
Obrońca lewej strony i środka defensywy, zdobywca Pucharu Ligi ze Swansea City w 2013 roku i Ligi Europy z Tottenhamem w 2025.
Ben Davies urodził się 24 kwietnia 1993 roku w Neath. W dzieciństwie przeprowadził się z rodziną do Danii, gdzie jego ojciec dostał propozycję pracy. Grał w młodzieżowych zespołach Viborg FF, a po powrocie do Walii ponownie trafił do akademii Swansea City. Wspominał, że zimowe treningi i mecze w hali pomogły mu rozwinąć technikę.
Do pierwszego zespołu Swansea wprowadził go Michael Laudrup. Kontuzja Neila Taylora w 2012 roku otworzyła mu drogę do regularnych występów. 24 lutego 2013 roku zagrał od początku w wygranym 5:0 finale Pucharu Ligi z Bradford City. W 2013 i 2014 roku został wybrany najlepszym młodym piłkarzem Swansea.
W lipcu 2014 roku przeniósł się do Tottenhamu Hotspur. Decyzję podjął podczas tournée Swansea w Stanach Zjednoczonych: po meczu w Milwaukee poleciał do Oregonu, by sfinalizować transfer i dołączyć do również przebywających w USA Spurs. Mówił, że wcześniej nie chciał opuszczać Swansea, ale uznał tę propozycję za szansę, która rzadko pojawia się w karierze. Rywalizację z Dannym Rose’em na lewej obronie traktował jako wzajemną motywację do codziennej pracy i gotowości do wykorzystania swojej szansy.
8 maja 2019 roku miał udział w akcji rozstrzygającej półfinał Ligi Mistrzów z Ajaxem: wygrał pojedynek o piłkę w środku pola, zanim Lucas Moura zdobył zwycięską bramkę. Tottenham wygrał rewanż w Amsterdamie 3:2 i awansował do finału. W 2025 roku Davies zdobył z klubem Ligę Europy. W wygranym 1:0 finale z Manchesterem United w Bilbao pozostał niewykorzystanym rezerwowym.
Dobrze czyta grę, zachowuje spokój z piłką i stara się kierować podania do przodu. Może grać na lewej obronie, wahadle oraz po lewej stronie trzyosobowego bloku stoperów. Pod wodzą Antonia Conte w Tottenhamie przeszedł z lewej obrony na pozycję lewego stopera w trójce i mówił, że lubi tę rolę, znaną mu wcześniej z reprezentacji. Za ważnego nauczyciela podstaw defensywy uważał Ashleya Williamsa, obok którego grał na początku kariery.
W reprezentacji Walii zadebiutował w październiku 2012 roku przeciwko Szkocji. Podczas Euro 2016 pomógł drużynie dojść do półfinału, lecz mecz z Portugalią opuścił z powodu zawieszenia po drugiej żółtej kartce w turnieju. Mówił, że w ćwierćfinale z Belgią, mimo świadomości wykluczenia z następnego spotkania, koncentrował się na wywalczeniu awansu i wykonywaniu swoich zadań. Wystąpił również na przełożonym Euro 2020 oraz mistrzostwach świata w Katarze w 2022 roku.
353
z 540 możliwych
0
0
6,4
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Mistrzów | Tottenham | Liga Mistrzów | 1 | 22 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Walia | Eliminacje MŚ | 6 | 527 | 1 | 1 |
| 2024/2025Liga Europy | Tottenham | Liga Europy | 8 | 641 | 0 | 0 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Walia | Eliminacje ME | 7 | 660 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Tottenham | Premier League | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Tottenham | Premier League | 2 | 180 | 0 | 0 |





