Słowacja
Drybler, trzeci z rodu Weissów w reprezentacji Słowacji, strzelec gola na Euro 2016 i kapitan Slovana w Lidze Mistrzów.
Urodził się 30 listopada 1989 roku w Bratysławie. Jego dziadek Vladimír Weiss był medalistą igrzysk olimpijskich 1964, a ojciec, również Vladimír, ćwierćfinalistą mistrzostw świata 1990. Ojciec został później trenerem. Jako dziecko trenował też hokej i tenis, ale po trzech latach wahania wybrał piłkę.
Grał w młodzieżowych drużynach Interu Bratysława. Jako 15-latek miał oferty z Arsenalu i Manchesteru City. Kibicował Arsenalowi i miał tam jechać na testy, ale w ostatnim meczu dla Interu, z Púchovem, złamał kość w okolicy kostki. Kontrakt z City podpisał z nogą w gipsie.
Początki w Anglii były ciężkie. Nie znał angielskiego, codziennie płakał i chciał wracać do domu, przez pół roku często latał do Bratysławy. City sprowadziło na testy innych Słowaków, żeby łatwiej mu się zaaklimatyzował. 16 kwietnia 2008 roku w rewanżu finału Młodzieżowego Pucharu Anglii z Chelsea strzelił gola i wywalczył rzut karny, a City wygrało 3:1 przy ponad 19 tysiącach widzów.
W Premier League zadebiutował 24 maja 2009 roku za Marka Hughesa, gdy zmienił Stephena Irelanda w wygranym meczu z Boltonem Wanderers. Pierwszego seniorskiego gola strzelił Arsenalowi w Pucharze Ligi. Po przejęciu klubu przez nowych właścicieli do City przychodzili Adam Johnson, Carlos Tévez i Emmanuel Adebayor, a Roberto Mancini wysyłał go na wypożyczenia.
W styczniu 2010 roku trafił do Boltonu. Obiecano mu regularną grę, a przez większość pobytu wchodził z ławki i od początku zagrał dopiero w trzech ostatnich meczach. Sam przyznawał później, że nie był jeszcze gotowy na Premier League co tydzień.
Latem 2010 roku najpierw dogadał się z Celtikiem i zapowiadał publicznie, że chce iść śladami Ľubomíra Moravčíka. 19 sierpnia 2010 roku City wypożyczyło go jednak do Rangers. W Glasgow zagrał w fazie grupowej Ligi Mistrzów i zdobył dublet. 20 marca 2011 roku w finale Pucharu Ligi z Celtikiem wszedł z ławki za Kyle'a Lafferty'ego, szybko wznowił grę rzutem wolnym i po tym zagraniu Nikica Jelavić strzelił zwycięskiego gola na 2:1.
W sierpniu 2011 roku przeszedł testy medyczne w Dynamie Kijów i miał podpisać trzyletnią umowę, ale jego agent Mino Raiola wstrzymał podpis i dwa dni później załatwił wypożyczenie do Espanyolu. Weiss zarabiał tam czterokrotnie mniej. W Hiszpanii grał u Mauricia Pochettina przeciwko Realowi Madryt i Barcelonie. Klub miał kłopoty finansowe i przez pół roku nie wypłacał mu pensji.
Latem 2012 roku beniaminek Serie A Pescara wykupił go z City, w zamian za roczny kontrakt. 28 czerwca 2013 roku podpisał trzyletnią umowę z Olympiakosem Pireus. W Lidze Mistrzów strzelił gola Paris Saint-Germain po rajdzie, w którym założył siatkę Marquinhosowi. Nie dogadywał się z trenerem, miał też problemy rodzinne i w styczniu 2014 roku odszedł do katarskiej Lekhwiyi. Ofertę przyjął po rozmowie z Madjidem Bougherrą, kolegą z Rangers.
Katar przyniósł mu łatkę piłkarza, który zmarnował talent. Sam mówił, że tylko głupiec odrzuciłby taką ofertę, a jego rodzina dobrze się tam czuła. W Lekhwiyi w dwóch pierwszych sezonach zdobył dwa mistrzostwa kraju. Po przyjściu trenera Djamela Belmadiego klub mógł zgłosić tylko czterech obcokrajowców i Weiss musiał odejść. Na początku 2016 roku podpisał czteroipółletni kontrakt z Al-Gharafą. Według jego relacji nowy właściciel klubu przez trzy lata kazał mu trenować osobno, w 40-stopniowym upale, żeby zmusić go do rozwiązania umowy. Odszedł z Kataru na Boże Narodzenie 2019 roku.
