Kwestia tegorocznego mistrzostwa Anglii nie jest jeszcze rozstrzygnięta, ale przy odpowiednim układzie wyników w nadchodzącej kolejce Premiership, to twierdzenie może przestać mieć wiele wspólnego z prawdą. Zapowiada się emocjonujący angielski weekend z derbami w szczytowych partiach tabeli. Trudno prosić o więcej.
Włodarze Premier League postanowili najwidoczniej, że kibiców można od razu wrzucić na głęboką wodę i to bez rozgrzewki. Pierwsze sobotnie spotkanie, zaplanowane już na 13:45, to gorące derby Manchesteru – pojedynek, dla którego wiele sobotnich czynności porzucą nie tylko osoby bezpośrednio zainteresowane. Derby tego północnego angielskiego miasta to od lat wydarzenie wyjątkowe. W tym roku jego stawka wydaje się wyższa niż kiedykolwiek wcześniej.
Wraca Van Persie – czy w pojedynkę pokona Wigan? (fot. skysports.com)
Zarówno United, jak i City walczą o historyczne cele. Pierwsi, wygrywając ligę w tym sezonie, zostaliby jedynym klubem w historii Premier League, który zdołał zdobyć cztery mistrzostwa Anglii z rzędu. Drudzy walczą o – również pierwsze w swojej historii – miejsce w tabeli umożliwiające grę w Lidze Mistrzów. Taki jest też cel pompujących w klub miliony funtów właścicieli „The Citizens”, którzy w sobotę na pewno nie chcieliby zobaczyć powtórki z pierwszego meczu między tymi zespołami w Premiership z sezonu 2009/2010. We wrześniu na Old Trafford górą były bowiem „Czerwone Diabły” (wygrana 4:3), w meczu, który rozstrzygnęło dopiero trafienie Michaela Owena z 96. minuty (sześć minut wcześniej, na 3:3 wyrównał Craig Bellamy).
Jakie spotkanie zobaczymy tym razem na City of Manchester Stadium? Z jednej strony wszystko przemawia za otwartym meczem z dużą liczbą bramek, ale wstrzemięźliwość w tym względzie sugerują ostatnie ligowe mecze między tymi zespołami. Na stadionie City w trzech ostatnich potyczkach padał, odwrócony za każdym kolejnym razem w inną stronę, wynik 1:0. Teraz wypada kolej na zwycięstwo gospodarzy.
W szeregi City na to spotkanie powróci aż czterech piłkarzy: Pablo Zabaleta, Stephen Ireland, Patrick Vieira i Wayne Bridge. Czy któryś z nich od razu wskoczy do składu? Tego Roberto Mancini zdradzić nie chce. – Skład podam jak zwykle dopiero w sobotę rano – odpowiada zagadkowo Włoch. Rywale z United cieszą się natomiast z zapowiadanego powrotu do składu Wayne’a Rooneya. W ostatnich dwóch meczach, gdy najlepszy strzelec „Diabłów” nie grał, jego klub zdobył zaledwie punkt, co znacznie pogorszyło sytuację drużyny Fergusona w tabeli. Jego piłkarze nie składają jednak broni, a w przedmeczowych wywiadach powtarzają najczęściej trzy wyrażenia: „nadzieja”, „walka do końca” i „Tottenham”.
Klub z północnego Londynu jest w tej kolejce szczególnie ważny z punktu widzenia „Czerwonych Diabłów”. Po heroicznym zwycięstwie nad Arsenalem (który mógł przecież wyprzedzić United w tabeli), „Spurs” spróbują teraz powstrzymać lidera rozgrywek, londyńską Chelsea. Zadanie mają ułatwione, bo zagrają na White Hart Lane, czyli miejscu, w którym rok temu „The Blues” zagrali swój bodaj najsłabszy (przegrany) mecz w całym sezonie. W jakim więc nastroju podchodzi do tego spotkania Chelsea?
Po nerwowym zwycięstwie nad Boltonem, drużyna Carlo Ancelottiego może zaskoczyć swoich sympatyków (i rywali) na dwa sposoby: opanowaniem lub jego całkowitym brakiem. Bo jeśli kolejny wynik ułoży się po myśli włoskiego szkoleniowca (załóżmy: City wygra w rozgrywanych kilka godzin wcześniej derbach), to już pewnego tytułu mistrzowskiego „The Blues” pogratulują przed meczem nawet gracze Tottenhamu. Niestety, Chelsea, która przez ostatnie trzy lata przegrywała walkę o mistrzostwo, w takich sytuacjach, w roli arcyfaworyta, zawsze radziła sobie fatalnie.
