Bartłomiej Dudzic to jeden z ważniejszych graczy w układance trenera Tomasza Kafarskiego. Przez siedem sezonów występował w Cracovii, a od kilku lat reprezentuje barwy „Sączersów”, z którymi w poprzednim sezonie awansował do ekstraklasy. 30-latek zdradził, że również w tym roku Sandecja celuje w awans do najwyższej klasy rozgrywkowej, mimo że przed sezonem nie była stawiana w gronie faworytów.
Cześć Bartek, jak Twoje nastawienie?
Nastawienie bardzo pozytywne. Jesteśmy właśnie po treningu, coraz poważniej przygotowujemy się do meczów ligowych. Zostało nam jeszcze spotkanie kontrolne z Partizanem Bardejov i możemy ruszać.
Zanim poruszymy temat obecnej sytuacji Sandecji, chcielibyśmy się cofnąć do przeszłości, do czasów, gdy reprezentowałeś Twój rodzimy klub, czyli Unię Oświęcim. Jak to się w ogóle stało, że z zespołu występującego wtedy w A-klasie zanotowałeś tak duży przeskok, przechodząc od razu do ekstraklasy?
Wszystko zaczęło się w sezonie 2006/2007 od klasy okręgowej, kiedy zdobyłem ponad 70 bramek. Awansowaliśmy do Małopolskiej Ligi Juniorów. Tam również pokazałem się z dobrej strony bo strzeliłem 18 albo 19 bramek. Na koniec sezonu graliśmy z Cracovią, wygraliśmy wtedy 3:1, a ja zdobyłem 2 gole i zostałem zauważony oraz zaproszony na testy. Pamiętam, że trenerem był wtedy Stefan Majewski, ja wypadłem pozytywnie i podpisałem kontrakt
Czy ten transfer sprawił Ci jakiekolwiek problemy? Może w szatni albo na boisku? Odczułeś tę różnicę poziomów?
Na pewno. Początek był bardzo trudny. Był to okres, kiedy dopiero kończyłem liceum. Odczuwałem stres i tremę, która mi przeszkadzała. Zostałem rzucony na głęboką wodę, bo pierwszy raz byłem w takim klubie i dzieliłem szatnię z tak dobrymi zawodnikami. Rozegrałem tylko dwa mecze w juniorach i zostałem przesunięty do pierwszej drużyny, więc musiałem sobie jakoś radzić, a zderzenie z nowym otoczeniem było odczuwalne.
Odchodząc chwilowo od tematu ekstraklasy, wiemy, że rozegrałeś dwa mecze na zapleczu seniorskiej reprezentacji. Czy z perspektywy czasu uważasz, że zasługiwałeś wtedy na debiut w seniorskiej kadrze?
Myślę, że wtedy tylko tyle mogłem od siebie dać. Nie mam do nikogo żadnych pretensji. Szansa, jaką dostałem, była uwarunkowana moją dyspozycją. Wydaje mi się, że te dwa występy były dobre w moim wykonaniu, co nie zmienia faktu, że mogło być ich więcej. Niekiedy powinienem dać od siebie więcej, ale i tak jestem dumny, że mogłem zagrać na poziomie młodzieżowej kadry.
Samo powołanie do reprezentacji już o czymś świadczy, nawet do kadry młodzieżowej. To wielkie wyróżnienie, pomijając już kwestię meczów w niej rozegranych.
Dokładnie. Wystąpiłem tyle razy, ile wystąpiłem, i tak już zostało.
Chcielibyśmy dowiedzieć się, skąd wzięła się u Ciebie nieregularność, jeśli chodzi o występy w Cracovii? Dla przykładu w jednym sezonie rozegrałeś 27 meczów, a w następnym 13. Jaka jest tego główna przyczyna?












