Musimy pogodzić się z faktem, że mistrzostwa Europy w Polsce i na Ukrainie nieuchronnie dobiegły końca. Nadszedł czas podsumowań. O ocenę Euro 2012 poprosiliśmy Tomasza Wołka, znanego i cenionego dziennikarza i publicystę. Uznał on zakończony właśnie turniej za jeden z najlepszych w historii, pokusił się także o wskazanie odkryć, rozczarowań imprezy oraz o komentarz poczynań podopiecznych Franciszka Smudy.
Czy Euro 2012 wywołało istotne zamieszanie w Pana prywatnym rankingu wszystkich edycji mistrzostw Europy? Czy impreza ta zajęłaby wysoką lokatę w takiej klasyfikacji?
Niewątpliwie tak. Po pierwsze, byliśmy przecież świadkami niesamowitego, patriotycznego uniesienia. Mogliśmy widzieć tak wielki turniej piłkarski na własne oczy, oddychać nim, czuć tę atmosferę, przeżywać emocje, które bezpośrednio przecież także nas dotyczyły. Nie tylko drużyny, która grała na tej imprezie, ale nas jako współgospodarzy. Mam wrażenie, że gospodarzami poczuła się ogromna część polskiego społeczeństwa. To były wspaniałe, zbiorowe emocje. Poczucie jedności, wspólnego przeżywania głównie emocji pozytywnych – a te negatywne, związane ze zbyt szybkim odpadnięciem naszej ekipy, nie tyle zostały zapomniane, co nie zaciążyły tak dramatycznie na pogorszeniu się nastrojów. Po drugie, ściśle sportowy aspekt oceniam również bardzo pozytywnie. To były jedne z najlepszych mistrzostw Europy w historii. Znakomite mecze, świetne drużyny, zaskakujące rozstrzygnięcia, piękne bramki, wysoki poziom sportowy w każdym wymiarze – technicznym, taktycznym, atletycznym. Więc z każdego punktu widzenia, jakkolwiek spojrzeć, niezwykle udana impreza.
Tomasz Wołek próbował wyjaśnić fenomen sukcesów Hiszpanii (fot. skysports.com)
Czyli zgodzi się Pan z tezą, że Polska może czuć się zwycięzcą mistrzostw Europy? Przed turniejem przestrzegano przed możliwą organizacyjną klęską, klapą, kompromitacją. Przytoczmy chociaż słynny reportaż BBC, słowa Sola Campbella…Czy uważa Pan, że dzięki Euro na trwałe udało nam się zmienić wizerunek kraju dzikiego, niedostępnego?
W znacznej mierze nam się to udało. Ale dodajmy, że sceptycy albo ludzie nastawieni negatywnie byli nie tylko za granicą, ale także u nas w kraju. Myślę, że Jarosław Kaczyński i jego ekipa, cały PiS, życzyli jak najgorzej Polsce – to są w ogóle ludzie, którzy życzą naszej ojczyźnie źle, o ile nie są akurat przy władzy. Oni próbowali opluć tę imprezę. Już nie mówiąc o człowieku, którego nazwisko powinno być szybko zapomniane – niejaki Jan Tomaszewski, który bryzgał jadem nienawiści na wszystkich. Takie osoby niestety zawsze się znajdą. Uważam jednak, że równie ważne było to, jak odebrali Polskę cudzoziemcy, jakim wzrokiem na nią spojrzeli, jakie wrażenia wynieśli – a były one zdecydowanie pozytywne. Jaki to miało wpływ na samych Polaków? Mieliśmy prawo poczuć się, jeśli nie dumni, to przynajmniej usatysfakcjonowani, że potrafimy tak wiele zrobić, tak znakomicie się wywiązać z roli gościnnych, życzliwych gospodarzy. Ten nastrój się udzielał. To jest ogromny kapitał społeczny i psychiczny.
A co do stricte sportowych wydarzeń – która drużyna według Pana redaktora najbardziej rozczarowała, a która z kolei szczególnie pozytywnie zaskoczyła?
