Wspaniały to był mecz, nie zapomnimy go nigdy. 11 lat temu Lech Poznań ograł Austrię Wiedeń

Tym samym Lech Poznań awansował do play-offów o fazę grupową Pucharu UEFA. Na drodze pomiędzy nim, a upragnionym celem stała już tylko Austria Wiedeń. Jednak tym razem nie było tak łatwo. W Wiedniu to gospodarze triumfowali 2:1. Lech Poznań zaprezentował się z niezłej strony, strzelił gola na wyjeździe, więc szanse na awans wciąż były spore. Jednak trzeba było wygrać na swoim stadionie. 2 października 2008 roku cały Poznań wstrzymał oddech. Do stolicy Wielkopolski przyjechał ówczesny lider austriackiej Bundesligi.

To właśnie za takimi wieczorami w europejskich pucharach tęsknili kibice. Wszyscy zdawali sobie sprawę jak ważne spotkanie czeka Lecha, choć tak niesamowitego przebiegu tego starcia nikt nie mógł przewidzieć. Tego dnia stadion pękał w szwach i to mimo faktu, iż mecz był rozgrywany w środku tygodnia i o względnie wczesnej porze (pierwszy gwizdek sędziego wybrzmiał już o 18:15). Fani jak zwykle dali z siebie wszystko i zawodnicy czuli ich olbrzymie wsparcie.

Wynik spotkania szybko otworzył Hernan Rengifo. W 10. minucie meczu Peruwiańczyk wykorzystał błąd obrońcy Austrii Wiedeń, który za lekko zagrał w kierunku bramkarza. Napastnik Lecha przejął futbolówkę, a potem zachował duży spokój przy wykończeniu. Wynik 1:0, który widniał wówczas na tablicy wyników oznaczał awans „Kolejorza”.

Podopieczni Franciszka Smudy nie zamierzali na tym poprzestać. Już w pierwszej połowie mogli zamknąć kwestię awansu. Kapitalne okazje zmarnowali Lewandowski i Stilić. Ponadto przed przerwą lechici wpakowali piłkę do bramki jeszcze dwukrotnie, ale oba gole nie zostały uznane. Za każdym razem arbiter dopatrzył się przekroczenia przepisów. Szczególnie niezrozumiała była decyzja o nieuznaniu gola Rengifo chwilę po strzale z dystansu Rafała Murawskiego. Skandalicznie sędziujący to spotkanie Costas Kapitanis z Cypru robił co mógł, żeby utrzymać Austrię Wiedeń przy życiu.

Austria mogła dziękować niebiosom i sędziemu, że Lech Poznań po pierwszej połowie prowadził tylko 1:0. Niestety niewykorzystane okazje i nieuznane gole lubią się mścić. W 62 minucie sędzia odgwizdał rzut karny dla gości, którego na gola zamienił Milenko Acimović. W tym momencie sytuacja Lecha była nieciekawa, ale nie beznadziejna. „Kolejorz” potrzebował jednej bramki do dogrywki. Lech Poznań za kadencji Franciszka Smudy zawsze walczył do końca. Tak było również w tym historycznym meczu. W 85. minucie gola na wagę dogrywki strzelił Sławomir Peszko, który rozegrał przeciwko Austrii kapitalne zawody.

W dogrywce „Kolejorz” dalej napierał na rywali. W 99. minucie kibice oszaleli z radości (jak się miało okazać nie po raz ostatni tego wieczora). Robert Lewandowski precyzyjnym strzałem zza pola karnego nie dał szans bramkarzowi Austrii Wiedeń i podwyższył prowadzenie Lecha na 3:1. Niestety później zabrakło koncentracji. Raptem minutę później gola na 3:2 strzelił Hattenberger, który był w tej sytuacji źle kryty. Wynik 3:2 urządzał Austrię Wiedeń, Lech potrzebował jednego gola do awansu.

Znowu dał o sobie znać arbiter, który w dogrywce nie odgwizdał rzutu karnego dla Lecha, mimo iż faulowany był Piotr Reiss. Jednak lechici mimo to sobie poradzili. Pokazali wielki charakter i nieustępliwość. Znowu grali do końca! Bohaterem ostatniej akcji meczu był Rafał Murawski. To jego gol na 4:2 dał Lechowi przepustkę do fazy grupowej Pucharu UEFA.

Telefon od prezydenta

Radość Murawskiego i reszty zespołu była iście szaleńcza. Strzelec zwycięskiej bramki pobiegł do kibiców, a za nim jego koledzy. Fetę po meczu z Austrią Wiedeń można porównać jedynie do tego co działo się po meczach z Zagłębiem Lubin w 2010 roku i Wisłą Kraków w 2015 roku kiedy Lech Poznań sięgał po mistrzostwo Polski. Na trybunach wszyscy kibice wstali i cieszyli się z awansu, piłkarze fetowali na murawie. Nikt nie chciał opuścić stadionu. Wszyscy delektowali się tą chwilą.

Kiedy piłkarze dziękowali kibicom za doping, Franciszek Smuda udał się na pomeczową konferencję i zaskoczył wszystkich informacją, iż po meczu zadzwonił do niego prezydent Polski Lech Kaczyński i gratulował awansu. „Kolejorz” w sezonie 2008/2009 był jedyną polską drużyną, która awansowała do fazy grupowej Pucharu UEFA i zagrała jesienią w europejskich pucharach. Lech Poznań wyszedł z grupy i odpadł dopiero w 1/16 finału po wyrównanym boju z Udinese Calcio (4:3 w dwumeczu dla Włochów), które wtedy było silną ekipą (w odróżnieniu od tego co jest teraz).

Mecz z Austrią Wiedeń jest tak wyjątkowy dla kibiców nie tylko dlatego, że był emocjonujący. Choć trzeba przyznać, że zwrotów akcji i ciekawych wydarzeń było tyle, że aż udzieliło się to nawet czterem przedstawicielom UEFY, którzy przyjechali na ten mecz do Poznania i w swojej loży VIP raz po raz wstawali i z nieskrywanym zainteresowaniem śledzili boiskowe poczynania piłkarzy.

Nie to jednak jest najważniejsze. Starcie przeciwko Austrii dało fanom nadzieję na to, że „Kolejorz” zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami będzie wielki. Radość po meczu była tym większa, że kibice nie mieli wtedy zbyt wielu okazji do fetowania jakiś sukcesów. Wyjątek stanowi oczywiście Puchar i Superpuchar Polski wywalczone za kadencji Czesława Michniewicza kiedy to zrobiono coś z (jak się wydawało) niczego.

Lech Poznań w końcówce lat 90. i na początku XXI wieku przeżywał kryzys zarówno finansowy jak i sportowy. Skończyło się to nawet spadkiem z ligi w roku 2000 i powrotem na najwyższy szczebel dopiero po dwóch latach w 2002 roku. Pierwsze lata rządów Jacka Rutkowskiego też nie przyniosły nagłej zmiany, przynajmniej jeśli chodzi o wyniki.

Mecz z Austrią Wiedeń miał być początkiem czegoś nowego i powrotem do chwały. Faktycznie tak było, ale nie potrwało to długo. Po pięknym okresie w latach 2008 – 2011, Lech Poznań stopniowo zaczął słabnąć. Jednakże to nie ma znaczenia. Ta wielka radość, że „Kolejorz” w końcu ponownie znaczy coś w Europie oraz ta ogromna, rodząca się nadzieja na trofea to jest to co czuli kibice 2 października 2008 roku. Tego nikt im nie odbierze.