Wycieczka po historii West Hamu. Czy klub nawiąże kiedyś do dawnych sukcesów?

1975 – zwycięstwo w Pucharze Anglii

1976 – kolejny sukces w Pucharze Zdobywców Pucharów. Awans do finału pod wodzą Johna Lyalla, ale niestety porażka z Anderlechtem 2:4

1980 – Puchar Anglii wygrany po raz kolejny.

W sezonie 1985/1986 klub zajął swoje najwyższe miejsce ligowe w historii. Zdołał zakończyć rozgrywki na trzeciej lokacie.

Kolejne zdjęcie przedstawia nam West Ham pod wodzą Harry’ego Redknappa z sezonu 1998/1999. Dlaczego? Dlatego że drużynie udało się wtedy zająć piąte miejsce w Premier League i doszło do sytuacji historycznej. Po raz pierwszy w historii ktoś odmówił udziału w europejskich pucharach. West Ham zdołał w tym roku wygrać jeszcze Puchar Intertoto. Korytarz zatytułowany „Wielkie lata” się kończy, wchodzimy do drugiej części klubowego budynku.

Widzimy tutaj czas od 2011 roku, kiedy to klub powrócił do Premier League. Jednak niestety nie nawiązał już do wielkich czasów z lat 60. i 70. ubiegłego wieku, był w półfinale Pucharu Ligi Angielskiej, ale uległ City 0:9 w dwumeczu. Były to czasy, umówmy się, średnie, co możemy zobaczyć po tym, jak ubogi jest to korytarz w klubowym budynku. Mamy tutaj kilka fotek z transferów, na przykład Mauro Zarate, Andy’ego Carrola, Alexa Songa czy Kouyate’a… Zauważyć też możemy bardzo stare ujęcie Franka Lamparda z 2001 roku. To właśnie wtedy Anglik zasilił londyńską Chelsea, reszta jest już historią…

Mr. West Ham i teraźniejszość

Jednak na końcu korytarza, na sporej ścianie, widzimy napis „Mr. West Ham” i podobiznę Marka Noble’a. Dlaczego jest to postać aż tak ważna dla klubu? Dlatego że od początku swojej kariery w nim gra. Od czasów juniorskich aż do teraz nosi barwy „Młotów”. W kolorach londyńskiego klubu zagrał aż 347 meczów ligowych, wynik to imponujący. Liczba bramek jak na środkowego pomocnika jest równie imponująca, bo strzelił ich aż 47.  Zaraz obok możemy zauważyć coś, co pokazuje, jak bardzo kibice kochają klub. Na ścianie naniesiona była podobizna jednego z najlepszych piłkarzy West Hamu w ostatnim czasie, Dimitriego Payeta, ale ktoś postanowił namalować na niej olbrzymiego węża. Symbol nielojalności, którą Payet na pewno mocno się popisał.

Nie były to lata obfite w sukcesy, klub tułał się po dolnych częściach tabeli, nie mógł się przebić do ligowego topu. Dlaczego? Po prostu nie miał odpowiednich umiejętności, żeby wrócić do starych, lepszych lat. Klub raz w tym czasie grał w europejskich pucharach, ale… po pierwsze był to udział za wygranie klasyfikacji fair play, a po drugie zespół nie zdołał nawet wejść do fazy grupowej Ligi Europy. Nosi on miano drugiej najgorszej drużyny w Londynie, zaraz przed Crystal Palace. To już koniec, możemy otworzyć oczy. Wycieczka po Upton Park się skończyła, niestety. Jest on już pusty, West Ham nie rozgrywa na nim już swoich spotkań. Wsiadamy w autobus i przenosimy się na Stadion Olimpijski.

Hernandez, Hart, Arnautović – trzy nowe nabytki West Hamu

Docieramy na nowy stadion… I kilka uczestników naszej wycieczki przeżywa szok. Pamiętający jeszcze dawne sukcesy klubu z Upton Park kibice przyzwyczajeni są do wycinek z gazet, czarno-białych zdjęć na ścianie. A tutaj mamy coś zupełnie innego, wielkie ekrany, na których wyświetlane są historia klubu, najpiękniejsze bramki w historii oraz najnowsze wieści transferowe. Czy to źle? Na pewno nie, to po prostu nowoczesność.

Wchodząc do budynku Stadionu Olimpijskiego, gdzie oglądamy obecne spotkania „Młotów”, mieliśmy szczęście mijać cztery bardzo znane osobistości. Trenera drużyny Slavena Bilicia i trzech nowych zawodników: Javiera Hernandeza, Joe Harta i Marko Arnautovicia.

Dla Meksykanina jest to powrót na Wyspy. Wszyscy pamiętamy superrezerwowego United, który ratował nie raz i nie dwa drużynę Alexa Fergusona przed wstydliwymi porażkami. Na pewno jest to świetny gracz, który nie dostał nigdy poważnej szansy w „Czerwonych Diabłach”. Uważa się go za jednego z najbardziej niedocenianych zawodników w historii. Odpalił za to w Leverkusen, co może dać West Hamowi dużo, dużo bramek, jeżeli będzie to kontynuował. Do tego dochodzi mentalność zwycięzcy, bo jak można jej nie mieć, jeśli gra się w tak wielkim klubie, jak Manchester United? To bardzo potrzebne West Hamowi.

Drugim spotkanym przez nas piłkarzem jest Joe Hart. Były zawodnik Manchesteru City i Torino to ciekawy przypadek. Jedni uważają go za świetnego fachowca, drudzy zaś za kompletne nieporozumienie. Jednak przemawia za nim to, że wprowadzi do klubu jeszcze większą cząstkę DNA zwycięzcy niż Chichiarito. A dlaczego? Dlatego że w wielkim City Hart był kluczowym zawodnikiem i podstawowym bramkarzem. Oczywiście do czasu, ale był.

Trzecim zawodnikiem, którego było dane nam spotkać, jest Marko Arnautović. Jego transfer ze Stoke do West Hamu okazał się rekordem transferowym „Młotów”. Austriak to bardzo ciekawa postać, nieco ekscentryczna, bardzo impulsywna, ale również mocno utalentowana. Tylko właśnie talent nie zawsze idzie w parze z rozumem i tutaj mamy tego doskonały przykład. Piłkarz bardzo często się obraża i nie daje z siebie wszystkiego. Jednak jeśli Slaven Bilić go ogarnie, to będzie miał z niego wielki pożytek.

Dokonane przez West Ham transfery mogą pomóc mu w walce o prym w Londynie. Jednak czy drużyna jest w stanie nawiązać do swojej wielkiej historii? Raczej nie, a na pewno jeszcze nie teraz. Pozostaje wciąż drugim najgorszym zespołem w stolicy, ale z nieco lepszą kadrą.