Emiliano Martínez

Pochodzenie

Urodził się 2 września 1992 roku w Mar del Plata. Dorastał w Barrio Jardín, dzielnicy z gruntowymi ulicami, jako syn rybaka i pomocy domowej. Sam mówił, że rodzina nie była skrajnie biedna, ale miała duże kłopoty z pieniędzmi. Pamiętał, jak rodzice nie jedli, żeby wystarczyło dla niego i starszego brata Alejandra.

Jako czterolatek grał w klubie General Urquiza razem ze starszymi chłopcami. Od 10. roku życia prowadził go w klubie San Isidro trener Jorge Peta. Boca Juniors i River Plate odrzuciły go po testach, ale trafił do Independiente. Tam Pepé Santoro nadał mu przydomek „Dibu”: piegowaty i rudy Emiliano przypominał mu bohatera popularnego wtedy serialu „Mi familia es un dibujo”. W internacie Independiente w Buenos Aires często płakał, a rodziców nie było stać na benzynę, żeby przyjechać do niego z Mar del Plata.

Kariera

Krótko po 17. urodzinach pojechał na testy do Arsenalu i nie zamierzał zostawiać rodziny. Tydzień po powrocie dostał ofertę. Matka i brat prosili go, żeby nie jechał, ale wcześniej widział ojca płaczącego w nocy, bo nie miał z czego zapłacić rachunków. Zgodził się, jak mówił, dla nich, i w 2010 roku przeniósł się do Londynu.

Pierwszy rok w Arsenalu był samotny. Był za młody, by grać w oficjalnych meczach drużyn juniorskich, a dopóki nie dostał europejskiego paszportu, co trzy miesiące musiał latać do Argentyny. Jako 18-latek wprowadził się do pierwszego mieszkania w Enfield i powiedział matce, że nie chce wrócić do kraju z niczym.

Przez dziesięć lat był w Arsenalu rezerwowym. Wypożyczano go do Oxford United, Sheffield Wednesday, Rotherham United, Wolverhampton Wanderers, Getafe i Reading. Latem 2019 roku chciał odejść, ale został, bo Unai Emery obiecał mu rywalizację z Berndem Leno. W czasie pandemicznej przerwy trenował w ogrodzie, gdzie postawił pełnowymiarową bramkę.

W czerwcu 2020 roku Leno doznał kontuzji w meczu z Brighton i Martínez zagrał do końca sezonu we wszystkich 11 meczach. Bronił we wszystkich sześciu meczach Arsenalu w Pucharze Anglii, łącznie z wygranym 2:1 finałem z Chelsea 1 sierpnia 2020 roku. Po końcowym gwizdku płakał. Mikel Arteta, z którym przyjaźnił się jeszcze w czasach, gdy Hiszpan grał w Arsenalu, wybrał jednak na kolejny sezon Leno. Martínez zagrał jeszcze w wygranym meczu o Tarczę Wspólnoty z Liverpoolem i we wrześniu 2020 roku przeszedł do Aston Villi za 20 milionów funtów. Żegnając się, mówił, że w Arsenalu dużo wycierpiał, ale odchodzi przez główne drzwi.

W Villi pracował z trenerem bramkarzy Neilem Cutlerem. Po finale mundialu w 2022 roku zadzwonił do niego zaraz po żonie, dzieciach i rodzicach. W kwietniu 2024 roku w ćwierćfinale Ligi Konferencji z Lille obronił dwa rzuty karne w serii jedenastek, choć kibice gospodarzy wygwizdywali go przez cały mecz. Z powodu gestu w ich stronę dostał w serii drugą żółtą kartkę, ale nie wyleciał z boiska, bo kartka sprzed serii nie była liczona. 20 maja 2026 roku zagrał w wygranym 3:0 finale Ligi Europy z SC Freiburg. Było to drugie wielkie europejskie trofeum w historii Villi, 44 lata po Pucharze Europy.

