Cebrail Makreckis

Pochodzenie

Urodził się 10 maja 2000 roku w Akwizgranie. Matka jest Łotyszką, a ojciec Turkiem z marokańskimi korzeniami. W dzieciństwie zawsze był najmniejszy i najszczuplejszy w drużynie, a ciało uważał za swoją największą słabość. W Akwizgranie i potem w akademii Bayeru Leverkusen grał z Kaiem Havertzem. W sezonie 2015/16 zdobył z nim i z Maduką Okoye mistrzostwo Niemiec do lat 17.

Kariera

Havertz od razu przebił się do zawodowej piłki, a Makreckis musiał iść okrężną drogą. W sezonie 2019/20 grał w Bonner SC, który bronił się przed spadkiem z Regionalligi West. Słyszał wtedy, żeby przestał marzyć i poszedł na praktyki zawodowe. Mówi, że takie słowa tylko go motywowały. Potem trafił do rezerw Borussii Dortmund, gdzie trenował też z pierwszą drużyną, obok Erlinga Haalanda, Marco Reusa i Jude'a Bellinghama. W lidze grał jednak mało i w trakcie sezonu w 3. Lidze przeszedł do Viktorii Berlin, która spadła z ligi.

Wtedy wybrał Pirin Błagojewgrad. Gdy agent przedstawił mu ofertę z Bułgarii, zapytał, czy mówi poważnie, ale uznał, że potrzebuje całkiem nowego startu tam, gdzie nikt go nie zna. Pierwsza szatnia przypominała mu rok 1990. Mieszkał w małej kawalerce, jadł głównie makaron, ryż i chleb, co drugi dzień chodził na wędrówki po okolicy. Pirin walczył o utrzymanie, a on zagrał w sezonie na sześciu pozycjach. W Bułgarii zaczął też dodatkowo pracować nad siłą.

Latem 2023 roku przeszedł do Ferencvárosu. Przyszedł jako pomocnik, ale szybko został podstawowym prawym obrońcą i już w pierwszym sezonie zdobył mistrzostwo Węgier. Za najlepsze przeżycie uważał mecz Ligi Konferencji z Fiorentiną. Dejan Stanković zostawał z nim po treningach na ćwiczenie dośrodkowań i rzutów wolnych, a Robbie Keane od pierwszego treningu wymagał, by grał jak najlepszy boczny obrońca świata. W maju 2026 roku zagrał całe wygrane 1:0 po dogrywce finał Pucharu Węgier z ZTE. Latem 2026 roku odszedł z Ferencvárosu jako wolny zawodnik i podpisał trzyletni kontrakt z Qarabağiem.

Sukcesy

• 2026 Puchar Węgier z Ferencvárosem
• 2025 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem
• 2024 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem

Styl gry

Gra na obie nogi, jest szybki i wytrzymały. Sam mówi, że ciało stało się jego największą bronią: jest mocny w pojedynkach, a przy tym atletyczny, „nieprzyjemny w obronie i elegancki w ataku”. Najlepiej czuje się jako środkowy pomocnik grający od pola karnego do pola karnego, ale trenerzy wystawiali go też na skrzydle, na boku obrony i za napastnikiem.

Reprezentacja

Rozegrał siedem meczów w reprezentacji Łotwy do lat 19. Przez matkę może grać dla Łotwy, przez ojca dla Turcji, i mówił, że bardziej skłania się ku kadrze tureckiej.