Gianluigi Donnarumma

Pochodzenie

Urodził się 25 lutego 1999 roku w Castellammare di Stabia, w prowincji Neapol. Wuj zabierał go na boiska miejscowej szkółki i już jako czterolatka stawiał między słupkami. Pozostał przy tej pozycji, zachęcony także przykładem brata, który wyjechał do młodzieżowych drużyn AC Milan. Po śmierci wuja jego szkoleniem w Castellammare zajmował się trener bramkarzy Ernesto Ferrara, któremu Donnarumma przypisywał duży udział w swoim rozwoju technicznym.

Kariera

Najpierw pomyślnie przeszedł testy w Interze Mediolan, ale ostatecznie pozyskał go Milan, któremu kibicował od dziecka. W wieku czternastu lat zamieszkał w klubowym internacie i kontynuował naukę; podkreślał, że rodzice pomogli mu przejść przez przeprowadzkę, dając siłę i spokój. Jako szesnastolatek znalazł się w pierwszym zespole za Diego Lópezem i Christianem Abbiatim. Siniša Mihajlović zaufał mu jednak na tyle, że od dziewiątej kolejki jego pierwszego sezonu Serie A powierzył mu miejsce w bramce.

W rozgrywkach 2020/21 otrzymał wyróżnienie dla najlepszego bramkarza Serie A. Po zwycięskim Euro przeniósł się w 2021 roku do Paris Saint-Germain. Zmiana klubu wiązała się także z innymi zadaniami przy rozegraniu: w Milanie potrafił po przyciągnięciu rywala posłać dłuższą piłkę do Zlatana Ibrahimovicia, a po przyjściu do PSG częściej szukał krótkiego podania do stopera. 31 maja 2025 roku bronił w finale Ligi Mistrzów, w którym PSG pokonało Inter 5:0 w Monachium i po raz pierwszy wygrało te rozgrywki.

Sukcesy

• 2025 Liga Mistrzów z Paris Saint-Germain
• 2021 Mistrzostwo Europy z Włochami (Euro 2020)
• 2021 Najlepszy zawodnik Euro 2020

Styl gry

Wykorzystuje duży zasięg, refleks i pracę nóg do obrony strzałów z bliska oraz z dystansu. Przed uderzeniem obniża pozycję i pozostaje na palcach, by móc szybko zareagować rękami albo nogami. Ustawia się wysoko względem linii bramkowej, jest gotowy do wyjścia i potrafi zarówno chwytać dośrodkowania, jak i daleko piąstkować piłkę.

Przy niskich dośrodkowaniach i w sytuacjach sam na sam bywa zbyt skory do rzucenia się po piłkę, co może ułatwić napastnikowi minięcie go. Dłuższym podaniem potrafi skierować piłkę w wybraną przestrzeń i rozpocząć kontratak. Głośno organizuje obronę i przekazuje wskazówki zawodnikom przed sobą.

Reprezentacja

Jako junior wskazywał Gianluigiego Buffona jako wzór i marzył o przejęciu po nim miejsca w reprezentacji. 11 lipca 2021 roku bronił w finale Euro 2020 przeciwko Anglii na Wembley. Po remisie 1:1 i dogrywce zatrzymał w serii rzutów karnych strzały Jadona Sancho oraz Bukayo Saki, a Włochy wygrały ją 3:2. Został najlepszym zawodnikiem turnieju i znalazł się w jedenastce wybranej przez obserwatorów technicznych UEFA.