Latem 2026 roku Villa kupiła z Parmy Zion Suzukiego i Martínez stracił miejsce w składzie. 30 sierpnia 2026 roku przeszedł do Chelsea za 7,5 miliona funtów i tego samego dnia zagrał w wygranym 4:3 meczu z Brighton.

Sukcesy

• 2026 Liga Europy z Aston Villą
• 2024 Copa América z Argentyną
• 2024 Najlepszy bramkarz Copa América
• 2023 Trofeum Jaszyna dla najlepszego bramkarza świata
• 2023 The Best FIFA: najlepszy bramkarz za 2022 rok
• 2022 Mistrzostwo świata z Argentyną
• 2022 Złota Rękawica mistrzostw świata
• 2022 Finalissima z Argentyną
• 2021 Copa América z Argentyną
• 2021 Najlepszy bramkarz Copa América
• 2020 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem
• 2020 Puchar Anglii z Arsenalem

Styl gry

Jest przede wszystkim specjalistą od rzutów karnych, który próbuje wygrać z wykonawcą jeszcze przed strzałem. Wyzywa strzelców, prosi sędziego o sprawdzenie, czy piłka leży na wapnie, zabiera ją i odrzuca na bok, żeby rywal musiał po nią iść. W 2021 roku na Old Trafford, przy rzucie karnym w doliczonym czasie, namawiał, żeby strzelał Cristiano Ronaldo, a wykonujący jedenastkę Bruno Fernandes przestrzelił. Za takie zachowanie bywał krytykowany, a francuscy kibice wygwizdywali go jeszcze w 2023 i 2024 roku.

Ma 196 cm wzrostu, ale spokojnie gra nogami. Arteta nie lubił długich wybić i uczył go przyjmować piłkę lewą nogą, żeby zyskać czas przed podaniem. W finale mundialu 2026 obronił 11 strzałów, najwięcej w historii finałów mistrzostw świata, mimo złamanego palca prawej ręki.

Reprezentacja

W reprezentacji Argentyny zadebiutował dopiero 3 czerwca 2021 roku, mając 28 lat, w meczu eliminacji mundialu z Chile. Na Copa América mógł w ogóle nie bronić, ale koronawirusem zaraził się Franco Armani. W półfinale z Kolumbią obronił w serii rzutów karnych strzały Davinsona Sáncheza, Yerry'ego Miny i Edwina Cardony, wcześniej zaczepiając słownie każdego z nich. Lionel Messi mówił po meczu: „Mamy Emiego, a on jest fenomenalny”. Argentyna wygrała w finale 1:0 z Brazylią na Maracanie, a Martínez został najlepszym bramkarzem turnieju. W czerwcu 2022 roku zagrał w wygranej 3:0 Finalissimie z Włochami na Wembley.

Na mundialu w Katarze bronił we wszystkich siedmiu meczach. W ćwierćfinale z Holandią obronił w serii rzutów karnych strzał Stevena Berghuisa. W finale z Francją, przy stanie 3:3, w ostatniej minucie dogrywki zatrzymał strzał Randala Kolo Muaniego z bliska. W serii rzutów karnych obronił strzał Kingsleya Comana, a przed jedenastką Aureliena Tchouaméniego odrzucił piłkę na bok; Francuz chybił. Martínez dostał Złotą Rękawicę, ale jego wulgarny gest z nagrodą podczas ceremonii wywołał kontrowersje. Kilka dni później w Mar del Plata przywitało go około 150 tysięcy ludzi.

Na Copa América 2024 obronił dwa rzuty karne w serii z Ekwadorem w ćwierćfinale i zachował czyste konto w pięciu z sześciu meczów. Argentyna znów wygrała turniej, a on znów był najlepszym bramkarzem. Na mundialu 2026 zagrał we wszystkich ośmiu meczach Argentyny, która przegrała w finale 0:1 po dogrywce z Hiszpanią.