W lutym 2020 roku podpisał kontrakt ze Slovanem Bratysława, a przez pierwsze pół roku nie pobierał pensji. Wiosną 2020 roku przeszedł operację przepukliny sportowej, a w lidze zadebiutował 13 czerwca 2020 roku z Ružomberokiem. 19 maja 2021 roku w finale Pucharu Słowacji z MŠK Žilina wszedł po przerwie, w 105. minucie strzelił z rzutu karnego zwycięskiego gola na 2:1, a potem dostał drugą żółtą kartkę. W jednym z meczów z DAC Dunajská Streda wszedł w 89. minucie, w 95. strzelił z karnego gola na 3:2, zdjął koszulkę i wyleciał z boiska.
Od 2021 roku trenerem Slovana był jego ojciec. W 2024 roku Slovan pierwszy raz w historii awansował do fazy ligowej Ligi Mistrzów. 1 października 2024 roku, po porażce 0:4 z Manchesterem City, Weiss jako kapitan powiedział Pepowi Guardioli, że to jego ostatni mecz. Schodził w 63. minucie przy owacji na stojąco. Po dwóch miesiącach przerwy wrócił: tłumaczył, że przeżył wypalenie, a urlop pomógł mu zresetować głowę. 11 grudnia 2024 roku wszedł w końcówce meczu Ligi Mistrzów z Atlético Madryt.
Karierę zakończył 16 maja 2026 roku meczem z Michalovcami, po którym Slovan świętował ósmy z rzędu tytuł. Decyzję ułatwiło mu odejście ojca z funkcji trenera Slovana. Od czerwca 2026 roku jest asystentem ojca, który został selekcjonerem reprezentacji Słowacji.
Skrzydłowy i ofensywny pomocnik, świetny drybler. Najgroźniejszy był w pojedynkach jeden na jednego, potrafił uwolnić się od rywala na małej przestrzeni. W reprezentacji często schodził do środka, a dobra technika pozwalała mu kontrolować piłkę i napędzać akcje.
Sam mówił, że ma trudny charakter i wszędzie, na każdym treningu, musi być najlepszy. Ojciec przed mundialem 2010 nazywał go bardzo inteligentnym chłopakiem, któremu nie jest łatwo, bo trenerem jest ojciec, i zawodnikiem, którego nie jest łatwo prowadzić. Weiss przyznawał, że w młodości poza boiskiem nie był wzorowym profesjonalistą.
W kadrze Słowacji zadebiutował 12 sierpnia 2009 roku w zremisowanym 1:1 meczu z Islandią, gdy w 63. minucie zmienił Róberta Vitteka. Selekcjonerem był jego ojciec i część kibiców zarzucała mu protekcję, ale Weiss pomógł wywalczyć pierwszy w historii samodzielnej Słowacji awans na mistrzostwa świata. Na mundialu w RPA wyszedł w podstawowym składzie na mecz otwarcia z Nową Zelandią, a Słowacja doszła do 1/8 finału. Mistrzostwa świata nazywał najpiękniejszym, co przeżył w piłce.
15 czerwca 2016 roku na Euro we Francji strzelił w Lille pierwszego gola w wygranym 2:1 meczu z Rosją, po długim podaniu Marka Hamšíka. Był pierwszym piłkarzem, który zdobył bramkę na mistrzostwach Europy, grając w klubie spoza Europy. Wystąpił też na Euro 2020, gdzie wszedł z ławki w meczu z Hiszpanią.
Jesienią 2016 roku policja zatrzymała przepełniony samochód, w którym jechał Weiss. Odmówił badania alkomatem, a selekcjoner Ján Kozák odsunął go od kadry. Piłkarz utrzymywał, że nie prowadził auta, a sprawa ciągnęła się dwa lata. W 2018 roku był w grupie siedmiu kadrowiczów, którzy po porażce z Czechami wyszli w nocy z hotelu. Kozák podał się wtedy do dymisji. Weiss przeprosił go i mówił potem, że bardzo tego żałuje.
W listopadzie 2018 roku trener Pavel Hapal nie wpuścił go na boisko w dwóch meczach Ligi Narodów. W drugim, gdy wykorzystano już wszystkie zmiany, Weiss odszedł z ławki ze słowami, że kończy z kadrą. Później pogodził się z Hapalem, a do reprezentacji wrócił za Štefana Tarkoviča. Ostatni mecz w kadrze rozegrał w czerwcu 2022 roku.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/26Liga Konferencji | Slovan Bratislava | Liga Konferencji | 2 | 173 | 0 | 1 |
| 2025/26Liga Mistrzów | Slovan Bratislava | Liga Mistrzów | 4 | 282 | 0 | 0 |
| 2024/25Liga Mistrzów | Slovan Bratislava | Liga Mistrzów | 11 | 779 | 2 | 2 |
