Zapomniany gość wrócił do Lecha Poznań. Nazywa się optymizm

Wtedy jednak trudno było się szerzej uśmiechnąć i pomyśleć, że najbliższe miesiące będą czasem „Kolejorza”. Seria czterech zwycięstw z rzędu przypadła chwilę po olbrzymiej pladze kontuzji. Zwycięstwa z Breidablikiem, nie oszukujmy się, nawet jeśli efektowne, miały być tylko formalnością. To, że udało się wyjść na prowadzenie po kiepskim początku w meczu z Lechią, jest dużą rzeczą, ale pojawiło się wiele słusznych obaw co do szczelności defensywy Lecha. Być może wygrane z Genk i Widzewem pozwoliły na chwilę odetchnąć z ulgą, jednak wciąż fani Lecha musieli żyć w świadomości długoterminowych kontuzji najlepszych graczy swojego klubu, a nowi gracze, z wyjątkiem Luisa Palmy jeszcze nie wyglądali na gotowych, by Patrika Walemarka, Aliego Gholizadeha i Radosława Murawskiego godnie zastąpić.

Zwycięstwa poprzedzone kryzysem

Runda chyli się powoli ku końcowi. Lech Poznań utknął w bagnie po kolana, ale trochę sam w ten niewdzięczny, sprzyjający nieprzyjaznym konsekwencjom obszar wszedł. Wyraźna porażka z Arką Gdynia nie dała jakiegokolwiek powodu, by twierdzić, że Lech lada moment bagno opuści i wyjdzie na prosty, dobrze utwardzony trakt. Kibice „Kolejorza” przez przerwę reprezentacyjną mogli odpocząć od swojego klubu, część piłkarzy wyjechała na przerwę reprezentacyjną, reszta odpoczęła, wyzdrowiał Ali Gholizadeh. Ktoś włączył latarkę, okazało się, że wyjście z bagna jest i wspólnymi siłami uda się tam przetransportować.

– Ali Gholizadeh? Jest dla nas jak anioł, który spadł nam z nieba. Bardzo cieszymy się z jego powrotu – zadeklarował na konferencji prasowej Niels Frederiksen, trener Lecha Poznań.

Coś drgnęło

Mecze z Radomiakiem Radom i Lausanne-Sport nie były idealne. Wręcz przeciwnie. Były momenty, w których Lech tracił kontrolę, mógł sobie jeszcze bardziej przeskrobać. „Warchoły” dawały więcej konkretów w pierwszej połowie, momentami Capita Capemba i Vasco Lopez mieli zdecydowanie zbyt dużo przestrzeni na skrzydle, co jakiś czas padał strzał z dystansu, Bartosz Mrozek, ogólnie rzecz biorąc, miał co robić.

Z kolei w konfrontacji z Lausanne-Sport, to Szwajcarzy między 35. a 80. minutą dominowali, zmusili Lecha do cofnięcia się, przeprowadzania desperackich interwencji w defensywie, a momentami po prostu liczenia na łut szczęścia, co w przypadku „Kolejorza” jest wręcz arcy-ryzykowne.

Te dwa spotkania pokazały jednak wiele rzeczy. Że Niels Frederiksen nie musi być upartym, taktycznym ortodoksem niedopuszczającym czegokolwiek innego poza atakiem pozycyjnym. Pablo Rodriguez być może kiedyś dorówna poziomowi Afonso Sousie. Oczywiście to dwa inne typy piłkarzy, Hiszpan częściej schodzi do defensywy, jest bardzo waleczny, dobrze się ustawia, Portugalczyk jednym rajdem potrafił sprawić, że tworzona od podstaw akcja staje się dla przeciwnika ogromnym zagrożeniem, nawet dysponując mocno ograniczoną przestrzenią.

Jest jakoś lepiej

Defensywa Lecha Poznań nie jest skazana na wieczne popełnianie głupich indywidualnych błędów, problemy z wyjściem spod pressingu rywala, strach i desperackie ruchy. Wojciech Mońka daje ogromny spokój, wiek wskazuje na to, że jeszcze na pewno się rozwinie, generuje także potencjał sprzedażowy, co wpisuje się w strategię Lecha Poznań.

