Selekcjoner reprezentacji Włoch – Roberto Donadoni posiada przed zbliżającym się EURO kłopot bogactwa. W jego zespole znajdują się zawodnicy, których nazwiska są na ustach milionów fanów, a przykładami niech będą Buffon, Cannavaro, Camoranesi, Del Piero i Toni. Nic dziwnego, że obiektywne wskazanie największej gwiazdy Squadra Azzurra graniczy z cudem. Wydaje się jednak, że najjaśniejszą postacią włoskiej reprezentacji jest jej etatowy dyrygent – Andrea Pirlo, który często pozostaje w cieniu bramkostrzelnych napastników i bardziej medialnych kolegów.
Andrea Pirlo urodził się 19 maja 1979 roku w zaledwie siedmiotysięcznym Flero. W małym miasteczku w Lombardii piłka nożna znajdowała się zawsze na drugim planie i nic dziwnego, że brakowało w nim perspektyw na piłkarską przyszłość. Andrea rozpoczął swoją przygodę z futbolem w wieku 9 lat wraz ze swoim starszym bratem – Ivanem, w młodzieżowej szkółce Brescii Calcio. Obaj szansę gry zawdzięczają głównie ojcu – właścicielowi dwóch hut, który wierzył w piłkarski talent swoich synów, wspierając ich zarówno psychicznie, jak i finansowo.
Andrea bardzo szybko został okrzyknięty w Brescii mianem piłkarskiego diamentu, który wymaga jedynie oszlifowania. Jego znakomite występy w juniorskich zespołach sprawiły, że już w wieku piętnastu lat został włączony do kadry pierwszego zespołu. Umiejętności Pirlo nie umknęły uwadze selekcjonera reprezentacji Włoch U-15, w której młodzian z Flero zadebiutował w 1994 roku. Kilka miesięcy później Andrea osiągnął kolejny sukces, debiutując w Serie A. Niestety, pojedynek Brescii z Regginą był meczem o „pietruszkę”, ponieważ lombardzka drużyna nie miała już szans na utrzymanie w ekstraklasie. Patrząc z perspektywy kilkunastu lat, spadek Brescii do Serie B był dla Pirlo…korzystny. Młody pomocnik nie był „rzucony na głęboką wodę” i miał okazję prezentować swoje niebywałe umiejętności na tle gorszych rywali. W kolejnych latach kariera Pirlo szła więc prawidłową ścieżką. Uzdolniony zawodnik szybko stał się wiodącą postacią swojego zespołu, a jego bramki i znakomite asysty przyczyniły się do powrotu Brescii do Serie A.
Rok 1998 był dla Pirlo niezwykle udany. Zaledwie 19-letni zawodnik prezentował na pierwszoligowych boiskach niebywałą dojrzałość, którą nabył dzięki występom w niższej klasie rozgrywkowej. Włoski pomocnik zachwycał komentatorów swoimi niekonwencjonalnymi, wspaniałymi podaniami, które otwierały napastnikom drogę do bramki. Sam również czterokrotnie w trakcie rozgrywek ligowych wpisał się na listę strzelców. Znakomity sezon w barwach Brescii, która ponownie nie uchroniła się przed degradacją, sprawił, że Pirlo znalazł się w kręgu zainteresowania wielkich klubów w Italii, a także selekcjonera reprezentacji U-21.
Podpisanie trzyletniego kontraktu z Interem Mediolan było bardzo ryzykownym, aczkolwiek odważnym posunięciem. Wprawdzie w zespole „Nerazzurri” była ogromna konkurencja w linii pomocy, ale jednocześnie panowały tam najlepsze warunki do dalszego rozwoju kariery. Andrea Pirlo miał duże kłopoty z aklimatyzacją na San Siro. 20-latek nie prezentował formy, do której przyzwyczaił kibiców w poprzednich latach. Duży, a kto wie czy nie największy wpływ na problemy młodego Włocha miały liczne perturbacje w sztabie szkoleniowym Interu. W ciągu zaledwie kilku miesięcy w mediolańskim klubie zaszły aż cztery zmiany na ławce trenerskiej, a nowi szkoleniowcy nie byli skorzy do stawiania na zawodnika z Flero.
