Austria
Wszechstronny lewonożny obrońca, zwycięzca Ligi Mistrzów z Bayernem i Realem, dziesięć razy wybrany piłkarzem roku w Austrii.
Urodził się 24 czerwca 1992 roku w Wiedniu. Ojciec George, Nigeryjczyk, przyjechał do Wiednia w 1984 roku na studia, a potem został muzykiem i DJ-em. W połowie lat 90. dostał austriackie obywatelstwo i jako pierwszy czarnoskóry poborowy trafił do Bundesheeru. Matka Gina, pielęgniarka z Filipin, przyjechała do Austrii w tym samym roku. Siostra Rose May zajmuje się muzyką. Rodzina należy do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, a Alaba nigdy nie ukrywał, jak ważna jest dla niego wiara.
Do dziesiątego roku życia grał w SV Aspern, klubie z jego dzielnicy Donaustadt. Potem, za namową ojca, który dostrzegł jego talent, przeniósł się do szkoły piłkarskiej Austrii Wiedeń. 18 kwietnia 2008 roku, mając 15 lat i 299 dni, zagrał w rezerwach Austrii, które występowały wtedy na zapleczu ekstraklasy. Interesowały się nim Milan i Inter, ale latem 2008 roku wybrał Bayern Monachium i trafił do jego drużyny U-17.
W Bayernie szybko przeszedł do drugiego zespołu. Louis van Gaal wziął go do pierwszej drużyny zimą 2009/10. Zadebiutował 10 lutego 2010 roku w meczu Pucharu Niemiec z Greuther Fürth. W tym samym sezonie zagrał też w Bundeslidze i w 1/8 finału Ligi Mistrzów z Fiorentiną, gdzie od razu wyszedł w podstawowym składzie. Karl-Heinz Rummenigge mówił po tym meczu, że zupełnie nie było widać, że to jego pierwszy występ od początku. Był wtedy najmłodszym piłkarzem Bayernu, który zagrał w tych trzech rozgrywkach. Pięć dni po 18. urodzinach podpisał pierwszy zawodowy kontrakt.
Jako nastolatek sam wymieniał swoje słabości: chciał poprawić grę prawą nogą i siłę fizyczną. Van Gaal widział go wyłącznie na lewej obronie, ale w sezonie 2010/11 Alaba wchodził tylko z ławki. Na początku 2011 roku Bayern sprowadził z Hoffenheim Luiza Gustavo, a Alaba w ramach tych samych rozmów poszedł do Hoffenheim na wypożyczenie do końca sezonu. „To wielki talent, ale za mało gra u nas, a młody piłkarz potrzebuje ogrania” – tłumaczył van Gaal. W Hoffenheim grał jako defensywny pomocnik przed linią obrony i strzelił pierwszego gola w Bundeslidze, w zremisowanym 2:2 meczu z St. Pauli.
Po powrocie Jupp Heynckes przepowiadał mu, że za rok lub dwa będzie piłkarzem światowej klasy. Od sezonu 2011/12 Alaba był podstawowym lewym obrońcą Bayernu. W grudniu 2011 roku, jako 19-latek, został najmłodszym w historii piłkarzem roku w Austrii. Wiosną 2012 roku Bayern awansował do finału Ligi Mistrzów, ale Alaba nie mógł w nim zagrać, bo był zawieszony za kartki.
2 kwietnia 2013 roku w ćwierćfinale z Juventusem strzelił gola po 25 sekundach, a Bayern wygrał 2:0. W tamtym sezonie Bayern zdobył mistrzostwo i Puchar Niemiec oraz Ligę Mistrzów. W grudniu 2013 roku przedłużył kontrakt do 2018 roku. „Jestem w Bayernie od 2008 roku i czuję się tu jak w domu” – mówił.
Pep Guardiola ustawiał go także w trójce obrońców i mówił, że Alaba może zostać jednym z najlepszych środkowych obrońców na świecie. Carlo Ancelotti, Heynckes i Niko Kovač woleli go jednak na lewej obronie. Pod koniec pracy Kovača Alaba przeszedł do środka obrony i został tam za Hansiego Flicka. W sezonie 2019/20 był jednym z najważniejszych piłkarzy Bayernu, który zdobył drugą w jego karierze potrójną koronę.
Jesienią 2020 roku Bayern wycofał ofertę nowego kontraktu. Alaba opowiadał, że już po drugiej czy trzeciej rozmowie zapytano go, czy wyobraża sobie, że zostanie częścią wymiany zawodników. Nazwał to „policzkiem”. Jego ojciec ostro zareagował na słowa Uliego Hoenessa, że piłkarzowi chodzi tylko o pieniądze. 16 lutego 2021 roku Alaba ogłosił, że po 13 latach odejdzie z klubu. Tydzień wcześniej zdobył z Bayernem drugie klubowe mistrzostwo świata.