Yannick Agnero może strzelać bramki. Taofeek Ismaheel może być użyteczny dla drużyny, nawet pomimo kłopotów z decyzyjnością. Antoni Kozubal powoli wraca do swojego poziomu z ubiegłorocznej jesieni – czasem bywa niepewny w defensywie, zanotuje jakąś głupią stratę, ale jest już ważną częścią akcji ofensywnych „Kolejorza”. Wreszcie dobry mecz zagrał Robert Gumny. W meczu z Lausanne-Sport po swojej stronie zaliczył parę naprawdę istotnych interwencji, wywalczył kilka rzutów rożnych. Z perspektywy ostatnich miesięcy – nie sądziłem, że napiszę to kiedykolwiek, ale – zagrał dużo lepszy mecz niż Joel Pereira.

I wrócił Ali Gholizadeh. Kolejny, niezwykle intensywnie pracujący dla drużyny zawodnik. Postać, która jednym atakiem potrafi otworzyć drogę do bramki. Gdy trzeba, wraca do defensywy. Gra pełen dynamizmu, wysoki technicznie pressing. Jak Luis Palma, po prostu pracuje na „swoje” – i tym daje najwięcej drużynie, tak Ali Gholizadeh jest jego absolutnym przeciwieństwem. Zachwala go także Niels Frederiksen.

Niels Frederiksen łagodnie uśmiechnięty 

Duński szkoleniowiec do niedawna był spięty, nie do końca potrafił zarządzać falą negatywnych emocji, które wokół Lecha Poznań się nagromadziły. Pokazał jednak, że jest trenerem wielowymiarowym, który jakiś plan B posiada. Jest w nim pokora, choć opatrzona bardzo ciężkim i grubym pancerzem. Jeżeli to działa, też jest przecież okej.

Lech Poznań dużo dłużej był spokojny w konfrontacji z takim Radomiakiem Radom, pierwsze pół godziny z Lausanne-Sport również były pod jego kontrolą. „Kolejorz”, gdy trzeba, schodzi głęboko. Antoni Kozubal i Filip Jagiełło grają czasem jako dwie „szóstki”, aktywniej wykonują zadania na własnej połowie związane z odbieranie piłek rywali. I choć czasami ta obrona ma wymiar skrajnie wymęczony, jak przeciwko Lausanne-Sport, aż strach pomyśleć, co by było, gdyby „Kolejorz” od deski do deski zagrał wysoko ustawioną linią defensywy.

Wyraźny postęp 

Z tą defensywą też stało się coś dobrego. Mateusz Skrzypczak bywa elektryczny i niepewny w swoich interwencjach, mógłby szybciej podejmować decyzje mając w posiadaniu futbolówkę, ale nie popełnia farfocli skutkujących bramką dla rywali. Wojciech Mońka interweniował czterokrotnie we własnym polu karnym, był zmorą niezwykle mocnych fizycznie graczy ze Szwajcarii. Za każdym razem zdążył do piłki, odbierał czysto, był bezbłędny. Tak genialnego defensywnego spektaklu Lech Poznań nie rozegrał od bardzo, bardzo dawna.

– Mońka zagrał świetny mecz, już na pierwszych treningach widziałem duży potencjał. Liczy się dalej w walce o pierwszy skład po powrocie do zdrowia Milicia i Douglasa, jest opcją do rywalizacji – zapowiedział Niels Frederiksen na konferencji prasowej.

To może być ładna przyszłość

„Kolejorzowi” została walka o jak najwyższe miejsce w PKO Ekstraklasie w tej rundzie. I choć może trochę szczęście uśmiechnęło się w spotkaniach z Radomiakiem Radom i Lausanne-Sport, wszystko wreszcie jakoś się stabilizuje. Więcej argumentów, co ważne, logicznych, przemawia dziś w Poznaniu za spojrzeniem optymistycznym. Zdaję sobie sprawę z surrealistycznego brzmienia tego zdania, bo zazwyczaj, jak w Poznaniu było dobrze, to człowiek w środku bał się, że lada moment los się odpłaci i wróci stara bieda. Przy takim oknie transferowym, trenerze z takim doświadczeniem, występując ze statusem mistrza Polski – jest troszkę łatwiej tego pecha przegonić. Nawet w Poznaniu, gdzie wydawało się, są dla niego warunki optymalne.