Zinédine Zidane wygrał z Realem Madryt trzy kolejne Ligi Mistrzów jako trener, a w 2026 roku objął reprezentację Francji.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej Zidane wrócił do Realu Madryt. W sezonie 2013/2014 był asystentem Carla Ancelottiego przy pierwszej drużynie. Siedział na ławce podczas finału Ligi Mistrzów w Lizbonie, który Real wygrał z Atlético. Przed sezonem 2014/2015 klub powierzył mu Castillę, rezerwy grające w trzeciej lidze hiszpańskiej. Zidane pracował nad składem z Santiago Sánchezem; celem było ponowne wprowadzenie zespołu na drugi poziom rozgrywek.
W styczniu 2016 roku awansował do pierwszej drużyny po odejściu Rafaela Beníteza. Na pierwszej konferencji zapowiedział ofensywny futbol z zachowaniem równowagi. Chciał budować zaufanie w grupie i mówił, że jako trener będzie oceniany za wyniki, bez względu na osiągnięcia z czasów gry. Już w pierwszym sezonie wygrał Ligę Mistrzów. Rok później Real zdobył mistrzostwo Hiszpanii i ponownie zwyciężył w europejskim finale. W 2018 roku zespół wygrał Ligę Mistrzów po raz trzeci z rzędu, pokonując Liverpool w Kijowie. Kilka dni później Zidane ogłosił odejście, tłumacząc, że drużyna potrzebuje nowego głosu i sposobu pracy.
Do Realu wrócił w marcu 2019 roku. W drugim okresie zdobył Superpuchar Hiszpanii w styczniu 2020 roku i mistrzostwo kraju w lipcu. Zakończył pracę w 2021 roku. Łącznie jako trener Realu wygrał jedenaście trofeów: trzy Ligi Mistrzów, dwa klubowe mistrzostwa świata, dwa Superpuchary Europy, dwa mistrzostwa Hiszpanii i dwa Superpuchary Hiszpanii. Klubowy bilans obejmuje też 2016 i 2017 rok, gdy Real zdobywał trofea na kilku frontach w jednym sezonie.
Francuska federacja ogłosiła jego nominację na selekcjonera 28 lipca 2026 roku. Oficjalnie objął funkcję 1 sierpnia, zastępując Didiera Deschampsa. Umowę przewidziano do mistrzostw świata 2030. Zidane mówił przy nominacji o ambicji i odpowiedzialności za reprezentację. Była to jego pierwsza potwierdzona praca jako pierwszy trener kadry narodowej.
Zidane opisywał posiadanie piłki jako sposób atakowania przeciwnika, tworzenia bezpieczeństwa i zmuszania go do biegania. Przy zawodnikach Realu chciał zachować inicjatywę, ale uważał, że sama przewaga w posiadaniu nie gwarantuje zwycięstwa. Ważną rolę w środku pola przypisywał Casemiro, który zabezpieczał przestrzeń, gdy Toni Kroos i Luka Modrić wychodzili wyżej do pressingu. Karim Benzema pomagał w ataku, schodząc po piłkę i łącząc grę z partnerami. Boczni obrońcy Marcelo i Dani Carvajal dawali możliwość otwarcia akcji na skrzydle po dłuższym utrzymaniu piłki.
Przykładem dopasowania planu do meczu były finały Ligi Mistrzów 2017 i 2018. W Cardiff przeciw Juventusowi Real grał z rombem w pomocy. Rok później, z tymi samymi jedenastoma zawodnikami w pierwszym składzie, Zidane poprosił Isco o zejście do środka i ustawiał dwóch napastników. Marcelo mógł częściej wychodzić do ataku, a Sergio Ramos zabezpieczał jego stronę. Zmiana zadań przy podobnym składzie pozwalała trenerowi reagować na konkretnego rywala, zachowując siłę Realu przy piłce.
W przygotowaniach Zidane ograniczał zakres analizy zespołowej przekazywanej piłkarzom. Nie chciał, by uwaga drużyny skupiała się nadmiernie na przeciwniku. Więcej czasu przeznaczał na analizę indywidualną i rozmowę z każdym zawodnikiem przed meczem. Mówił także o potrzebie utrzymywania spokoju w grupie doświadczonych gwiazd. Na początku pracy w 2016 roku deklarował bliski kontakt z piłkarzami i wsparcie dla tych, którzy mogli być zaniepokojeni zmianą trenera. Zaufanie traktował jako część przygotowania do gry i podejmowania decyzji w trudnych fragmentach spotkania.
89
meczów
2,10
punktu na mecz
56
zwycięstw · 19 remisów, 14 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2019–2021La Liga | La Liga | 89 | 56-19-14 | 2,10 | |
| 2016–2018La Liga | La Liga | 93 | 67-17-9 | 2,34 | |
| 2015–2016 | Real Madrid II |
Zinédine Zidane ma 54 lata. Urodził się 23 czerwca 1972 roku.
Trzy razy z rzędu: w 2016, 2017 i 2018 roku. W 2018 roku Real pokonał Liverpool w finale w Kijowie.
Jedenaście: trzy Ligi Mistrzów, dwa klubowe mistrzostwa świata, dwa Superpuchary Europy, dwa mistrzostwa Hiszpanii i dwa Superpuchary Hiszpanii.
Francuska federacja ogłosiła jego nominację 28 lipca 2026 roku, a funkcję selekcjonera objął oficjalnie 1 sierpnia.
Dostosowywał role do rywala. W 2017 roku użył rombu w pomocy, a w 2018 roku poprosił Isco o zejście do środka i grał z dwoma napastnikami, dając Marcelo więcej swobody w ataku.