Mówiąc o rozczarowaniach, bez wahania wskazałbym na Holendrów. Stanowili oni konstelację indywidualności, niepowiązanych w rozumiejący się dobrze zespół. To byli nadęci, obrażeni na siebie, niewspółpracujący ze sobą egoistyczni indywidualiści. Postawa „Oranjes” to absolutna klęska. Natomiast jeśli chodzi o pozytywne wrażenia, to poza oczywiście finalistami, zwłaszcza fenomenalną grą Hiszpanów w spotkaniu wieńczącym turniej, znakomicie moim zdaniem wypadła Portugalia. Podopieczni Paulo Bento późniejszych mistrzów Europy zmusili do najwyższego wysiłku, drużyna ta w gruncie rzeczy była nawet lepsza w tym meczu, powinna była wygrać tę batalię. Spodziewałem się jednak, że Portugalczycy, którzy mają w swoich szeregach wiele gwiazd pierwszej jasności, nie zawiodą. Zagrali rzeczywiście znakomicie.
Każda duża piłkarska impreza typu mistrzostwa Europy kreuje nowe piłkarskie gwiazdy. Cztery lata temu taką postacią był na przykład Andriej Arszawin. Osiem lat temu Milan Baros. A kto według Pana może być uznany za odkrycie Euro 2012?
Sporym odkryciem dla dużej liczby osób obserwujących Euro był z pewnością Mario Balotelli – mimo że nie strzelił bramki w finale mistrzostw. Sądzę, że świetnie spisał się także niedoceniany jeszcze do niedawna Fabio Coentrao, znakomity Portugalczyk, za którego Real Madryt wyłożył 30 milionów euro. Wydawało się, także mnie, że jest to suma przeszacowana, ale właściciele mistrzów Hiszpanii dobrze wiedzieli co czynią. Bardzo mi się podobał również gracz, o którym się nie mówiło wcześniej – niesłychanie szybki, ofensywny Czech Pilarz. Z pewnością z dobrej strony pokazał się też Chorwat Mandzukić, strzelec trzech bramek. No i warto też zwrócić uwagę na to, że w ciągu ostatnich dwóch lat niezwykle podciągnęli swe umiejętności, dzięki temu, że grają w tak świetnym klubie jak Real, obaj Niemcy – Khedira i Oezil. Pierwszy z nich początkowo wydawał się takim topornym rębajłą boiskowym, a wyrasta na zawodnika światowego formatu. Nie zapominajmy też o Jordi Albie. Ten znakomity lewy obrońca był jedną z rewelacji tych mistrzostw. W okrzykiwaniu odkryciem turnieju trzeba być niezwykle ostrożnym. Takim mianem w trakcie Euro tytułowano Matsa Hummelsa, już nieomal przyrównując go do legendarnego Franza Beckenbauera. Antonio Cassano w pewnym momencie zrobił z niego jednak snopek zboża i sprowadził na ziemię tego bezsprzecznie obiecującego zawodnika. Zaimponowali mi Włosi, którzy zaprezentowali kadrę bardzo szeroką i równorzędną, z mnóstwem znakomitych piłkarzy, którzy wchodzili na boisko w dowolnym punkcie i nie byli gorsi od swoich poprzedników. Może taką największą włoską rewelacją, oprócz Balotellego, był Balzaretti – niezwykle ofensywny boczny obrońca. Świetne spisywał się też stoper Bonucci.
Nie sposób nie zapytać o Pańskie odczucia związane z występem podopiecznych Franciszka Smudy. Czy zajęcie ostatniego miejsca w grupie A, która wydawała się najłatwiejsza, jest szczególnym powodem do wstydu, oznaką klęski? Czy podpisałby się Pan pod słowami Petera Schmeichela, który stwierdził, że byliśmy najsłabszą drużyną tego turnieju?
Przykro o tym wszystkim mówić. Rzeczywiście mieliśmy grupę absolutnie najsłabszą, jest to wielki zawód. Winą obciążam zarówno trenera Smudę, jak i zawodników. Graliśmy futbol jałowy, wyzbyty fantazji, elementów zaskoczenia. Byliśmy źle przygotowani. To jest niemożliwe, żeby na tym poziomie drużyna miała siły w meczu z Grecją na pół godziny, a w spotkaniu z Czechami na 25 minut. Nieźle wypadła tylko w pojedynku z Rosją, ale tam dochodziły chyba motywacje natury psychologicznej, mentalnej, szczególnego rodzaju. Franciszek Smuda na zgrupowaniu przed turniejem, mówiąc językiem kolokwialnym, zajechał czy też zarżnął tych piłkarzy. Oni jeszcze dźwigali jakieś żelastwo, zamiast pracować nad szybkością, świeżością, zagraniami taktycznymi. Trzeba zaznaczyć jeszcze niezdolność reagowania selekcjonera – brak refleksu, brak zmian, o które aż się prosiło, kiedy nie wiodło się kompletnie, elementarne błędy taktyczne. Wiedząc, że w ostatnim spotkaniu w barwach Czech nie zagra Rosicky, z uporem i bez sensu wystawił trzech defensywnych pomocników. Nie dał nawet powąchać trawy młodemu, zdolnemu Wolskiego. Upierał się przy Brożku, który nawet nie miał miejsca w rezerwie Celticu. Można mnożyć w nieskończoność błędy popełnione przez Smudę, on się skompromitował jako trener. Ale też zawodnicy nie pokazali wielkiej klasy. Zawiedli nawet nasi popisowi gracze z Borussii, zwłaszcza Piszczek. Wspomniany zawodnik miał przynajmniej odwagę się do tego przyznać. Właściwie pozytywnie można by ocenić jedynie bramkarzy i Lewandowskiego, który wszelako pozostał kompletnie osamotniony w przodzie. To był bardzo kiepski występ i nie podzielam, niestety, optymizmu tych, którzy twierdzą, że mamy już gotową drużynę do eliminacji mistrzostwa świata. To nieprawda, musimy dopiero nad nią pracować.
