Czerwono-biali z Nowego Sadu, dwukrotni mistrzowie Jugosławii, których barwy mają praski rodowód.
Vojvodina gra na stadionie Karađorđe w Nowym Sadzie, otwartym 28 czerwca 1924 roku. Zbudowano go w miejscu dawnego welodromu, wspólnie z klubem Juda Makabi.
Z obiektem wiąże się historia Silvestra Takača, napastnika mistrzowskiej drużyny z 1966 roku. Pieniądze z jego transferu do Rennes sfinansowały dwa reflektory, nazwane „oczami Takača”. Pierwszy raz zaświeciły 1 marca 1967 roku podczas ćwierćfinału Pucharu Europy z Celtikiem.
Czerwono-białe koszulki mają związek ze Slavią Praga. Po I wojnie światowej członkowie zespołu, którzy studiowali w Pradze, przywieźli stamtąd stroje Slavii. Vojvodina przyjęła jej kolory.
Przydomek „Voša” wywodzi się z mistrzowskiego sezonu 1966. Powstał ze słów „Vojvodina šampion”.
Klub założyli 6 marca 1914 roku uczniowie Wielkiego Serbskiego Gimnazjum Prawosławnego w Nowym Sadzie. Pierwsze mistrzostwo Jugosławii zdobył w 1966 roku. Drużynę prowadził Branko Stanković, a za organizację klubu jako dyrektor techniczny odpowiadał Vujadin Boškov. Do czołowych piłkarzy tej generacji należeli bramkarz Ilija Pantelić i napastnik Silvester Takač.
W 1977 roku Vojvodina wygrała Puchar Mitropa, czyli Puchar Europy Środkowej. Drugi tytuł mistrza Jugosławii zdobyła w 1989 roku, trzy lata po spadku do drugiej ligi. Trener Ljupko Petrović połączył doświadczenie Miloša Šesticia z młodością Sinišy Mihajlovicia i Slavišy Jokanovicia. Mistrzostwo przypieczętowało zwycięstwo 4:2 nad Slobodą Tuzla.
Pierwszy Puchar Serbii klub zdobył w 2014 roku. W finale pokonał Jagodinę 2:0 po golach Envera Alivodicia i Srđana Babicia, rewanżując się za porażkę z tym samym rywalem rok wcześniej.
Po drugi puchar Vojvodina sięgnęła w 2020 roku w Niszu. Prowadziła z Partizanem Belgrad 2:0, ale straciła dwa gole, w tym wyrównującego w doliczonym czasie. Po bezbramkowej dogrywce wygrała serię rzutów karnych 4:2; wszyscy jej wykonawcy trafili do siatki.