Sytuację „The Blues” poprawia fakt, że są oni najlepszym wyjazdowym zespołem ligi, który na boiskach rywali strzelił 32 bramki, tracąc tylko 16. W tym miejscu kosa trafia jednak na kamień, bo Tottenham, w 17 meczach u siebie stracił jak dotąd tylko 11 bramek (wraz z United najmniej w lidze), strzelając przy tym 37. W sobotę o 18:30 (kiedy wystartują opisywane derby Londynu) poprawa tych statystyk nie będzie aż tak ważna. Na cztery kolejki przed końcem dla obu klubów liczą się punkty. Mniej otwarcie mówi o tym Harry Redknapp, który przed meczem z Arsenalem zapewniał nawet, że dla niego zakończenie sezonu na piątym miejscu będzie już sukcesem. Czy teraz, gdy jego Tottenham od czwartego miejsca w tabeli dzieli zaledwie punkt, nadal tak uważa? Nie sądzę.
W spotkaniu na White Hart Lane teoretycznie bardziej do przodu zagrać powinni gospodarze, bo walczą o więcej (remis nie będzie tragedią dla gości), ale mają też proporcjonalnie mniej do stracenia. Chelsea, wiedząc, że nastawienie wyłącznie na obronę niczego dobrego przynieść nie może, zapewne również spróbuje zaatakować. Do strzelania bramek wrócił przecież Nicolas Anelka, o którego dobre samopoczucie zadba od pierwszej minuty (oszczędzany przez większość meczu z Boltonem) Flaurent Malouda. Na ławce zasiądzie też po raz pierwszy od 10 lutego Ashley Cole. Z drugiej strony, humory podopiecznych Ancelottiego powinni psuć Huerelho Gomes i Ledley King – dwa genialne kręgi obronnego kręgosłupa „Spurs” z ostatniego spotkania. Czy „The Blues” przełamią ten opór? Od odpowiedzi na to pytanie może zależeć kwestia mistrzostwa Anglii 2010.
Trzeci, od środy zepchnięty w cień, zespół najbliższy tego trofeum, Arsenal Londyn, wyjeżdża w ten weekend do Wigan. Pierwszy mecz między tymi dwoma zespołami na Emirates Stadium nie pozostawia złudzeń co do tego, kto będzie faworytem i tym razem: „Kanonierzy” wygrali 4:0. Na DW Stadium nie zagra jednak kontuzjowany od jakiegoś czasu Cesc Fabregas, a także nowi na liście niedysponowanych: Thomas Vermaelen (dla którego mecz ze „Spurs” okazał się prawdopodobnie ostatnim w tym sezonie) a także Denilson. Do składu wrócił jednak Robin Van Persie, który jako rezerwowy, w pojedynkę był bliski zmiany losów środowego spotkania na White Hart Lane. Holender, który na powrót do gry czekał pięć miesięcy, tym razem ma szansę wyjść na murawę w podstawowej jedenastce.
Wigan, który w ostatnim, również środowym meczu zaledwie bezbramkowo zremisował u siebie z Portsmouth, nie przystępuje do tego spotkania w najlepszych nastrojach. Po końcowym gwizdku trener Roberto Martinez i jego piłkarze usłyszeli gwizdy po słabym występie, którym mogli niemal zapewnić sobie byt w Premiership. Teraz, mimo iż ich przewaga to całe pięć punktów, sytuacja na pewno się skomplikuje, bo trudno wierzyć, że (nawet podłamany) Arsenal zostawi tam jakieś punkty.
To szansa dla przedostatniego w tabeli Hull City, które, rozegrawszy jeden mecz mniej niż Wigan, wyjeżdża w sobotę do dziewiątego w tabeli Birmingham. Szansa tylko teoretyczna, bo nie dość, że bez Stephena Hunta i Richarda Garcii pomoc zespołu z KC Stadium straci wiele, to Ian Dowie na pewno będzie miał problem ze zmotywowaniem swoich graczy po fatalnym meczu z Burnley (1:4). Birmingham jest w podobnej sytuacji, bo ostatnio również wysoko poległo (1:5 z Manchesterem City). „The Blues” polegli jednak ze znacznie lepszym rywalem i w spotkaniu z Hull na pewno będą faworytem.
