Lech Poznań stał się nieco przewidywalny. Filozofia gry, pomysł Nielsa Frederiksena, swój miodowy okres przechodził mniej więcej na jesieni ubiegłego roku. Dziś Duńczyk nieśmiało kombinuje, by nieco ulec specyfice gry w polskiej lidze. Określenie „idzie topornie” byłoby za bardzo na wyrost, jednak wciąż występuje jeden schemat – dzieje się coś nieprzewidywalnego (a futbol trochę na takich zdarzeniach się opiera), Niels Frederiksen wykonuje paniczne ruchy, drużyna nie wie, co się dzieje. I liga ucieka, a za rogiem czyha naładowana Jagiellonia Białystok i Liga Konferencji.
Luis Palma robi głupotę, Lech Poznań nagle traci umiejętność gry w piłkę
Panika objawia się w takich sytuacjach jak ta ostatnia. Rywalem Lecha Poznań – Raków Częstochowa, spotkanie na wyjeździe. „Kolejorz” ma absolutnie wszystko do całkowitego zdominowania rywala. Pierwsza połowa wysyła jasny sygnał: Lech jest mocniejszą drużyną i na tych 2:0 widniejących na tablicy wyników po pierwszych 45 minutach gry pewnie się nie skończy.
Chyba, że… I tutaj naprawdę trudno wymienić wiele sytuacji, które musiałyby się stać, by ten mecz skończył się tak, jak rzeczywiście się to stało. W 55. minucie spotkania Luis Palma traci piłkę w ataku. Przy linii bocznej, na wysokości pola karnego, dokonuje ataku w nogi Zorana Arsenicia. Skrajnie nieodpowiedzialne, niepotrzebne. Nie da się tego wyjaśnić. Lech oddaje posiadanie Rakowowi.
Wydaje się, że to rozsądny ruch. Z tym że „Medaliki” z dużo większą lekkością wchodzą w pole karne rywala. Dochodzą do naprawdę przyjemnych sytuacji, defensywni gracze „Kolejorza” masowo dokonują pomyłek, tracą z radarów graczy gospodarzy, którzy ewidentnie wyczuli swoją szansę. Brakowało kropki nad i. Koniec końców w 64. minucie spotkania bramkę strzela Peter Barath po dośrodkowaniu Marko Bulata. Trzy minuty później z karnego strzela Ivi Lopez.
Błędy indywidualne, chaos, nerwy
Strata pierwszej bramki to błąd Alexa Douglasa, któremu z radarów uciekł Węgier. Kolejny raz czkawką odbiła się chaotyczność „Kolejorza” przy defensywnych stałych fragmentach gry. Druga jedenastka to także sprawka Szweda, tym razem to on sfaulował Marko Bulata. Kilkukrotnie bramkę „Kolejorza” ratował Bartosz Mrozek, swoje interwencje w defensywie zaliczył także Antonio Milić, najczęściej jednak ofensywni gracze Rakowa Częstochowy popełniali naprawdę karygodne błędy.
Po czerwonej kartce na boisku zameldowali się kolejno Mateusz Skrzypczak za Kornela Lismana, Leo Bengtsson za Taofeeka Ismaheela oraz Yannick Agnero za Mikaela Ishaka. Tutaj trudno przyczepić się o brak logiki – inna sprawa, że ani Agnero, ani Bengtsson nie zrobili nic, by obraz gry się zmienił. Skrzypczak po raz kolejny rozegrał bardzo niepewny mecz w defensywie. Później za Joela Pereirę wszedł Robert Gumny, a Antoniego Kozubala zastąpił Bryan Fiabema. Gumny kompletnie nie kontrolował tego, co dzieje się po jego stronie boiska. Możemy usprawiedliwiać go kontuzją, która na kilka tygodni wykluczyła go z gry, jednak przed urazem były piłkarz Augsburga również nie grał na miarę swoich możliwości i oczekiwań kibiców. Kto wie, być może to kolejny z długiej listy piłkarzy, którym „trzeba dać czas”.
