
Veljko Simić odbudował karierę po nieudanym wyjeździe do Bazylei, a debiut w reprezentacji Serbii uczcił zwycięskim golem.
Urodził się 17 lutego 1995 roku w Lazarevacu, gdzie zaczynał grać w Kolubarze, zanim jako dwunastolatek trafił do akademii Crvenej zvezdy.
W wieku 17 lat wyjechał do FC Basel, bo nie widział dla siebie drogi z juniorów do pierwszej drużyny Crvenej zvezdy. Po latach nazwał tę decyzję pochopną i radził młodszym zawodnikom, żeby przed wyjazdem najpierw dojrzeli piłkarsko w kraju. W Szwajcarii nie otrzymał od razu pozwolenia na pracę, co wymusiło długą przerwę, a kolejne wypożyczenia służyły szukaniu regularnej gry.
Powrót przez Zemun pozwolił mu zacząć od nowa i ponownie trafić do Crvenej zvezdy. Za najpiękniejszy moment tego drugiego pobytu uważał awans do Ligi Mistrzów, ale pod koniec zabrakło mu minut. Ofertę Vojvodiny przyjął, żeby odzyskać rytm meczowy; po dwóch i pół roku w Nowym Sadzie znów wywalczył transfer zagraniczny.
W 2023 roku wybrał Omonię Nikozja, przekonany jej tradycją, ambicjami zdobywania trofeów i grą w europejskich pucharach. Pozytywną opinię o klubie otrzymał też od Nemanji Mileticia. W sierpniu 2025 roku został wypożyczony z Sivassporu do azerskiego Sabahu, gdzie ponownie pracował z Valdasem Dambrauskasem, znanym mu z Omonii. W czerwcu 2026 roku związał się z Sabahem już jako wolny zawodnik.
Opisując w 2020 roku pracę z Dejanem Stankoviciem, Simić zwracał uwagę na różne zadania skrzydłowych: jeden schodził do środka, drugi utrzymywał szerokość. Mówił, że taki podział mu odpowiadał.
W styczniu 2023 roku zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Serbii w towarzyskim spotkaniu z USA w Los Angeles. Wyszedł na boisko z opaską kapitana i po przerwie strzelił gola, który dał Serbom zwycięstwo 2:1.
8
co 173 minut
1
7,2
Minuty w sezonie
1386′17 z 19 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Konferencji | Omonia Nicosia | Liga Konferencji | 12 | 917 | 0 | 1 |