W podobnej sytuacji zdaje się być piętnasty w lidze Bolton, który wyjeżdża do Stoke City. Gospodarze do Championship już nie spadną, więc teraz celują w finisz w wyższej połowie tabeli. Są na dobrej drodze i powinni podejść do zadania poważnie, bo ostatnim razem znaleźli się w pierwszej dziesiątce przed 29 laty. Bolton z Chelsea grał z naprawdę wielką dyscypliną i dobrze zorganizowaną defensywą. To ostatnie powinno być jego największym atutem w jeszcze jednej wyjazdowej konfrontacji.
Kolejny podobny mecz to Sunderland – Burnley. Gospodarz spokojny o utrzymanie, który stara się wspiąć o kilka miejsc w górę (większe pieniądze na koniec sezonu) i najwyżej w tej chwili sklasyfikowany z zespołów broniących się przed spadkiem. Burnley może i wygrało z Hull (pierwsze trzy punkty na wyjeździe), ale trudno przypuszczać, że uda mu się poprawić ten fatalny czteropunktowy dorobek w meczach poza domem.
Ostatnią parą z tego kotła zespołów (jeszcze) broniących się przed spadkiem i już pewnych utrzymania jest Fulham – Wolverhampton. Goście potrzebują jeszcze kilku punktów, żeby czuć się bezpiecznie, ale faworytem jest oczywiście Fulham, jeden z najmocniejszych klubów domowych ligi (bilans 10-2-4). Roy Hodgson powinien potraktować ten mecz jak dobrą rozgrzewkę przed kolejnym starciem swojego klubu w Lidze Europejskiej.
Bliżej górnej części tabeli warto zwrócić uwagę na potyczkę Blackburn i Evertonu. Gospodarze, klub, który niedawno zatrzymał Manchester United, nie przegrali u siebie już od grudnia poprzedniego roku. Everton z kolei, po wcześniejszej, dobrej serii spotkań, teraz popadł w remisowy kryzys: w trzech ostatnich spotkaniach „The Toffees” remisowali, mimo że za każdym razem to oni obejmowali prowadzenie.
Evertonu nie pocieszy też fakt, że ich rywale w walce o ostatnie miejsce pozwalające na grę w europejskich pucharach, Aston Villa, grają w niedzielę z Portsmouth. Drużyna Avrama Granta co prawda nie złożyła jeszcze broni (a w tygodniu urwała przecież kilka punktów Wigan), ale „Villans”, jako zespół szybszy i chętnie kontrujący, są zdecydowanym faworytem tego spotkania.
Na samym końcu kolejki, dopiero w poniedziałek, swój 35. mecz ligowego sezonu rozegra Liverpool. Klub z Anfield, chwilowo szósty w tabeli, podejmie u siebie londyńczyków z West Ham. Zespół Gianfranco Zoli to jeden z najwaleczniejszych w lidze – szczególnie od momentu, gdy nad drużyną z Upton Park zawisło widmo spadku do Championship (17. miejsce i cztery punkty przewagi nad Burnley). Statystyki nie wróżą im dobrze: forma wyjazdowa „Młotów” to w tym roku 1-6-10. Liverpool z kolei, w dwóch kwietniowych meczach zdobył jak dotąd tylko dwa punkty (remisy z Fulham i Birmingham). Żeby jeszcze bardziej nie pogarszać już bardzo złego sezonu, „The Reds” potrzebują tutaj trzech punktów.
Po ostatnim, niezbyt okazałym zwycięstwie Chelsea nad Boltonem komentatorzy stacji telewizyjnej ESPN tłumaczyli nawet swoim widzom, że w tej części sezonu nie liczy się już przecież styl, liczą się wygrane. Miejmy nadzieję, że to pragmatyczne podejście przynajmniej do jakiegoś stopnia pójdzie w parze z widowiskowością, bo o brak emocji nie wypada się chyba obawiać. Chodzi przecież o kolejkę numer 35, która ma szansę przejść do historii pod nazwą decydującej.
