Bundesliga – najwięksi wygrani i przegrani trenerzy w sezonie 2019/2020

Florian Kohfeldt od początku cieszył się ogromnym poparciem zarządu. Jego drużyna prezentowała się naprawdę nieźle, imponowało jej ofensywne nastawienie. Jednak od początku tego sezonu coś nie trybiło. Zespołowi nie pomagała obecność Pavlenki, Eggesteina, Rashicy i Klaasena. W ten sposób drużyna, która przy dobrych lotach mogła walczyć o europejskie puchary, zmieniła się w chłopca do bicia.

Początek sezonu był niemrawy, ale nie tragiczny. Były pojedyncze zwycięstwa, dużo remisów, czasem nawet niezły styl. Jednak w listopadzie rozpoczął się koszmar – zawodnicy z Bremy przegrali praktycznie wszystkie mecze. Najbardziej upokarzająca była porażka 0:5 z Mainz. Kohfeldta dopadł „syndrom Tedesco” – nie wiedział, jak odmienić styl swoich podopiecznych.

Były chwile chwały, jak chociażby zwycięstwo nad Borussią Dortmund w DFB Pokal 3:2. Ale tabela ligowa nie kłamała – Werder sam się skazał na rozpaczliwą walkę o utrzymanie. Włodarze ciągle wierzyli w Kohfeldta, zapewniali, że wierzą w jego pracę. Drobne postępy było widać po powrocie z przerwy związanej z pandemią koronawirusa. Wtedy „Zielono-biali” skupiali się w większej mierze na grze defensywnej. Nie grali efektownie, lecz czasem skutecznie. Mimo to są teraz zmuszeni do ratowania swojej skóry podczas barażów o utrzymanie. Niestety, Kohfeldt pokazał, że podobnie jak większość młodych trenerów nie umie zażegnywać większych kryzysów.

Wagner bez tytułu cudotwórcy

David Wagner pokazał w Huddersfield, że potrafi zarządzać klasowym zespołem. Początek sezonu z Schalke to tylko udowodnił. Wydawało się, że były współpracownik Juergena Kloppa tchnął w zespół trochę wiary po ostatnim nieudanym sezonie pod przewodnictwem Domenico Tedesco. Zawodnicy z Veltins Arena wreszcie funkcjonowali jako jedność, grali dość ofensywnie. Uwadze mogły ujść pewne braki jakościowe w kadrze.

Jednakże Wagner, podobnie jak jego poprzednik, popadł w kryzys. I na dodatek do końca sezonu nie mógł znaleźć sposobu na jego rozwiązanie. Problemy zaczęły się wraz z początkiem roku 2020. Od tamtego czasu do dnia dzisiejszego Schalke wygrało… dwa mecze. Resztę zremisowało lub przegrało, najczęściej w bardzo słabym stylu. Największym problemem była indolencja strzelecka graczy z Zagłębia Ruhry. Od początku roku fani zobaczyli zaledwie 13 bramek „Die Königsblauen” w 18 spotkaniach.

Nic dziwnego, że powtórka z rozrywki wywołała wściekłość środowisk kibicowskich oraz pytania dotyczące sposobu budowania kadry. Bo Schalke już kolejny sezon z rzędu popada w kryzys, z którego nie potrafi wyjść. Dyrektor sportowy Jochen Schneider nie okazał się ratunkiem dla klubu i też nie potrafił odpowiednio wzmocnić kadry. Jego doświadczenie z licznych akademii należących do projektu Red Bulla okazało się na razie niezbyt przydatne w innych warunkach pracy. A sam Wagner postawą z końcówki tego sezonu igrał z ogniem. Jeśli Schalke nie poprawi formy w przyszłym, to ponownie może dojść do kolejnych tąpnięć na wyższych szczeblach.

RB Lipsk i Borussia Dortmund zgodnie z oczekiwaniami

Kibice przed tym sezonem zastanawiali się głównie nad postawą „nowego” Lipska pod wodzą Nagelsmanna oraz nad kwestią mistrzostwa – Borussia przez długi czas miała potencjał na osiągnięcie sukcesu. W tym sezonie wszystko zakończyło się zgodnie z przewidywaniami. Czyli RB Lipsk wszedł do Ligi Mistrzów, a podopieczni Favre’a zdołali wywalczyć wicemistrzostwo kraju.

Postawa tych drużyn nie była w żaden sposób zaskakująca. „Byki” na początku sezonu przez pewien okres przewodziły ligowej stawce, lecz zgodnie z oczekiwaniami wreszcie nadeszła zadyszka. Sam zespół prezentował się przy tym bardzo ofensywnie, grając przy znacznym wykorzystaniu wahadłowych. Przy tym kadra klubu rozwijała się ciągle identycznie jak do tej pory – klub wzmocnili tylko perspektywiczni młodzi zawodnicy (m.in. Nkunku, Dani Olmo). Werner był koniem napędowym drużyny, zdobywając tytuł wicekróla strzelców. W przyszłym sezonie ta ekipa powinna spisywać się podobnie. Ale brak czołowego strzelca niewątpliwie utrudni rozwinięcie skrzydeł.

Borussia też od pewnego czasu mądrze buduje kadrę. Mieszanka młodych i bardziej doświadczonych zawodników o wysokiej klasie przynosi efekty. Drużyna z Dortmundu grała ofensywnie (tak jak Lipsk w formacji 3-5-2), lecz identycznie jak w poprzednim sezonie brakuje jej postawienia kropki nad „i” w decydujących momentach.

Fani postrzegają tutaj jako winnego Luciena Favre’a, któremu od zawsze brakowało charyzmy. Jednak to Szwajcar zdołał wyciągnąć Borussię z małego dołka po rządach Bosza i Stoegera. Do tego dyrektor sportowy Michael Zorc ciągle wierzy w swojego trenera. W przyszłym sezonie dortmundczyków nie powinno w każdym razie spotkać nic gorszego niż walka o czołową trójkę. Niewykluczone, że układ tabeli będzie bardzo podobny do tegorocznego.

Pogratulujmy Seifertowi

Czy chcielibyśmy tego, czy nie, to ten sezon przejdzie do historii jako „problemowy”. Jest to oczywiście związane z pandemią koronawirusa i spowodowaną przez niego przerwą w rozgrywkach. Zachowania rządzących w licznych krajach były naprawdę zróżnicowane. We Francji nie wytrzymano i ku wściekłości licznych klubów sezon skończono już w marcu.

Tym bardziej uszanowanie należy się Christianowi Seifertowi, czyli szefowi DFL. To jemu jako pierwszemu udało się przekonać władze, że rozgrywki ligowe mogą być kontynuowane. Zapewnił graczom testy, udobruchał sceptyków licznymi obietnicami dotyczącymi przestrzegania reguł, przez co Niemcy jako pierwsi wznowili rozgrywki ligowe po przerwie (nie licząc oczywiście Białorusi).

Seifert zasłużył na oklaski, bo działania jego zespołu uchroniły dużą liczbę klubów przed problemami finansowymi oraz pozwoliły reszcie światowych lig stanąć nogi i również powrócić do grania. Kto wie, co by było, gdyby na jego miejscu nie znajdował się tak zręczny polityk i działacz jak on sam. Od strony PR-owej on i Bundesliga są niewątpliwie jednymi z największych zwycięzców tego dziwnego roku.

Przyszły sezon nie zapowiada żadnej rewolucji. Ale ten też miał być dość zwyczajny, a przeszedł do historii. W kolejnym lista zwycięzców i przegranych może się zmienić o 180 stopni.