Wszyscy chcą ograć Hiszpanię

Kto może poprowadzić Hiszpanów do końcowego zwycięstwa? Pójściem na łatwiznę byłoby stwierdzenie, że bezwzględnie każdy, ale tak właśnie jest. Bardzo wiele będzie zależeć od postawy obrony. Del Bosque będzie musiał przecież zaufać parze środkowych defensorów, Ramosowi i Pique, którzy do tej pory nie grali razem zbyt często. Nie do ocenienia będzie rola pomocnika Manchesteru City, Davida Silvy, do którego – kiedy ten jest w formie – wystarczy podać piłkę na połowie rywala i czekać na rozwój wydarzeń. Wydaje się jednak, że największą rolę odegra Iniesta, który niejednokrotnie udowadniał już, że jego największą siłą są najważniejsze pojedynki. Andres rolę lidera poza boiskiem odda Xaviemu czy Casillasowi, ale po tym jak zabrzmi pierwszy gwizdek, to on będzie gwiazdą zespołu, dającą gwarancję nieugięcia się pod presją, która będzie olbrzymia, wbrew temu, co mówią reprezentanci Hiszpanii.

Wydaje się, że owa presja jest zrzucana na ekipę Niemiec. Podopieczni Joachima Loewa zdają sobie sprawę, że nadszedł najwyższy czas na odniesienie międzynarodowego sukcesu. Niedojście do finału będzie dla nich prawdziwą katastrofą. Nasi zachodni sąsiedzi są żądni rewanżu za finał sprzed czterech lat, kiedy gol Fernando Torresa pozbawił ich szans na triumf. Wspaniała historia po prostu nakazuje im walkę o najwyższe cele i nikogo nie powinno to dziwić, jeśli przyjrzymy się ich potencjałowi kadrowemu. Największe nadzieje pokłada się w niesamowitym Mario Gomezie, który ma za sobą fantastyczny sezon. Wicekról strzelców minionego sezonu Bundesligi strzelał bramki jak na zawołanie i to samo ma czynić przez najbliższe tygodnie. Okazji będzie miał do tego mnóstwo, zważywszy na fakt, iż pomagać mu w tym będzie niesamowita druga linia z Mesutem Oezilem i Bastianem Schweinsteigerem na czele.

Podobnie jak Hiszpanie, w których składzie prym wiodą głównie gracze Barcelony i Realu Madryt, tak i kadra Niemiec opiera swoją siłę na zawodnikach, którzy znają się jak łyse konie. Jeden z największych pechowców minionego sezonu w Europie, Bayern Monachium, będzie reprezentowany na Euro 2012 aż przez ośmiu piłkarzy. Wszyscy z nich mogą mieć miejsce w pierwszej jedenastce, co może okazać się kluczowym elementem w drodze po mistrzostwo. Również i w tym miejscu nasuwa się porównanie do Hiszpanów. Wbrew pozorom obydwie reprezentacje są do siebie bardzo podobne – zdyscyplinowane w obronie, w której mimo wszystko przewagę zdają się mieć zawsze doskonale poukładani Niemcy, i szalenie niebezpieczne w ataku. Na tego typu turniejach mecz piłkarski zmienia się wręcz w prawdziwą bitwę, która na pierwszy rzut oka przypomina aż za bardzo starannie rozgrywany pojedynek szachowy. Bliższe przyjrzenie się sprawia jednak, iż dostrzegamy w tym prawdziwą futbolową maestrię, ukierunkowaną na spełnienie w stu procentach przedmeczowych założeń taktycznych.

A jeśli chodzi o założenia taktyczne, to bez wątpienia są one siłą Niemców, dowodzonych przez znakomitego Loewa. 52-letniego trenera chciałyby mieć w swoich szeregach wszystkie kluby na świecie i nie jest to, rzecz jasna, przypadek. Loew doskonale zna niemiecki futbol i swoich podopiecznych, z których potrafi wycisnąć 110% normy. Ich nie trzeba będzie motywować, ich trzeba będzie ukierunkować i poprowadzić do sukcesu. Dlatego wielka będzie w tym rola Loewa, który stał się liderem tej reprezentacji.

