Belgia – Anglia: Szybki gol ustawił mecz. „Czerwone Diabły” zdobyły brąz

Chęci to za mało

Na drugą połowę meczu Gareth Southgate postanowił zmienić dwóch piłkarzy i postawić na ofensywę. Na placu gry pojawili się Marcus Rashford i Jesse Lingard, którzy ożywili grę Anglii. Prowadząca Belgia nastawiła się na swoją ulubioną grę z kontry. Oczywiście mogła tak grać, bo to rywale musieli gonić wynik. Pojawiło się coraz więcej sytuacji dla „Synów Albionu”.

Najlepszą okazję do zdobycia gola miał Eric Dier, który w akcji „1 na 1” podciął piłkę nad Thibautem Courtois. Na szczęście dla Belgii bramkę asekurował Toby Alderweireld. Ale poza tą akcją tak w zasadzie nie było żadnej klarownej sytuacji dla piłkarzy z Wysp Brytyjskich. Belgijski bramkarz nie miał za dużo możliwości na pokazanie swoich umiejętności, które mogłyby go przybliżyć do zdobycia złotej rękawicy.

Na niecałe 10 minut przed końcem meczu Belgia swoim firmowym zagraniem – kontratakiem – zdobyła bramkę na 2:0 (bramka Edena Hazarda). Wtedy stało się już jasne, że po brązowe medale sięgną nominalni gospodarze tego spotkania. Dla Anglii ostatnie minuty to było wyczekiwanie na koniec, a Belgowie starali się wyprowadzić jeszcze jedną skuteczną kontrę. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 2:0 dla „Czerwonych Diabłów”.

Brakujący złoty element

Mecz o brąz dobitnie pokazał, jak ważną częścią składu Belgii jest Thomas Meunier. Obrońcy PSG zabrakło w meczu półfinałowym przeciwko Francji, na czym ucierpiała cała reprezentacja. Roberto Martinez musiał kombinować z taktyką, bo nie miał w składzie nikogo, kto by mógł wejść w buty 26-latka.

W pojedynku z Anglikami nie pozwalał o sobie zapomnieć Meunier. To właśnie prawowahadłowy był piłkarzem zamykającym akcję Belgów dającą prowadzenie. Zdobyta bramka podziałała na niego podwójnie, bo wręcz szalał na prawym skrzydle. Wchodził w pojedynki z Dannym Rosem, które oczywiście wygrywał. Anglik po przerwie opuścił boisko, bo nie radził sobie z rywalem.

W drugiej połowie 26-latek nie zwalniał swojego tempa. Grał bardzo dobrze w strefie obronnej, a jednocześnie gonił do każdego ataku swojej drużyny. Mógł także zdobyć jeszcze jednego gola, ale z jego strzałem z woleja poradził sobie Jordan Pickford. Nie zdziwimy się, jeżeli Thomas Meunier zostanie wybrany przez FIFA do jedenastki turnieju.

Czy jest sens rozgrywać mecze o brązowy medal?

To pytanie bardziej siedziało w głowach Anglików. Przeżyli oni mocno porażkę z Chorwacją, która mogli spokojnie dobić w pierwszej połowie. Mieli tego świadomość, że dali możliwość powrotu przeciwnikowi do gry. Efektem tego było duże rozczarowanie i mała ochota na zagranie meczu o brązowy medal. Było to widać w meczu w Sankt Petersburgu. A jak to było w przeszłości?

W XXI wieku mecze o 3. miejsce były zwykle widowiskowe ze względu na liczbę zdobywanych bramek. Późniejsi brązowi medaliści strzelali przynajmniej trzy gole.  Zdarzało się, że nawet ten mecz pocieszenia był znacznie lepszy od finału. Tak było choćby w 2002 czy 2010 roku.

Zdobycie brązowego medalu też może być wyczynem historycznym. I o tym na pewno myśleli Belgowie, którzy dążyli do zajęcia tego historycznego miejsca. Anglicy mieli w głowach to, że cały czas są młodzi. Ich czas ma jeszcze nadjeść, a dojdzie jeszcze uzdolnione młode pokolenie. Pytanie tylko, czy Anglia nie jest zbyt pewna swojej przyszłej pozycji? Przecież w przeszłości miała bardzo dobrych piłkarzy, a nie mogła znaleźć się w strefie medalowej. A może było to jej ostatnia szansa na zdobycie czegokolwiek?