Hiszpanie jako pierwsi w historii obronili mistrzostwo Europy. Jak Pan wyjaśni fenomen tego zjawiska? Gracze „La Furia Roja” niepodzielnie dominują od trzech wielkich imprez. Wcześniej natomiast poczynania tej drużyny trafnie opisywała maksyma – grają pięknie jak nigdy, przegrywają jak zawsze. Co takiego stało się z tymi zawodnikami, że zaczęli być tak strasznie konsekwentni w wygrywaniu czołowych turniejów?
Reprezentacja ta zawsze miała znakomitych piłkarzy, świetne drużyny, ale niemal bez wyjątku (pomijając rok 1964, kiedy grała u siebie) przegrywała. Hiszpanie bywali niezwykle nerwowi, nie potrafili udźwignąć ciężaru odpowiedzialności, nie mieli silnej psychiki, odporności. Wreszcie narodziło się pokolenie niebywale zdolne, które ten mankament przełamało. Bywa ono nazywane generacją zwycięzców, „Los Ganadores”. To są ludzie o mentalności zupełnie innej, nie boją się najtrudniejszych wyzwań, stawiają czoła wszelkim trudnościom. Uzyskali pewność siebie, którą być może powinni mieć już wcześniej – ze względu na wysokie umiejętności. Tego brakowało. Połączenie znakomitego kunsztu stricte sportowego, techniki, finezji, fantazji z żelazną konsekwencją i silną psychiką dało pokolenie wyjątkowe w dziejach całego futbolu. Niewątpliwie ta obecna Hiszpania wpisuje się na listę największych, najwspanialszych drużyn w historii piłki nożnej wszystkich czasów. Nie wiem, czy jest najwybitniejsza, ale niewątpliwie może do tego miana aspirować.
Jako ekspert od piłki południowoamerykańskiej proszę powiedzieć – czy któraś z reprezentacji występujących na Euro 2012 w jakikolwiek sposób przypominała Panu swą grą polot i finezję drużyn z Południowej Ameryki? Czy jednak uważa Pan, że różnice w futbolu na obu tych kontynentach są tak ogromne, że nie ma w ogóle mowy o jakichkolwiek podobieństwach czy oddziaływaniu na siebie?
Nie, absolutnie. Różnice te z biegiem dziesięcioleci, lat zacierają się coraz bardziej. Wpływy się przenikają. Świat, także piłkarski, jest globalną wioską. Wszyscy wiedzą o sobie wszystko. 90% najlepszych Latynosów (Brazylijczyków, Argentyńczyków, Urugwajczyków) gra w ligach europejskich i często są tam postaciami czołowymi. Te style aż tak bardzo się nie różnią. Niedzielne popisy Hiszpanów w meczu z Włochami niczym nie ustępują polotowi, rozmachowi, elegancji, elementom charakterystycznym dla piłkarzy brazylijskich czy argentyńskich w najwyższej formie. Nie, to nie są już różnice fundamentalne. Są różnice mentalności, pewnych predyspozycji, ale na tych najwyższych piętrach, zwłaszcza jeśli chodzi o futbol romański, czyli o południową część naszego kontynentu – Hiszpanię, Portugalię, Włochy, nawet Francję – to tutaj tych wielkich różnic już nie ma. Najlepsi z najlepszych grają całkiem podobnie.
