Europejskie puchary – dobro czy zło dla hiszpańskich drużyn?

– 2,4 mln euro za awans do fazy grupowej,

– wygrana to 360 tys. euro,

– remis: 120 tys. euro,

– wyjście z grupy to kolejne pół miliona euro.

Sądząc po tych liczbach, na pewno można zarobić. Do innych zalet awansu zaliczana jest również możliwość wypromowania się poza granicami kraju. Po dobrej grze w europejskich pucharach zawodnicy, których klub zechce sprowadzić w okienku transferowym, będą przekonani co do ewentualnego transferu. Największe gwiazdy będą chętnie przedłużać swoje kontrakty, co może być bardzo ważne w kontekście dłuższego budowania zespołu. Sponsorzy, którzy są nieodzowną częścią budżetu, łatwiej dostrzegą korzyści płynące z finansowania klubu. Nikomu chyba nie trzeba mówić, że gra w Lidze Europy czy Mistrzów to także wielki prestiż, bo liczba widzów przed telewizorami, jak i na stadionach np. na meczu Deportivo – Liverpool byłaby zdecydowanie większa niż na meczu Deportivo – Granada.

W tym całym kolorowym świecie są też niestety minusy. Największym jest oczywiście liczba spotkań, która powiększa się o około 6–20 w ciągu sezonu. Trener musi dobrze dysponować graczami, aby starczyło sił na cały sezon. Jest niezliczona liczba przypadków, gdy ekipa w pierwszej części zachwycała wszystkich, a od lutego zaczęło brakować paliwa, co miało bezpośrednie przełożenie na wyniki i styl. Dyrektorzy klubów nie mogą przespać okna transferowego, które może być kluczowe w odniesieniu sukcesu poprzez zbudowanie odpowiednio szerokiej kadry, która może stać się oddechem dla najważniejszych zawodników.

To wszystko musi być budowane z głową, gdyż samą młodzieżą można dojść najwyżej do kwalifikacji. W zespole muszą być zawodnicy doświadczeni, którzy wiedzą, jak rozgrywać mecze o stawkę i pociągną całą drużynę za sobą. Najgorszy dla ekip, które mają aspiracje na grę w pucharach, jest pierwszy rok, w którym nie ma jeszcze pieniędzy na zatrudnienie klasowych graczy, tylko trzeba radzić sobie obecnymi zawodnikami, ewentualnie dokonując kilku niedrogich transferów. W tym okresie dochodzi też połączenie (dla niektórych zawodników pierwszy raz) ligi z pucharami, czyli gra co trzy dni. Jeżeli przetrwa się ten czas, przy zachowaniu wysokiego miejsca w tabeli w następnych latach powinny przyjść pierwsze sukcesy i korzyści.

Tutaj średnia wieku w meczu Celty z Barceloną:

O ile wejście na szczyt jest trudne, o tyle pozostanie tam jest jeszcze trudniejsze. Przekonały się o tym choćby drużyny Villarrealu czy Deportivo. „Żółta Łódź Podwodna” w sezonie 2008/2009 doszła aż do ćwierćfinału, odpadając dopiero z Arsenalem. Trzy lata później spadła do Segunda Division, co wszystkim wydawało się niemożliwe. Podobny przypadek miał miejsce z Deportivo. „Depor” osiągnął półfinał Ligi Mistrzów, przegrywając z późniejszym zwycięzcą – FC Porto. W La Liga też szło nieźle, jednak pięć lat później (tak jak Villarreal) spadł z ligi. To pokazuje, jak ważna jest równowaga i zarządzanie klubu, bo, jak powszechnie wiadomo, sukcesem łatwo się zachłysnąć.

Podsumowując wszystkie za i przeciw, można stwierdzić, że chociaż jest dużo ryzyka, szczególnie dla małych klubów, warto zaryzykować i gdy ma się europejskie puchary w zasięgu ręki, należy z tego skorzystać. Oczywiście sezon pucharowy trzeba odpowiednio zaplanować, jak już zostało wymienione, dokonać mądrych transferów. Ważnym czynnikiem jest też kwestia inwestora. Są takie kluby jak Valencia, w których pieniądze schodzą na dalszy plan, a pałeczkę przejmuje kwestia sportowa. Z kolei zespoły pokroju Deportivo czy Eibar będą musiały liczyć każdy grosz, bo przecież w losowaniu mogą wpaść na drużyny po drugiej stronie globu, a podróże tam nie są tanie.

Na dziś najbliżej pucharów, oczywiście oprócz stałych bywalców, są Celta i Eibar. Celta to drużyna grająca ładną dla oka i ofensywna piłkę. Problemem jest nieszczelna defensywa, jednak pozyskanie dwóch dobrych obrońców powinno rozwiązać sprawę. Niewątpliwie siłą zespołu z Vigo jest gra z najgroźniejszymi rywalami. Przekonały się o tym Real Madryt czy Barcelona, które zawsze, gdy jadą na Balaidos, przechodzą przez prawdziwe męczarnie.

https://twitter.com/Olimba_Media/status/705404842773241856

Mniejszą szansę na miejsce promowane kwalifikacją ma Eibar. Malutki klub, który cudem uniknął degradacji, okazuje się rewelacją rozgrywek. Największa gwiazda to Borja Baston, jednak na nieszczęście jest tylko on, w dodatku wypożyczony z Atletico Madryt, więc zapewne opuści drużynę po zakończeniu sezonu. W przypadku Eibar europejskie puchary mogą być za wysokim progiem. Jeżeli jednak klub utrzyma stabilna formę przez kilka lat, będzie mógł zacząć myśleć o reprezentowaniu Hiszpanii poza granicami państwa.

Na koniec warto jednak zastanowić się nad piłkarzem, bo największym marzeniem każdego młodego chłopaka jest gra w Lidze Mistrzów przy pełnym stadionie…