Futbol jest jednak sportem nieprzewidywalnym, dlatego nie należy zapominać o pozostałych drużynach. Holendrów przedstawiać nikomu nie trzeba. „Oranje” to zespół od zawsze słynący z nieprzyzwoicie wręcz utalentowanych piłkarzy. Zespół, który – podobnie jak Niemcy – wie, co to znaczy zostać ogranym przez Hiszpanów. Wydaje się, że dla Holendrów nie było lepszego momentu do stanięcia w szranki w europejskim czempionacie. Bert van Marwijk absolutnie nie ma czego zazdrościć nieco wyżej notowanym rywalom. Holendrzy może i nie mogą pochwalić się zgraną kadrą, w której wszyscy mówią jednym głosem, ale z drugiej strony jako jedni z nielicznych mogą bezgranicznie ufać w to, że pojedynczy gracze utrą reszcie nosa. Klaas-Jan Huntelaar i Robin van Persie zostali królami strzelców w swoich ligach, prezentując zabójczą skuteczność i bestialsko rozwijając swoje umiejętności. Arjen Robben, Wesley Sneijder i Rafael van der Vaart, choć w minionym sezonie nie mieli zbyt wielu powodów do radości, to ciągle gracze ze światowego topu. Dodając do tego niezmordowanych w środku pola Nigela de Jonga i Marka van Bommela, otrzymujemy drużynę w zasadzie kompletną. Co prawda w linii obrony nie ujrzymy nazwisk, które przyprawiają najlepszych napastników świata o dreszcze, ale nazwiska te gwarantują solidność, tak bardzo potrzebną w tego typu imprezach.

Na sam koniec wspomniany czarny koń Euro 2012, czyli synowie Albionu. Anglicy, dowodzeni przez Roya Hodgsona, znajdują uznanie w oczach wszystkich rywali. Juan Mata, pomocnik reprezentacji Hiszpanii, otwarcie przyznaje, że to właśnie Anglia jest głównym faworytem do sięgnięcia po mistrzostwo. Równie odważnie wypowiada się Cristiano Ronaldo, który mówi, że będzie nawet Anglikom kibicował, dodając, że ci już dawno temu powinni odnieść w końcu międzynarodowy sukces. Nie sposób się z takimi stwierdzeniami nie zgodzić, bo europejska piłka zawsze kojarzona będzie właśnie z Anglią. Jej plany ostatnimi czasy nieco pokrzyżowały kontuzje, ale w kadrze ciągle znajdują się zawodnicy, którzy na boisku zostawią mnóstwo zdrowia. Przeglądając kadrę Roya Hodgsona, nie zobaczymy nazwisk, które mają szansę na zgarnięcie prestiżowych, indywidualnych nagród. Zobaczymy nazwiska piłkarzy, którzy niejedno we współczesnym futbolu przeszli i którzy wiedzą, co to rywalizacja na najwyższym poziomie. Zobaczymy piłkarzy, którzy myślą tylko o tym, aby w lipcu wrócić do domu z upragnionym trofeum, bez względu na to, że to innym rywalom już rozdaje się medale.

Anglicy udowodnili już w tym roku, że Niemców i Hiszpanów bać się nie trzeba. Szanować – jak najbardziej, bać się – wykluczone. Londyńska Chelsea rozprawiła się przecież nie tak dawno zarówno z hiszpańską „Barcą”, jak i niemieckim Bayernem, a to przecież zawodnicy tych zespołów stanowią o sile swoich reprezentacji. Nie można oczywiście przesadzać z porównaniami piłki klubowej do reprezentacyjnej, ale nie można też zapominać o wynikach, które mówią nam wszystko o tym, czego możemy się spodziewać. Nie można zapominać o tym, że Chelsea to nie tylko angielscy piłkarze, ale trzeba mieć na uwadze, że w drużynie tej mimo wszystko przoduje wyspiarska filozofia gry. Kto wie, może nadszedł ten czas, kiedy to Anglia znowu stanie się futbolową stolicą Europy.