Musimy pogodzić się z faktem, że mistrzostwa Europy w Polsce i na Ukrainie nieuchronnie dobiegły końca. Nadszedł czas podsumowań. O ocenę Euro 2012 poprosiliśmy Tomasza Wołka, znanego i cenionego dziennikarza i publicystę. Uznał on zakończony właśnie turniej za jeden z najlepszych w historii, pokusił się także o wskazanie odkryć, rozczarowań imprezy oraz o komentarz poczynań podopiecznych Franciszka Smudy.
Czy Euro 2012 wywołało istotne zamieszanie w Pana prywatnym rankingu wszystkich edycji mistrzostw Europy? Czy impreza ta zajęłaby wysoką lokatę w takiej klasyfikacji?
Niewątpliwie tak. Po pierwsze, byliśmy przecież świadkami niesamowitego, patriotycznego uniesienia. Mogliśmy widzieć tak wielki turniej piłkarski na własne oczy, oddychać nim, czuć tę atmosferę, przeżywać emocje, które bezpośrednio przecież także nas dotyczyły. Nie tylko drużyny, która grała na tej imprezie, ale nas jako współgospodarzy. Mam wrażenie, że gospodarzami poczuła się ogromna część polskiego społeczeństwa. To były wspaniałe, zbiorowe emocje. Poczucie jedności, wspólnego przeżywania głównie emocji pozytywnych – a te negatywne, związane ze zbyt szybkim odpadnięciem naszej ekipy, nie tyle zostały zapomniane, co nie zaciążyły tak dramatycznie na pogorszeniu się nastrojów. Po drugie, ściśle sportowy aspekt oceniam również bardzo pozytywnie. To były jedne z najlepszych mistrzostw Europy w historii. Znakomite mecze, świetne drużyny, zaskakujące rozstrzygnięcia, piękne bramki, wysoki poziom sportowy w każdym wymiarze – technicznym, taktycznym, atletycznym. Więc z każdego punktu widzenia, jakkolwiek spojrzeć, niezwykle udana impreza.
Tomasz Wołek próbował wyjaśnić fenomen sukcesów Hiszpanii (fot. skysports.com)
Czyli zgodzi się Pan z tezą, że Polska może czuć się zwycięzcą mistrzostw Europy? Przed turniejem przestrzegano przed możliwą organizacyjną klęską, klapą, kompromitacją. Przytoczmy chociaż słynny reportaż BBC, słowa Sola Campbella…Czy uważa Pan, że dzięki Euro na trwałe udało nam się zmienić wizerunek kraju dzikiego, niedostępnego?
W znacznej mierze nam się to udało. Ale dodajmy, że sceptycy albo ludzie nastawieni negatywnie byli nie tylko za granicą, ale także u nas w kraju. Myślę, że Jarosław Kaczyński i jego ekipa, cały PiS, życzyli jak najgorzej Polsce – to są w ogóle ludzie, którzy życzą naszej ojczyźnie źle, o ile nie są akurat przy władzy. Oni próbowali opluć tę imprezę. Już nie mówiąc o człowieku, którego nazwisko powinno być szybko zapomniane – niejaki Jan Tomaszewski, który bryzgał jadem nienawiści na wszystkich. Takie osoby niestety zawsze się znajdą. Uważam jednak, że równie ważne było to, jak odebrali Polskę cudzoziemcy, jakim wzrokiem na nią spojrzeli, jakie wrażenia wynieśli – a były one zdecydowanie pozytywne. Jaki to miało wpływ na samych Polaków? Mieliśmy prawo poczuć się, jeśli nie dumni, to przynajmniej usatysfakcjonowani, że potrafimy tak wiele zrobić, tak znakomicie się wywiązać z roli gościnnych, życzliwych gospodarzy. Ten nastrój się udzielał. To jest ogromny kapitał społeczny i psychiczny.
A co do stricte sportowych wydarzeń – która drużyna według Pana redaktora najbardziej rozczarowała, a która z kolei szczególnie pozytywnie zaskoczyła?
Mówiąc o rozczarowaniach, bez wahania wskazałbym na Holendrów. Stanowili oni konstelację indywidualności, niepowiązanych w rozumiejący się dobrze zespół. To byli nadęci, obrażeni na siebie, niewspółpracujący ze sobą egoistyczni indywidualiści. Postawa „Oranjes” to absolutna klęska. Natomiast jeśli chodzi o pozytywne wrażenia, to poza oczywiście finalistami, zwłaszcza fenomenalną grą Hiszpanów w spotkaniu wieńczącym turniej, znakomicie moim zdaniem wypadła Portugalia. Podopieczni Paulo Bento późniejszych mistrzów Europy zmusili do najwyższego wysiłku, drużyna ta w gruncie rzeczy była nawet lepsza w tym meczu, powinna była wygrać tę batalię. Spodziewałem się jednak, że Portugalczycy, którzy mają w swoich szeregach wiele gwiazd pierwszej jasności, nie zawiodą. Zagrali rzeczywiście znakomicie.
