W historii Premier League tylko sześciu ekipom udało się zdobyć najbardziej pożądane trofeum na Wyspach Brytyjskich. Do ekskluzywnego grona mistrzów Anglii, obok sensacyjnego Leicester City oraz takich potęg jak Manchester United, Chelsea, Arsenal czy Manchester City, należy również Blackburn Rovers.
Blackburn Rovers Football Club został założony w listopadzie 1875 roku, kiedy to kilku absolwentów publicznej szkoły w Shrewsbury spotkało się w St Leger Hotel na King William Street. Głównymi założycielami byli Arthur Constantine i John Lewis pochodzący z Market Drayton w hrabstwie Shropshire. Drugi z nich trzykrotnie sędziował finał FA Cup, a po zakończeniu kariery arbitra pełnił funkcję wiceprezydenta ligi oraz angielskiej federacji.
Pretekstem do spotkania miała być dyskusja na temat stworzenia klubu piłkarskiego grającego na zasadach Association. „Rovers” należeli również do grupy 12 zespołów, które utworzyły Football League podczas spotkania w Royal Hotel w Manchesterze. Grono uzupełniali Accrington, Aston Villa, Bolton Wanderers, Burnley, Derby, Everton, Notts County, Preston North End, Stoke City, West Bromwich Albion i Wolverhampton Wanderers.
Wędrówka „Czerwonych Róż”
Pierwszy mecz domowy zagrali w 1876 roku na Oozehead Ground, który nie przypominał tych z najwyższej klasy. Nazwę obiektu (ooze to z ang. muł) można śmiało uznać za całkiem adekwatną. Miejsce było bardzo prymitywne i bez jakichkolwiek udogodnień zarówno dla piłkarzy, jak i publiczności. Nie dziwi więc fakt, iż nie zagrzali tam zbyt długo miejsca. Już rok później grali na Pleasington Cricket Ground, w 1878 na Alexandra Meadows, a od 1881 na Leamington Ground. W 1890 roku właściciele ziem z okolic Leamington Street podnieśli czynsz na zbyt wygórowaną stawkę, co zmusiło klub do przeprowadzki na Ewood Park, gdzie gości do tej pory. Te długotrwałe poszukiwania stałej lokalizacji dały początek ich przydomkowi „Rovers”, czyli w wolnym tłumaczeniu wędrowcy, włóczęgi.
Początkowo większość kadry zespołu tworzyła młodzież z okolicznej Malvern School. Po czasie ich zielono-białe stroje przeobraziły się w błękitno-białe, głównie pod wpływem graczy uczących się na co dzień w Cambridge. Później jednak zdecydowano się na niebiesko-białe połówki, które stały się tak charakterystyczne dla Blackburn przez następne 100 lat.
Herb „Rovers” nie zmienił się od samego początku ich istnienia. Przedstawia on czerwoną różę Lancashire na białym tle wraz z łacińskim napisem „Arte et Labore”, tj. wg umiejętności i pracy. Sama czerwona róża symbolizuje boską lub matczyną miłość, w przeciwieństwie do białej odpowiadającej mądrości.
Spektakularne wzloty i bolesne upadki
Po zdobyciu dwóch tytułów mistrzowskich w 1912 i 1914 roku wydawać się mogło, iż Blackburn ma wszelkie predyspozycje, by stać się jednym z gigantów angielskiego futbolu na długie lata. Pierwsza wojna światowa oraz późniejszy spadek z ligi ostatecznie wymazały klub z brytyjskiej elity na wiele lat. Szósta wygrana „Wędrowców” w FA Cup w 1928 roku miała być ich ostatnim trofeum przez następne siedem dekad.










