NiemcyMistrz świata z 2014 roku i sześciokrotny zwycięzca Ligi Mistrzów, który z głębi pola ustawiał grę podaniami.
Urodził się 4 stycznia 1990 roku w Greifswaldzie, w ówczesnej NRD. Matka Birgit była mistrzynią NRD w badmintonie, a później nauczycielką wychowania fizycznego i biologii. Ojciec Roland, były piłkarz, pracował przy szkoleniu młodzieży w Hansie Rostock. Młodszy o rok brat Felix też został piłkarzem.
Zaczynał w Greifswalder SC. Pierwszy trener Wolfgang Töllner wspominał, że Toni umiał już kopać piłkę, choć nie umiał jeszcze pisać. Był o dwa i pół roku młodszy od kolegów z drużyny, a i tak grał najlepiej.
Od 12. roku życia grał w Hansie. Chodził do klasy sportowej w rostockiej Ostseeschule; w siódmej i ósmej klasie opuszczał nawet 40 dni nauki w roku przez obozy treningowe i turnieje. Na lekcjach wychowania fizycznego wychowawczyni kazała mu grać w piłkę boso, bo inaczej koledzy nie mieliby szans. Ojciec odbierał go ze szkoły samochodem i zabierał na Ostseestadion, gdzie ćwiczyli podania i strzały. Rodzice podporządkowali wszystko piłkarskim karierom obu synów, a Roland Kroos nazwał to kiedyś „naszym rodzinnym projektem”.
Jako nastolatek kibicował Werderowi Bremen, a jego wzorem był Johan Micoud. Umowę wstępną z Bayernem Monachium miał już we wrześniu 2005 roku, a kontrakt podpisał jeszcze w dziesiątej klasie. Latem, po skończeniu szkoły, przeniósł się do Monachium. Miał tam zdawać maturę zawodową, ale treningi były zbyt wymagające i postawił wyłącznie na piłkę.
W Bundeslidze zadebiutował 26 września 2007 roku, mając 17 lat i 265 dni. Na ostatnie 18 minut meczu z Energie Cottbus (5:0) zmienił Zé Roberto i dwa razy dograł do Miroslava Klosego. Żaden wcześniejszy debiutant Bayernu w Bundeslidze nie był tak młody.
Kilka tygodni później, w Pucharze UEFA w Belgradzie, Ottmar Hitzfeld wpuścił go na boisko przy stanie 1:2 z Crveną zvezdą. Po jego dośrodkowaniu z rzutu wolnego wyrównał Klose, a w doliczonym czasie Kroos sam dał Bayernowi zwycięstwo strzałem z wolnego. Hitzfeld mówił potem, że chłopak zawsze podejmuje na boisku właściwe decyzje. W styczniu 2008 roku, po osiemnastych urodzinach, podpisał zawodowy kontrakt; poprzednią umowę podpisywali za niego rodzice.
U Jürgena Klinsmanna grał niewiele, najczęściej wchodził z ławki. Klinsmann jeszcze na zimowym obozie mówił, że Kroos powinien zostać i walczyć o miejsce, ale 31 stycznia 2009 roku Bayern wypożyczył go na półtora roku do Bayeru 04 Leverkusen. Do nowego klubu trafił kontuzjowany. W sezonie 2009/10 u Juppa Heynckesa z obiecującego talentu stał się jednym z najważniejszych piłkarzy zespołu. Często grał na lewej stronie pomocy.
Latem 2010 roku wrócił do Bayernu. Louis van Gaal widział go przede wszystkim w środku pola. W sezonie 2012/13 Heynckes, wtedy trener Bayernu, mówił, że Kroos jest dalej w rozwoju niż w tym samym wieku Wolfgang Overath i Günter Netzer. 2 kwietnia 2013 roku, w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z Juventusem, naderwał mięsień i zszedł z boiska po 16 minutach. Nie zagrał w finale, w którym Bayern zdobył puchar.
W lipcu 2014 roku, cztery dni po finale mundialu, Real Madryt przedstawił go jako nowego piłkarza. Kroos nie przedłużył kontraktu z Bayernem, ważnego do 2015 roku. W Madrycie dostał koszulkę z numerem 8 i mówił na prezentacji, że lubi presję i przyszedł wygrywać trofea.
Oficjalnie zadebiutował w Realu w meczu o Superpuchar Europy z Sevillą w Cardiff. W pierwszym sezonie, u Carlo Ancelottiego, razem z Luką Modriciem kierował grą zespołu. Jesienią 2015 roku Rafael Benítez częściej sadzał go na ławce, czasem stawiając w jego miejsce na Casemiro. Tłumaczył, że chce dać Kroosowi czas na regenerację.
W trójce środkowych pomocników z Casemiro i Modriciem zdobył z Realem Ligę Mistrzów w 2016, 2017 i 2018 roku. W finale 2016 roku z Atlético Madryt po jego rzucie wolnym piłkę zgrał Gareth Bale, a gola strzelił Sergio Ramos. Czwarty raz z Realem wygrał Ligę Mistrzów w 2022 roku.