Każda duża piłkarska impreza typu mistrzostwa Europy kreuje nowe piłkarskie gwiazdy. Cztery lata temu taką postacią był na przykład Andriej Arszawin. Osiem lat temu Milan Baros. A kto według Pana może być uznany za odkrycie Euro 2012?
Sporym odkryciem dla dużej liczby osób obserwujących Euro był z pewnością Mario Balotelli – mimo że nie strzelił bramki w finale mistrzostw. Sądzę, że świetnie spisał się także niedoceniany jeszcze do niedawna Fabio Coentrao, znakomity Portugalczyk, za którego Real Madryt wyłożył 30 milionów euro. Wydawało się, także mnie, że jest to suma przeszacowana, ale właściciele mistrzów Hiszpanii dobrze wiedzieli co czynią. Bardzo mi się podobał również gracz, o którym się nie mówiło wcześniej – niesłychanie szybki, ofensywny Czech Pilarz. Z pewnością z dobrej strony pokazał się też Chorwat Mandzukić, strzelec trzech bramek. No i warto też zwrócić uwagę na to, że w ciągu ostatnich dwóch lat niezwykle podciągnęli swe umiejętności, dzięki temu, że grają w tak świetnym klubie jak Real, obaj Niemcy – Khedira i Oezil. Pierwszy z nich początkowo wydawał się takim topornym rębajłą boiskowym, a wyrasta na zawodnika światowego formatu. Nie zapominajmy też o Jordi Albie. Ten znakomity lewy obrońca był jedną z rewelacji tych mistrzostw. W okrzykiwaniu odkryciem turnieju trzeba być niezwykle ostrożnym. Takim mianem w trakcie Euro tytułowano Matsa Hummelsa, już nieomal przyrównując go do legendarnego Franza Beckenbauera. Antonio Cassano w pewnym momencie zrobił z niego jednak snopek zboża i sprowadził na ziemię tego bezsprzecznie obiecującego zawodnika. Zaimponowali mi Włosi, którzy zaprezentowali kadrę bardzo szeroką i równorzędną, z mnóstwem znakomitych piłkarzy, którzy wchodzili na boisko w dowolnym punkcie i nie byli gorsi od swoich poprzedników. Może taką największą włoską rewelacją, oprócz Balotellego, był Balzaretti – niezwykle ofensywny boczny obrońca. Świetne spisywał się też stoper Bonucci.
Nie sposób nie zapytać o Pańskie odczucia związane z występem podopiecznych Franciszka Smudy. Czy zajęcie ostatniego miejsca w grupie A, która wydawała się najłatwiejsza, jest szczególnym powodem do wstydu, oznaką klęski? Czy podpisałby się Pan pod słowami Petera Schmeichela, który stwierdził, że byliśmy najsłabszą drużyną tego turnieju?
Przykro o tym wszystkim mówić. Rzeczywiście mieliśmy grupę absolutnie najsłabszą, jest to wielki zawód. Winą obciążam zarówno trenera Smudę, jak i zawodników. Graliśmy futbol jałowy, wyzbyty fantazji, elementów zaskoczenia. Byliśmy źle przygotowani. To jest niemożliwe, żeby na tym poziomie drużyna miała siły w meczu z Grecją na pół godziny, a w spotkaniu z Czechami na 25 minut. Nieźle wypadła tylko w pojedynku z Rosją, ale tam dochodziły chyba motywacje natury psychologicznej, mentalnej, szczególnego rodzaju. Franciszek Smuda na zgrupowaniu przed turniejem, mówiąc językiem kolokwialnym, zajechał czy też zarżnął tych piłkarzy. Oni jeszcze dźwigali jakieś żelastwo, zamiast pracować nad szybkością, świeżością, zagraniami taktycznymi. Trzeba zaznaczyć jeszcze niezdolność reagowania selekcjonera – brak refleksu, brak zmian, o które aż się prosiło, kiedy nie wiodło się kompletnie, elementarne błędy taktyczne. Wiedząc, że w ostatnim spotkaniu w barwach Czech nie zagra Rosicky, z uporem i bez sensu wystawił trzech defensywnych pomocników. Nie dał nawet powąchać trawy młodemu, zdolnemu Wolskiego. Upierał się przy Brożku, który nawet nie miał miejsca w rezerwie Celticu. Można mnożyć w nieskończoność błędy popełnione przez Smudę, on się skompromitował jako trener. Ale też zawodnicy nie pokazali wielkiej klasy. Zawiedli nawet nasi popisowi gracze z Borussii, zwłaszcza Piszczek. Wspomniany zawodnik miał przynajmniej odwagę się do tego przyznać. Właściwie pozytywnie można by ocenić jedynie bramkarzy i Lewandowskiego, który wszelako pozostał kompletnie osamotniony w przodzie. To był bardzo kiepski występ i nie podzielam, niestety, optymizmu tych, którzy twierdzą, że mamy już gotową drużynę do eliminacji mistrzostwa świata. To nieprawda, musimy dopiero nad nią pracować.
