Dennis Cirkin

Pochodzenie

Urodził się w Dublinie w rodzinie z łotewskiego Daugavpils. Jako trzylatek przeprowadził się z rodziną do Londynu i później trafił do akademii Tottenhamu. W tym czasie zmarł jego ojciec. Cirkin mówił, że przeszedł bardzo trudne dwa miesiące żałoby, a ta strata ukształtowała jego myślenie o życiu i o tym, gdzie chciałby być według ojca.

Kariera

W sierpniu 2021 roku przeszedł z Tottenhamu do Sunderlandu. José Mourinho mówił o nim, że ma dużo jakości. W pierwszym sezonie wywalczył z Sunderlandem awans z League One po finale baraży na Wembley. W październiku 2022 roku po przerwie spowodowanej urazem mięśnia dwugłowego uda wrócił do składu w meczu z Wigan, zaliczył asystę i strzelił głową zwycięskiego gola na 2:1. Był to jego pierwszy gol w seniorskiej piłce, który zadedykował ojcu.

Sezon 2023/24 zepsuły mu kontuzje. Zagrał tylko osiem meczów w Championship, a od listopada nie grał wcale, bo uraz mięśnia dwugłowego wymagał operacji. W sezonie 2024/25 w listopadzie złamał nadgarstek i przez część rozgrywek grał ze złamaniem. Mimo kolejnej kontuzji pod koniec sezonu zagrał w 36 meczach Championship, a Sunderland wygrał finał baraży z Sheffield United 2:1 i awansował do Premier League. W sezonie 2025/26 zagrał w Premier League dziewięć razy. Latem 2026 roku Sunderland się z nim rozstał, a 12 sierpnia jako wolny zawodnik podpisał kontrakt z QPR. Dla Sunderlandu rozegrał łącznie 126 meczów i strzelił osiem goli.

Sukcesy

• 2025 Awans do Premier League z Sunderlandem po barażach
• 2022 Awans do Championship z Sunderlandem po barażach

Styl gry

Jest lewym obrońcą, który chętnie podłącza się do ataku. W Sunderlandzie grał także jako lewy wahadłowy w ustawieniu z lewonożnym środkowym obrońcą.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Anglii, do kadry do lat 20 włącznie. W 2025 roku dwa razy dostał powołanie do reprezentacji Anglii do lat 21, ale za każdym razem wycofał się z powodu kontuzji. Mógł też grać dla Irlandii. W marcu 2026 roku przyjechał na zgrupowanie reprezentacji Łotwy, choć zmiana federacji nie była jeszcze zakończona. Związek rozmawiał z nim od około pięciu lat. Sam mówił, że po tym zgrupowaniu poszedł za głosem serca. W reprezentacji Łotwy zadebiutował 25 września 2026 roku w przegranym 0:2 meczu Ligi Narodów z Armenią w Erywaniu.