Gdy w wieku 24 lat jako gwiazda Dinama Zagrzeb i rekordzista pod względem bramek w lidze chorwackiej (34 gole w 32 meczach) przechodził do Arsenalu, świat stał przed nim otworem. Docelowo miał zostać następcą legendy „Kanonierów” – Thierry’ego Henry’ego, który udał się do Barcelony. Czas pokazał, że niestety nie było mu to dane. Tak samo jak zostanie drugim Danijelem Ljuboją polskiej ekstraklasy.
Brutalnie zastopowany rozwój
Eduardo początek w Londynie miał trudny. Najczęściej wchodził z ławki w drugiej połowie albo wcale nie pojawiał się na murawie. Ale gdy grał, nie dawał podstaw Wengerowi, aby ten postawił na niego mocniej. Przełomowym momentem było grudniowe spotkanie wyjazdowe z Evertonem, w którym załadował dwie bramki. Maszyna ruszyła, Eduardo zaczął coraz bardziej panoszyć się na boiskach Premier League. Został podstawowym zawodnikiem i coraz częściej przebywał na murawie pełne 90 minut. I naprawdę jestem bardzo ciekaw, jakby potoczyła się jego kariera, gdyby nie mecz z Birmingham City 23 lutego 2008. W 3. minucie spotkania doszło do brutalnego ataku na nogę Eduardo w wykonaniu Martina Taylora.
Chorwat w wyniku tego faulu doznał otwartego złamania stawu skokowego oraz zerwania w nim wszystkich więzadeł. Inni zawodnicy widząc nienaturalnie wykrzywioną nogę swojego kolegi z zespołu, nawoływali, by jak najszybciej na boisku pojawiły się służby medyczne. Uraz ten wykluczył Eduardo z gry na dziesięć miesięcy. Po latach Chorwat mówił, że od czasu kontuzji nie miał żadnego kontaktu z Martinem Taylorem: – Dostałem 25 tysięcy maili, ale nigdy przeprosin od niego. Nigdy po kontuzji go nie spotkałem. Po wymagającej rehabilitacji, wielu dniach zwątpienia w powrót do pełni zdrowia Eduardo 16 grudnia 2008 roku oficjalnie wrócił do gry na spotkanie rezerw Arsenalu z Portsmouth.
Powrót na szczyt…
Wydawało się, że przełomową datą w jego dalszej karierze będzie 16 lutego 2009 roku i mecz 4. rundy Pucharu Anglii przeciwko Cardiff. Pierwsze poważne spotkanie od czasu kontuzji i Chorwat został bohaterem, strzelając dwie bramki i prowadząc „Kanonierów” do zwycięstwa 4:0. Niestety tak się nie stało. W tym sezonie rozegrał jeszcze tylko jeden mecz – również w Pucharze Anglii – przeciwko Burnley. I tam znowu wpisał się na listę strzelców, a Arsenal wygrał to spotkanie 3:0. Wydawało się, że wrócił i jest gotowy kontynuować to, co w tak brutalny sposób zostało przerwane – zastępowanie Henry’ego. Wenger jednak nie znalazł dla niego więcej minut w tym sezonie i zdawało się, że w następnym nie ujrzymy go już w czerwonej koszulce „The Gunners”. Eduardo jednak został. I co najważniejsze, zaczął grać.
Pierwsza kolejka Premier League, 15 sierpnia 2009 roku, mecz z Evertonem. Chorwat zaczyna mecz na ławce. 72. minuta spotkania, wynik aż 5:0 i Eduardo melduje się na murawie. 17 minut później zapisuje się w notesie sędziego jako strzelec szóstej bramki dla Arsenalu. Gol, który niczego w tym spotkaniu nie zmienił, bo Everton i tak został zmieciony z powierzchni Goodison Park, ale jakże była wielka radość Chorwata oraz jego kolegów z drużyny. Oto po półtora roku przerwy zameldował się na boiskach Premier League i od razu strzelił bramkę. Następny mecz rozpoczął już w wyjściowej jedenastce i zaliczył asystę. Kapitalny powrót, którym pokazał, że problemy związane z kontuzją to odległa przeszłość.