Hiszpanie jako pierwsi w historii obronili mistrzostwo Europy. Jak Pan wyjaśni fenomen tego zjawiska? Gracze „La Furia Roja” niepodzielnie dominują od trzech wielkich imprez. Wcześniej natomiast poczynania tej drużyny trafnie opisywała maksyma – grają pięknie jak nigdy, przegrywają jak zawsze. Co takiego stało się z tymi zawodnikami, że zaczęli być tak strasznie konsekwentni w wygrywaniu czołowych turniejów?
Reprezentacja ta zawsze miała znakomitych piłkarzy, świetne drużyny, ale niemal bez wyjątku (pomijając rok 1964, kiedy grała u siebie) przegrywała. Hiszpanie bywali niezwykle nerwowi, nie potrafili udźwignąć ciężaru odpowiedzialności, nie mieli silnej psychiki, odporności. Wreszcie narodziło się pokolenie niebywale zdolne, które ten mankament przełamało. Bywa ono nazywane generacją zwycięzców, „Los Ganadores”. To są ludzie o mentalności zupełnie innej, nie boją się najtrudniejszych wyzwań, stawiają czoła wszelkim trudnościom. Uzyskali pewność siebie, którą być może powinni mieć już wcześniej – ze względu na wysokie umiejętności. Tego brakowało. Połączenie znakomitego kunsztu stricte sportowego, techniki, finezji, fantazji z żelazną konsekwencją i silną psychiką dało pokolenie wyjątkowe w dziejach całego futbolu. Niewątpliwie ta obecna Hiszpania wpisuje się na listę największych, najwspanialszych drużyn w historii piłki nożnej wszystkich czasów. Nie wiem, czy jest najwybitniejsza, ale niewątpliwie może do tego miana aspirować.
Jako ekspert od piłki południowoamerykańskiej proszę powiedzieć – czy któraś z reprezentacji występujących na Euro 2012 w jakikolwiek sposób przypominała Panu swą grą polot i finezję drużyn z Południowej Ameryki? Czy jednak uważa Pan, że różnice w futbolu na obu tych kontynentach są tak ogromne, że nie ma w ogóle mowy o jakichkolwiek podobieństwach czy oddziaływaniu na siebie?
Nie, absolutnie. Różnice te z biegiem dziesięcioleci, lat zacierają się coraz bardziej. Wpływy się przenikają. Świat, także piłkarski, jest globalną wioską. Wszyscy wiedzą o sobie wszystko. 90% najlepszych Latynosów (Brazylijczyków, Argentyńczyków, Urugwajczyków) gra w ligach europejskich i często są tam postaciami czołowymi. Te style aż tak bardzo się nie różnią. Niedzielne popisy Hiszpanów w meczu z Włochami niczym nie ustępują polotowi, rozmachowi, elegancji, elementom charakterystycznym dla piłkarzy brazylijskich czy argentyńskich w najwyższej formie. Nie, to nie są już różnice fundamentalne. Są różnice mentalności, pewnych predyspozycji, ale na tych najwyższych piętrach, zwłaszcza jeśli chodzi o futbol romański, czyli o południową część naszego kontynentu – Hiszpanię, Portugalię, Włochy, nawet Francję – to tutaj tych wielkich różnic już nie ma. Najlepsi z najlepszych grają całkiem podobnie.
Komentarze1
~
~Amadeuszowski
Bardzo dobry wywiad! Gratuluję! :) Pan Wołek zna
się na rzeczy – profesjonalista. Oby więcej takich
wypowiedzi :)