21 maja 2024 roku ogłosił, że po Euro 2024 kończy karierę. Tłumaczył, że zawsze chciał odejść u szczytu formy. 25 maja pożegnał się z Santiago Bernabéu w meczu z Betisem: piłkarze obu drużyn utworzyli dla niego szpaler, a w 86. minucie zszedł przy owacji kibiców. Ostatni mecz w klubie zagrał 1 czerwca 2024 roku na Wembley, w finale Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund, i zdobył ten puchar po raz szósty.
Już w juniorach był rozgrywającym, przez którego przechodziła gra zespołu. Był trochę wolniejszy i słabszy fizycznie od rówieśników, ale nadrabiał to wyobraźnią i myśleniem o grze. Joachim Löw określał go mianem „Zwischenspieler”, czyli łącznika między obroną a atakiem. Potrafił grać z tyłu i z przodu drugiej linii, w środku i na skrzydle.
Przede wszystkim podawał: krótko i długo, do boku i prostopadle, za linię obrony. Długie podania przez całe boisko trafiały do partnera z dużą dokładnością. Pewnie utrzymywał się przy piłce i nie gubił jej w ciasnych sytuacjach. Grał obiema nogami. Charakterystyczne było jego przyjęcie: piłkę podaną na prawą nogę odbijał wewnętrzną częścią stopy w lewo, obok rywala, który zamykał mu prawą stronę.
Od pierwszych meczów w Bayernie wykonywał stałe fragmenty gry, a jego rzuty wolne dawały gole w ważnych meczach. W dorosłej piłce był już mocny fizycznie, potrafił doskoczyć do rywala i odebrać mu piłkę.
Gorzej czuł się w zadaniach czysto destrukcyjnych. W półfinale Euro 2012 nie poradził sobie z kryciem Andrei Pirlo, a w Realu za Beníteza, ustawiany tuż przed obrońcami, grał słabiej niż jako rozgrywający. Nie był typem strzelca, a gdy rywal mocno pressingował, zdarzało mu się mieć kłopot z narzucaniem tempa gry.
W reprezentacji Niemiec U-17 zadebiutował 14 września 2005 roku, jeszcze jako zawodnik Hansy, i w wygranym 7:0 meczu z Katarem strzelił gola. Dwa lata później był kapitanem drużyny, która na mistrzostwach świata U-17 w Korei Południowej zajęła trzecie miejsce, i dostał Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza turnieju. Grał też w kadrze U-21.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 3 marca 2010 roku w Monachium, w przegranym 0:1 towarzyskim meczu z Argentyną. Kilka miesięcy później zagrał w czterech meczach mundialu w RPA, w tym w półfinale z Hiszpanią, a Niemcy zajęli trzecie miejsce. Pierwszego gola dla Niemiec strzelił 6 września 2011 roku w Gdańsku, w zremisowanym 2:2 meczu z Polską.
Na Euro 2012 stracił miejsce w składzie, ale przed półfinałem z Włochami w Warszawie Löw niespodziewanie wystawił go od początku. Miał przeszkadzać Pirlo i Daniele De Rossiemu w rozgrywaniu piłki. Pomysł się nie sprawdził: w przerwie Löw przesunął go na lewą stronę, a Niemcy przegrali 1:2.
Na mundialu w Brazylii zagrał we wszystkich siedmiu meczach. Podczas turnieju nazwano go „kelnerem”, który obsługuje napastników; Kroosowi to określenie się nie podobało. W półfinale z Brazylią (7:1) strzelił dwa gole w 69 sekund, najszybszy dublet w historii mistrzostw świata; drugiego po odebraniu piłki Fernandinho. 13 lipca 2014 roku zagrał w wygranym finale z Argentyną i został pierwszym mistrzem świata urodzonym w NRD.
Na Euro 2016 zagrał we wszystkich sześciu meczach Niemiec i trafił do drużyny turnieju wybranej przez ekspertów UEFA. Na mundialu w Rosji, w meczu ze Szwecją, najpierw stracił piłkę przed golem dla rywali, a w doliczonym czasie strzelił z rzutu wolnego zwycięską bramkę na 2:1. Niemcy i tak odpadli po fazie grupowej. Kroos myślał wtedy o rezygnacji z kadry, ale Löw go od tego odwiódł.
Setny mecz w reprezentacji rozegrał 13 października 2020 roku w Kolonii, ze Szwajcarią (3:3). Pod wodzą Löwa żaden piłkarz z pola nie grał w kadrze częściej ani dłużej. 2 lipca 2021 roku, kilka dni po porażce 0:2 z Anglią w 1/8 finału Euro 2020, ogłosił koniec gry w reprezentacji. Mówił, że decyzję podjął wcześniej i chce więcej czasu spędzać z rodziną.
W lutym 2024 roku ogłosił powrót, bo poprosił go o to selekcjoner Julian Nagelsmann. Zagrał ponownie 23 marca w Lyonie, w wygranym 2:0 meczu z Francją. Euro 2024 w Niemczech było jego ostatnim turniejem. Zagrał w pięciu meczach, a karierę zakończył 5 lipca 2024 roku w Stuttgarcie, porażką 1:2 po dogrywce w ćwierćfinale z Hiszpanią. Na początku tego meczu po jego ostrym wejściu kontuzji kolana doznał Pedri; Kroos przeprosił go potem publicznie.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024Mistrzostwa Europy | Niemcy | Mistrzostwa Europy | 5 | 470 | 0 | 0 |