Kwestia tegorocznego mistrzostwa Anglii nie jest jeszcze rozstrzygnięta, ale przy odpowiednim układzie wyników w nadchodzącej kolejce Premiership, to twierdzenie może przestać mieć wiele wspólnego z prawdą. Zapowiada się emocjonujący angielski weekend z derbami w szczytowych partiach tabeli. Trudno prosić o więcej.
Włodarze Premier League postanowili najwidoczniej, że kibiców można od razu wrzucić na głęboką wodę i to bez rozgrzewki. Pierwsze sobotnie spotkanie, zaplanowane już na 13:45, to gorące derby Manchesteru – pojedynek, dla którego wiele sobotnich czynności porzucą nie tylko osoby bezpośrednio zainteresowane. Derby tego północnego angielskiego miasta to od lat wydarzenie wyjątkowe. W tym roku jego stawka wydaje się wyższa niż kiedykolwiek wcześniej.
Wraca Van Persie – czy w pojedynkę pokona Wigan? (fot. skysports.com)
Zarówno United, jak i City walczą o historyczne cele. Pierwsi, wygrywając ligę w tym sezonie, zostaliby jedynym klubem w historii Premier League, który zdołał zdobyć cztery mistrzostwa Anglii z rzędu. Drudzy walczą o – również pierwsze w swojej historii – miejsce w tabeli umożliwiające grę w Lidze Mistrzów. Taki jest też cel pompujących w klub miliony funtów właścicieli „The Citizens”, którzy w sobotę na pewno nie chcieliby zobaczyć powtórki z pierwszego meczu między tymi zespołami w Premiership z sezonu 2009/2010. We wrześniu na Old Trafford górą były bowiem „Czerwone Diabły” (wygrana 4:3), w meczu, który rozstrzygnęło dopiero trafienie Michaela Owena z 96. minuty (sześć minut wcześniej, na 3:3 wyrównał Craig Bellamy).
Jakie spotkanie zobaczymy tym razem na City of Manchester Stadium? Z jednej strony wszystko przemawia za otwartym meczem z dużą liczbą bramek, ale wstrzemięźliwość w tym względzie sugerują ostatnie ligowe mecze między tymi zespołami. Na stadionie City w trzech ostatnich potyczkach padał, odwrócony za każdym kolejnym razem w inną stronę, wynik 1:0. Teraz wypada kolej na zwycięstwo gospodarzy.
W szeregi City na to spotkanie powróci aż czterech piłkarzy: Pablo Zabaleta, Stephen Ireland, Patrick Vieira i Wayne Bridge. Czy któryś z nich od razu wskoczy do składu? Tego Roberto Mancini zdradzić nie chce. – Skład podam jak zwykle dopiero w sobotę rano – odpowiada zagadkowo Włoch. Rywale z United cieszą się natomiast z zapowiadanego powrotu do składu Wayne’a Rooneya. W ostatnich dwóch meczach, gdy najlepszy strzelec „Diabłów” nie grał, jego klub zdobył zaledwie punkt, co znacznie pogorszyło sytuację drużyny Fergusona w tabeli. Jego piłkarze nie składają jednak broni, a w przedmeczowych wywiadach powtarzają najczęściej trzy wyrażenia: „nadzieja”, „walka do końca” i „Tottenham”.
Klub z północnego Londynu jest w tej kolejce szczególnie ważny z punktu widzenia „Czerwonych Diabłów”. Po heroicznym zwycięstwie nad Arsenalem (który mógł przecież wyprzedzić United w tabeli), „Spurs” spróbują teraz powstrzymać lidera rozgrywek, londyńską Chelsea. Zadanie mają ułatwione, bo zagrają na White Hart Lane, czyli miejscu, w którym rok temu „The Blues” zagrali swój bodaj najsłabszy (przegrany) mecz w całym sezonie. W jakim więc nastroju podchodzi do tego spotkania Chelsea?
Po nerwowym zwycięstwie nad Boltonem, drużyna Carlo Ancelottiego może zaskoczyć swoich sympatyków (i rywali) na dwa sposoby: opanowaniem lub jego całkowitym brakiem. Bo jeśli kolejny wynik ułoży się po myśli włoskiego szkoleniowca (załóżmy: City wygra w rozgrywanych kilka godzin wcześniej derbach), to już pewnego tytułu mistrzowskiego „The Blues” pogratulują przed meczem nawet gracze Tottenhamu. Niestety, Chelsea, która przez ostatnie trzy lata przegrywała walkę o mistrzostwo, w takich sytuacjach, w roli arcyfaworyta, zawsze radziła sobie fatalnie.
