu siedemnastu lat. We wrześniu 2013 roku zadebiutował w pierwszym zespole w Pucharze Ligi z West Bromwich Albion. W dogrywce zastąpił Mikela Artetę jako defensywny pomocnik.

W listopadzie 2013 roku poszedł na wypożyczenie do Watford. Gianfranco Zola dzień po podpisaniu umowy zabrał go na mecz i za jego kadencji grał w każdym spotkaniu. Następca Zoli, Giuseppe Sannino, rzadko na niego stawiał. Po ośmiu występach Arsenal ściągnął go z powrotem. Sam mówił, że te dwa miesiące w Championship bardzo zmieniły jego sposób widzenia gry.

We wrześniu 2014 roku pierwszy raz wyszedł w podstawowym składzie Arsenalu, w przegranym 0:2 meczu Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund. Wenger nazwał później ten występ koszmarem, on sam uznał, że najtrudniejszy mecz ma już za sobą. Latem 2014 roku pobił klubowy rekord w biegu na 40 metrów, o jedną setną sekundy lepszy od Theo Walcotta. W kwietniu 2015 roku lewą nogą strzelił gola w wygranym 4:1 meczu z Liverpoolem. 30 maja 2015 roku wyszedł w podstawowym składzie w finale Pucharu Anglii z Aston Villą, wygranym 4:0. W sezonie 2015/16 był już podstawowym prawym obrońcą i znalazł się w drużynie roku Premier League wybranej przez piłkarzy zrzeszonych w PFA.

W wygranym finale Pucharu Anglii w 2017 roku z Chelsea był blisko gola, ale jego strzał obronił Thibaut Courtois. W styczniu 2019 roku w meczu z Chelsea zniesiono go z boiska na noszach. Zerwał więzadło krzyżowe przednie i stracił resztę sezonu. W finale Pucharu Anglii w sierpniu 2020 roku, znów z Chelsea, wyszedł w podstawowym składzie i rozpoczął akcję, po której Pierre-Emerick Aubameyang strzelił zwycięskiego gola.

31 sierpnia 2021 roku, w ostatnich minutach okna transferowego, wypożyczono go do Realu Betis, a żeby przejść, zrezygnował z dużej części pensji. U Manuela Pellegriniego zajął miejsce na prawej obronie. 23 kwietnia 2022 roku w finale Pucharu Króla z Valencią w Sewilli dośrodkował do Borji Iglesiasa, który strzelił gola głową. Betis wygrał po rzutach karnych. Sam mówił, że ten puchar był jednym z najlepszych przeżyć w jego życiu, a pobyt w Sewilli był dla niego powrotem do korzeni ojca.

Chciał zostać w Betisie, ale klub nie mógł sobie na to pozwolić finansowo. 1 września 2022 roku rozwiązał kontrakt z Arsenalem i wrócił do Barcelony po jedenastu latach. Zadebiutował 10 września w wygranym 4:0 meczu z Cádiz, ale rozegrał tylko siedem spotkań i w styczniu 2023 roku przeszedł do Sportingu. Pobyt w Lizbonie nazwał jednym z najtrudniejszych okresów w karierze. W lipcu 2023 roku wrócił do Betisu na pięć sezonów. W 2024 roku mówił, że od przyjazdu do Sewilli wiedział, że tam chce skończyć karierę. W sezonie 2024/25 grał w Lidze Konferencji, w której Betis doszedł do finału i przegrał w nim z Chelsea.

Sukcesy

• 2022 Puchar Króla z Realem Betis
• 2020 Puchar Anglii z Arsenalem
• 2020 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem
• 2017 Puchar Anglii z Arsenalem
• 2017 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem
• 2016 Drużyna roku Premier League według PFA
• 2015 Puchar Anglii z Arsenalem
• 2015 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem

Styl gry

Przed meczem z Liverpoolem w 2015 roku Wenger tłumaczył, że postawił na niego ze względu na szybkość i nisko osadzony środek ciężkości, bo Raheem Sterling bardzo szybko zmienia kierunek. W Barcelonie grał na skrzydle i ofensywne nawyki mu zostały: szybko przyspiesza, dobrze wymienia podania i drybluje, a w ataku włącza się do akcji. W młodzieżowym zespole Arsenalu, poza grą na szerokości boiska, potrafił też zagrać prostopadle do napastników. Grę w obronie wypracował dopiero w Anglii, także w powietrzu.

Reprezentacja

Grał we wszystkich młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 29 maja 2016 roku w sparingu z Bośnią i Hercegowiną w Sankt Gallen, rozegrał cały mecz. Vicente del Bosque powołał go potem na Euro 2016.