Latem 2021 roku przeszedł do Realu Madryt na zasadzie wolnego transferu i dostał koszulkę z numerem 4, w której wcześniej grał Sergio Ramos. Pierwszego gola dla Realu strzelił na Camp Nou, w wygranym 2:1 meczu z Barceloną. Jest jedynym Austriakiem, który strzelił gola w El Clásico dla Realu. Po odrobieniu strat z Paris Saint-Germain w 1/8 finału Ligi Mistrzów chwycił krzesło ochrony i uniósł je nad głową. Krzesło wróciło przy fecie po mistrzostwie Hiszpanii, a prezes Florentino Pérez nazwał je potem ikonicznym obrazem drogi do czternastego Pucharu Mistrzów. W tym samym sezonie Real wygrał też Ligę Mistrzów, a Alaba zagrał w finale z Liverpoolem w Paryżu.
10 sierpnia 2022 roku strzelił pierwszego gola w wygranym 2:0 meczu o Superpuchar Europy z Eintrachtem Frankfurt w Helsinkach. 6 maja 2023 roku zagrał od początku w finale Pucharu Króla, w którym Real pokonał Osasunę 2:1.
17 grudnia 2023 roku w ligowym meczu z Villarrealem zerwał więzadło krzyżowe przednie w lewym kolanie. Do gry wrócił dopiero w styczniu 2025 roku, wchodząc z ławki w wygranym 4:1 meczu z Las Palmas. 22 maja 2026 roku Real ogłosił, że po pięciu sezonach Alaba odejdzie z klubu, i zapowiedział, że Santiago Bernabéu pożegna go podczas ostatniego meczu ligowego.
Kontrakt z Realem wygasł po sezonie. 24 września 2026 roku Alaba podpisał kontrakt z Udinese, ważny do czerwca 2027 roku. „Nie przyszedłem tu tylko po to, by być weteranem w drużynie, i na pewno nie po to, żeby skończyć karierę” – mówił po podpisaniu umowy.
Swoją lewą nogę Alaba nazywa błogosławieństwem. Mówił, że od młodości szlifował nią technikę, ćwiczył strzały z daleka i rzuty wolne przy murze, a jego wzorem był Juninho z Lyonu. Z rzutów wolnych strzelał gole także w Bayernie.
W juniorach grał najczęściej w środku pola, w Bayernie przez lata na lewej obronie, potem w środku obrony. W reprezentacji grał też jako środkowy i lewy pomocnik. W ciągu kilku miesięcy 2021 roku selekcjoner Franco Foda wystawiał go na czterech różnych pozycjach. Jako lewy obrońca chętnie włączał się do ataku, a jego współpraca z Franckiem Ribérym była wzorem współpracy bocznego obrońcy ze skrzydłowym.
Jako środkowy obrońca u Flicka korzystał z szybkości, przewidywania i czytania gry. Organizował linię obrony i przesuwał ją wysoko, a Leon Goretzka mówił, że Alaba rozumie tę pozycję po swojemu. Na boisku dużo mówi i ustawia kolegów. Marcel Koller, były selekcjoner Austrii, zauważył, że Alaba już jako młody piłkarz rządził na boisku, ale nie krzyczał bez sensu, tylko odzywał się we właściwych momentach.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Austrii. Selekcjoner Dietmar Constantini powołał go do pierwszej drużyny jesienią 2009 roku, przyznając, że robi to także dlatego, że chcą go Niemcy. Alaba mógł wtedy wybrać też Nigerię lub Filipiny. Zadebiutował 14 października 2009 roku w Paryżu, w przegranym 1:3 meczu eliminacji mistrzostw świata z Francją, mając 17 lat i 112 dni.
Zagrał na Euro 2016, na którym Austria odpadła po fazie grupowej. Na Euro 2020 był kapitanem drużyny, która po raz pierwszy w historii wyszła z grupy na mistrzostwach Europy, i w 1/8 finału zagrała z Włochami na Wembley.
Na Euro 2024 nie mógł zagrać z powodu kontuzji kolana, ale Ralf Rangnick zabrał go do Niemiec jako kapitana spoza kadry meczowej. Na mundialu 2026, pierwszym dla Austrii od 1998 roku, wychodził w podstawowym składzie we wszystkich czterech meczach. Austria wyszła z grupy i odpadła w 1/16 finału po porażce 0:3 z Hiszpanią.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Austria | Mistrzostwa Świata | 4 | 278 | 0 | 1 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Real Madrid | Liga Mistrzów | 3 | 115 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Austria | Eliminacje MŚ | 4 | 301 | 0 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Real Madrid | Liga Mistrzów | 5 | 175 | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Austria | Eliminacje ME | 5 | 405 | 0 | 1 |