Sytuację „The Blues” poprawia fakt, że są oni najlepszym wyjazdowym zespołem ligi, który na boiskach rywali strzelił 32 bramki, tracąc tylko 16. W tym miejscu kosa trafia jednak na kamień, bo Tottenham, w 17 meczach u siebie stracił jak dotąd tylko 11 bramek (wraz z United najmniej w lidze), strzelając przy tym 37. W sobotę o 18:30 (kiedy wystartują opisywane derby Londynu) poprawa tych statystyk nie będzie aż tak ważna. Na cztery kolejki przed końcem dla obu klubów liczą się punkty. Mniej otwarcie mówi o tym Harry Redknapp, który przed meczem z Arsenalem zapewniał nawet, że dla niego zakończenie sezonu na piątym miejscu będzie już sukcesem. Czy teraz, gdy jego Tottenham od czwartego miejsca w tabeli dzieli zaledwie punkt, nadal tak uważa? Nie sądzę.
W spotkaniu na White Hart Lane teoretycznie bardziej do przodu zagrać powinni gospodarze, bo walczą o więcej (remis nie będzie tragedią dla gości), ale mają też proporcjonalnie mniej do stracenia. Chelsea, wiedząc, że nastawienie wyłącznie na obronę niczego dobrego przynieść nie może, zapewne również spróbuje zaatakować. Do strzelania bramek wrócił przecież Nicolas Anelka, o którego dobre samopoczucie zadba od pierwszej minuty (oszczędzany przez większość meczu z Boltonem) Flaurent Malouda. Na ławce zasiądzie też po raz pierwszy od 10 lutego Ashley Cole. Z drugiej strony, humory podopiecznych Ancelottiego powinni psuć Huerelho Gomes i Ledley King – dwa genialne kręgi obronnego kręgosłupa „Spurs” z ostatniego spotkania. Czy „The Blues” przełamią ten opór? Od odpowiedzi na to pytanie może zależeć kwestia mistrzostwa Anglii 2010.
Trzeci, od środy zepchnięty w cień, zespół najbliższy tego trofeum, Arsenal Londyn, wyjeżdża w ten weekend do Wigan. Pierwszy mecz między tymi dwoma zespołami na Emirates Stadium nie pozostawia złudzeń co do tego, kto będzie faworytem i tym razem: „Kanonierzy” wygrali 4:0. Na DW Stadium nie zagra jednak kontuzjowany od jakiegoś czasu Cesc Fabregas, a także nowi na liście niedysponowanych: Thomas Vermaelen (dla którego mecz ze „Spurs” okazał się prawdopodobnie ostatnim w tym sezonie) a także Denilson. Do składu wrócił jednak Robin Van Persie, który jako rezerwowy, w pojedynkę był bliski zmiany losów środowego spotkania na White Hart Lane. Holender, który na powrót do gry czekał pięć miesięcy, tym razem ma szansę wyjść na murawę w podstawowej jedenastce.
Wigan, który w ostatnim, również środowym meczu zaledwie bezbramkowo zremisował u siebie z Portsmouth, nie przystępuje do tego spotkania w najlepszych nastrojach. Po końcowym gwizdku trener Roberto Martinez i jego piłkarze usłyszeli gwizdy po słabym występie, którym mogli niemal zapewnić sobie byt w Premiership. Teraz, mimo iż ich przewaga to całe pięć punktów, sytuacja na pewno się skomplikuje, bo trudno wierzyć, że (nawet podłamany) Arsenal zostawi tam jakieś punkty.
To szansa dla przedostatniego w tabeli Hull City, które, rozegrawszy jeden mecz mniej niż Wigan, wyjeżdża w sobotę do dziewiątego w tabeli Birmingham. Szansa tylko teoretyczna, bo nie dość, że bez Stephena Hunta i Richarda Garcii pomoc zespołu z KC Stadium straci wiele, to Ian Dowie na pewno będzie miał problem ze zmotywowaniem swoich graczy po fatalnym meczu z Burnley (1:4). Birmingham jest w podobnej sytuacji, bo ostatnio również wysoko poległo (1:5 z Manchesterem City). „The Blues” polegli jednak ze znacznie lepszym rywalem i w spotkaniu z Hull na pewno będą faworytem.
