Callum Wilson

Pochodzenie

Urodził się 27 lutego 1992 roku w Coventry. Pierwsze wspomnienia z piłką wiąże z boiskiem na osiedlowej łące w Radford, gdzie pewien mężczyzna co tydzień ustawiał bramki z siatkami. Mężczyzna, którego Wilson zapamiętał jako Jimmy’ego, zaproponował mu trening z rówieśnikami i wtedy dostał pierwsze korki. Potem trafił do lokalnego klubu Christ The King, a w domu ćwiczył, kopiąc piłkę o ścianę garażu na swoim osiedlu. W Christ The King grał w środku pola, żeby mieć więcej piłek, i strzelał dużo goli.

Akademia Coventry City zapraszała go na próby, ale kilka razy z nich rezygnował. Jak wspominał, nie z powodów piłkarskich, tylko dlatego, że jego mama nie miała prawa jazdy, a na trening trzeba było dojechać na drugi koniec miasta. Gdy miał 14 lat, Coventry zaprosiło go ponownie i tym razem dołączył do akademii. Miał wtedy jeden dzień w tygodniu zwolniony ze szkoły. Mówił, że wtedy zrozumiał, że to chce robić.

Kariera

W seniorskiej drużynie Coventry zadebiutował jako 17-latek. Potem dwukrotnie wypożyczano go do klubów z piątej ligi. W sezonie 2010/2011 grał w Kettering Town, na prawym skrzydle, bo był szybki, ale nie dość silny na stoperów. Następnego sezonu trafił do Tamworth, gdzie po trzech meczach złamana stopa przerwała wypożyczenie. Wspominał, że koledzy z tych drużyn przychodzili na trening prosto z pracy, w roboczych ubraniach, i że to pokazało mu, że nie chce zostać na tym poziomie.

Gdy miał 20 lat, Coventry zaproponowało mu roczne przedłużenie kontraktu i dało do zrozumienia, że ma rok na pokazanie się. Zastanawiał się nad odejściem, bo piłkarze, z którymi grał w niższych ligach, zarabiali więcej. Przyjaciel, później jego agent, poradził mu zostać w Football League za mniejsze pieniądze i czekać na szansę.

Przełom przyszedł w sezonie 2013/2014, gdy Coventry grało w League One. Wilson został podstawowym napastnikiem, strzelał regularnie, a po sezonie znalazł się w Drużynie Roku PFA League One. Latem 2014 roku odszedł do Bournemouth. Opuszczenie rodzinnego miasta, jak mówił, było trudne, ale chciał się rozwijać. W pierwszym sezonie strzelił 20 goli w 45 meczach Championship i z Bournemouth po raz pierwszy w historii awansował do Premier League jako mistrz Championship.

W sierpniu 2015 roku, w swoim trzecim meczu w Premier League, strzelił hat-tricka w wygranym 4:3 spotkaniu z West Hamem na Boleyn Ground. Po siedmiu meczach w lidze zerwał jednak więzadła krzyżowe w kolanie i na około pół roku zniknął z boiska. Przyznał potem, że wrócił do gry za szybko i była to zła decyzja. W lutym 2017 roku, dziewięć miesięcy po powrocie, zerwał więzadła w drugim kolanie. Po pierwszej kontuzji napisał do niego Alan Shearer, a po powołaniu do kadry życzył mu powodzenia i prosił, żeby nie strzelał zbyt wielu goli Newcastle. Jak mówił Wilson, strzelił.

We wrześniu 2020 roku, po spadku Bournemouth z Premier League, przeszedł do Newcastle United. W debiucie, 13 września, strzelił gola w wygranym 2:0 meczu z West Hamem. Newcastle pod wodzą Eddiego Howe’a uniknęło spadku w sezonie 2021/2022, a w sezonie 2022/2023 Wilson zdobył 18 goli w lidze, najwięcej w karierze, i wywalczył z drużyną miejsce w Lidze Mistrzów. W kwietniu 2023 roku strzelił osiem goli w Premier League w jednym miesiącu i wtedy pobił rekord Shearera w Newcastle, wynoszący siedem. We wrześniu 2023 roku zadebiutował w Lidze Mistrzów, wchodząc z ławki w meczu z AC Milan na San Siro.

W marcu 2025 roku wszedł pod koniec finału Pucharu Ligi z Liverpoolem na Wembley, wygranego przez Newcastle 2:1. Był to jego pierwszy krajowy puchar i pierwsze duże trofeum klubu od 56 lat. Sezon 2024/2025 miał przerywany urazami pleców i ścięgien podkolanowych. Gdy wygasł mu kontrakt, nie porozumiał się z klubem w sprawie nowej umowy i w lipcu 2025 roku ogłosił odejście.

Sezon 2025/2026 spędził w West Ham United, który spadł z Premier League. Strzelił siedem goli w Premier League, w większości meczów wchodząc z ławki. 9 lipca 2026 roku jako wolny zawodnik podpisał roczny kontrakt z Brentfordem. Powiedział, że przekonała go rozmowa z trenerem Keithem Andrewsem, który opowiedział mu o ambicjach klubu, i że przychodzi, by rywalizować z Igorem Thiago i wspierać go.

Sukcesy

• 2025 Puchar Ligi Angielskiej z Newcastle United
• 2015 Mistrzostwo Championship z Bournemouth
• 2014 Drużyna Roku PFA w League One

Styl gry

O sobie mówił, że jest klasyczną „dziewiątką” i zwykle gra w osi ataku. Gareth Southgate opisywał go jako napastnika groźnego w biegu za plecy obrońców, który regularnie kończy albo przygotowuje akcje bramkowe. Wilson mówił, że szybkość i wybuchowość wiążą się z urazami mięśni, a strzelanie goli to w równym stopniu kwestia głowy co boiska.

W sezonie 2025/2026 pięć z jego siedmiu goli w Premier League padło po stałych fragmentach gry, więcej niż u jakiegokolwiek innego napastnika w lidze. Strzelił też cztery gole w doliczonym czasie, najwięcej w całej lidze, oraz cztery jako rezerwowy, także najwięcej w lidze.

Reprezentacja

W reprezentacji Anglii U-21 zadebiutował w listopadzie 2014 roku. W listopadzie 2018 roku, przed pierwszym powołaniem do seniorskiej kadry, mówił, że nie pojedzie na Wembley, dopóki nie zagra tam dla Anglii. Wyjątek zrobił tylko raz, w kwietniu 2017 roku, żeby obejrzeć finał Checkatrade Trophy Coventry. 15 listopada 2018 roku w towarzyskim meczu z USA na Wembley, w ostatnim meczu Wayne’a Rooneya w kadrze, zadebiutował w pierwszej reprezentacji. Po dośrodkowaniu Fabiana Delpha strzelił w końcówce gola na 3:0.

Na mistrzostwa świata w Katarze w 2022 roku został powołany po dobrej jesieni w Newcastle. W meczu otwarcia z Iranem wszedł z ławki i asystował przy golu Jacka Grealisha w wygranym 6:2 spotkaniu. Zagrał też z Walią. W kadrze rozegrał w sumie dziewięć meczów i strzelił dwa gole. Ostatni raz wystąpił we wrześniu 2023 roku, w towarzyskim meczu ze Szkocją.