• Anglia
• Belgia
• Thomas Meunier
• Thibaut Courtois
• Eric Dier
• Jordan Pickford

Chęci to za mało

Na drugą połowę meczu Gareth Southgate postanowił zmienić dwóch piłkarzy i postawić na ofensywę. Na placu gry pojawili się Marcus Rashford i Jesse Lingard, którzy ożywili grę Anglii. Prowadząca Belgia nastawiła się na swoją ulubioną grę z kontry. Oczywiście mogła tak grać, bo to rywale musieli gonić wynik. Pojawiło się coraz więcej sytuacji dla „Synów Albionu”.

Najlepszą okazję do zdobycia gola miał Eric Dier, który w akcji „1 na 1” podciął piłkę nad Thibautem Courtois. Na szczęście dla Belgii bramkę asekurował Toby Alderweireld. Ale poza tą akcją tak w zasadzie nie było żadnej klarownej sytuacji dla piłkarzy z Wysp Brytyjskich. Belgijski bramkarz nie miał za dużo możliwości na pokazanie swoich umiejętności, które mogłyby go przybliżyć do zdobycia złotej rękawicy.

Na niecałe 10 minut przed końcem meczu Belgia swoim firmowym zagraniem – kontratakiem – zdobyła bramkę na 2:0 (bramka Edena Hazarda). Wtedy stało się już jasne, że po brązowe medale sięgną nominalni gospodarze tego spotkania. Dla Anglii ostatnie minuty to było wyczekiwanie na koniec, a Belgowie starali się wyprowadzić jeszcze jedną skuteczną kontrę. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 2:0 dla „Czerwonych Diabłów”.

Brakujący złoty element

Mecz o brąz dobitnie pokazał, jak ważną częścią składu Belgii jest Thomas Meunier. Obrońcy PSG zabrakło w meczu półfinałowym przeciwko Francji, na czym ucierpiała cała reprezentacja. Roberto Martinez musiał kombinować z taktyką, bo nie miał w składzie nikogo, kto by mógł wejść w buty 26-latka.

W pojedynku z Anglikami nie pozwalał o sobie zapomnieć Meunier. To właśnie prawowahadłowy był piłkarzem zamykającym akcję Belgów dającą prowadzenie. Zdobyta bramka podziałała na niego podwójnie, bo wręcz szalał na prawym skrzydle. Wchodził w pojedynki z Dannym Rosem, które oczywiście wygrywał. Anglik po przerwie opuścił boisko, bo nie radził sobie z rywalem.

W drugiej połowie 26-latek nie zwalniał swojego tempa. Grał bardzo dobrze w strefie obronnej, a jednocześnie gonił do każdego ataku swojej drużyny. Mógł także zdobyć jeszcze jednego gola, ale z jego strzałem z woleja poradził sobie Jordan Pickford. Nie zdziwimy się, jeżeli Thomas Meunier zostanie wybrany przez FIFA do jedenastki turnieju.

Czy jest sens rozgrywać mecze o brązowy medal?

To pytanie bardziej siedziało w głowach Anglików. Przeżyli oni mocno porażkę z Chorwacją, która mogli spokojnie dobić w pierwszej połowie. Mieli tego świadomość, że dali możliwość powrotu przeciwnikowi do gry. Efektem tego było duże rozczarowanie i mała ochota na zagranie meczu o brązowy medal. Było to widać w meczu w Sankt Petersburgu. A jak to było w przeszłości?

W XXI wieku mecze o 3. miejsce były zwykle widowiskowe ze względu na liczbę zdobywanych bramek. Późniejsi brązowi medaliści strzelali przynajmniej trzy gole.  Zdarzało się, że nawet ten mecz pocieszenia był znacznie lepszy od finału. Tak było choćby w 2002 czy 2010 roku.

Zdobycie brązowego medalu też może być wyczynem historycznym. I o tym na pewno myśleli Belgowie, którzy dążyli do zajęcia tego historycznego miejsca. Anglicy mieli w głowach to, że cały czas są młodzi. Ich czas ma jeszcze nadjeść, a dojdzie jeszcze uzdolnione młode pokolenie. Pytanie tylko, czy Anglia nie jest zbyt pewna swojej przyszłej pozycji? Przecież w przeszłości miała bardzo dobrych piłkarzy, a nie mogła znaleźć się w strefie medalowej. A może było to jej ostatnia szansa na zdobycie czegokolwiek?