W podobnej sytuacji zdaje się być piętnasty w lidze Bolton, który wyjeżdża do Stoke City. Gospodarze do Championship już nie spadną, więc teraz celują w finisz w wyższej połowie tabeli. Są na dobrej drodze i powinni podejść do zadania poważnie, bo ostatnim razem znaleźli się w pierwszej dziesiątce przed 29 laty. Bolton z Chelsea grał z naprawdę wielką dyscypliną i dobrze zorganizowaną defensywą. To ostatnie powinno być jego największym atutem w jeszcze jednej wyjazdowej konfrontacji.
Kolejny podobny mecz to Sunderland – Burnley. Gospodarz spokojny o utrzymanie, który stara się wspiąć o kilka miejsc w górę (większe pieniądze na koniec sezonu) i najwyżej w tej chwili sklasyfikowany z zespołów broniących się przed spadkiem. Burnley może i wygrało z Hull (pierwsze trzy punkty na wyjeździe), ale trudno przypuszczać, że uda mu się poprawić ten fatalny czteropunktowy dorobek w meczach poza domem.
Ostatnią parą z tego kotła zespołów (jeszcze) broniących się przed spadkiem i już pewnych utrzymania jest Fulham – Wolverhampton. Goście potrzebują jeszcze kilku punktów, żeby czuć się bezpiecznie, ale faworytem jest oczywiście Fulham, jeden z najmocniejszych klubów domowych ligi (bilans 10-2-4). Roy Hodgson powinien potraktować ten mecz jak dobrą rozgrzewkę przed kolejnym starciem swojego klubu w Lidze Europejskiej.
Bliżej górnej części tabeli warto zwrócić uwagę na potyczkę Blackburn i Evertonu. Gospodarze, klub, który niedawno zatrzymał Manchester United, nie przegrali u siebie już od grudnia poprzedniego roku. Everton z kolei, po wcześniejszej, dobrej serii spotkań, teraz popadł w remisowy kryzys: w trzech ostatnich spotkaniach „The Toffees” remisowali, mimo że za każdym razem to oni obejmowali prowadzenie.
Evertonu nie pocieszy też fakt, że ich rywale w walce o ostatnie miejsce pozwalające na grę w europejskich pucharach, Aston Villa, grają w niedzielę z Portsmouth. Drużyna Avrama Granta co prawda nie złożyła jeszcze broni (a w tygodniu urwała przecież kilka punktów Wigan), ale „Villans”, jako zespół szybszy i chętnie kontrujący, są zdecydowanym faworytem tego spotkania.
Na samym końcu kolejki, dopiero w poniedziałek, swój 35. mecz ligowego sezonu rozegra Liverpool. Klub z Anfield, chwilowo szósty w tabeli, podejmie u siebie londyńczyków z West Ham. Zespół Gianfranco Zoli to jeden z najwaleczniejszych w lidze – szczególnie od momentu, gdy nad drużyną z Upton Park zawisło widmo spadku do Championship (17. miejsce i cztery punkty przewagi nad Burnley). Statystyki nie wróżą im dobrze: forma wyjazdowa „Młotów” to w tym roku 1-6-10. Liverpool z kolei, w dwóch kwietniowych meczach zdobył jak dotąd tylko dwa punkty (remisy z Fulham i Birmingham). Żeby jeszcze bardziej nie pogarszać już bardzo złego sezonu, „The Reds” potrzebują tutaj trzech punktów.
Po ostatnim, niezbyt okazałym zwycięstwie Chelsea nad Boltonem komentatorzy stacji telewizyjnej ESPN tłumaczyli nawet swoim widzom, że w tej części sezonu nie liczy się już przecież styl, liczą się wygrane. Miejmy nadzieję, że to pragmatyczne podejście przynajmniej do jakiegoś stopnia pójdzie w parze z widowiskowością, bo o brak emocji nie wypada się chyba obawiać. Chodzi przecież o kolejkę numer 35, która ma szansę przejść do historii pod nazwą decydującej.