Steven Schumacher

Pochodzenie

Steven Schumacher urodził się 30 kwietnia 1984 roku w Liverpoolu. Do akademii Evertonu trafił jako siedmio-, ośmiolatek, w pre-akademii prowadził go Neil Dewsnip, który uczył go też w szkole Cardinal Heenan w West Derby. Dewsnip został później dyrektorem sportowym Plymouth Argyle i to on był łącznikiem Schumachera z zarządem klubu. Schumacher kapitanował reprezentacjom Anglii w kategoriach wiekowych aż do U19 i w 2002 roku grał w finale Pucharu Anglii juniorów razem z Waynem Rooneyem. Do pierwszej drużyny Evertonu się nie przebił. W 2004 roku, mając 20 lat, został zwolniony z klubu, którego jest kibicem. Dewsnip pamięta, że powiedział mu wtedy, żeby poszedł i udowodnił im, że się mylą.

Zrobił to w niższych ligach, jako środkowy pomocnik. Do Bradford City ściągnął go w 2004 roku, po drugiej administracji klubu, Colin Todd, a Schumacher w pierwszym sezonie zagrał tam blisko 50 meczów. Później grał w Crewe Alexandra, Bury, Fleetwood Town, Stevenage i Southport, łącznie blisko 500 meczów seniorskich. W Bury był kapitanem drużyny, która w 2011 roku awansowała z League Two, a w Fleetwood awansował w 2014 roku przez baraże. Ukończył też studia licencjackie z dziennikarstwa sportowego na Staffordshire University.

Kariera trenerska

Trenerską drogę zaczął jeszcze jako piłkarz. Po odejściu ze Stevenage prowadził drużynę do lat 11 w akademii Evertonu. We wrześniu 2017 roku, wciąż jako zawodnik Southport, przez kilka tygodni był tymczasowym trenerem klubu. W styczniu 2018 roku jego przyjaciel z boiska, Ryan Lowe, zaproponował mu posadę trenera pierwszej drużyny Bury. Schumacher przyznawał potem, że odchodził z Evertonu z poczuciem ryzyka, ale nie chciał latami zostać trenerem młodzików. Zakończył karierę piłkarską i w sezonie 2018/2019 pomógł Bury awansować z League Two, mimo opóźnień w wypłatach i kłopotów finansowych klubu.

W czerwcu 2019 roku poszedł za Lowe’em do Plymouth Argyle jako asystent, świeżo po kursie licencji UEFA A. Plymouth awansował z League Two po pierwszym sezonie, przerwanym pandemią. W grudniu 2021 roku, gdy Lowe odszedł do Preston North End, Schumacher dostał ofertę prowadzenia Argyle i odmówił przejścia z nim do Championship jako asystent. Tłumaczył, że może nie dostać drugiej takiej szansy. Styl gry niewiele się zmienił, bo był podobny do tego, który budował Lowe, więc pierwsze miesiące to było dopracowywanie, nie rewolucja; w marcu 2022 roku Argyle wygrał sześć meczów z rzędu bez straty gola, co dało Schumacherowi nagrodę trenera miesiąca League One. Dziesiąty mecz jako pierwszy trener rozegrał w Pucharze Anglii na Stamford Bridge z Chelsea, a przegrał dopiero w dogrywce 1:2. Pierwszy sezon skończył na siódmym miejscu z 80 punktami, bez baraży po przegranej 0:5 z MK Dons w ostatniej kolejce. W czerwcu 2022 roku ukończył osiemnastomiesięczny kurs licencji UEFA Pro.

W sezonie 2022/2023 Plymouth wygrał League One, opierając się na wypożyczonych Morganie Whittakerze, Finnie Azazie i Balim Mumbie oraz doświadczonych graczach, jak Joe Edwards i James Wilson. Argyle przegrał na Wembley finał EFL Trophy z Bolton Wanderers 0:4, ale mistrzostwo przypieczętował w ostatniej kolejce wygraną 3:1 w Port Vale, ze 101 punktami, wyprzedzając Ipswich Town. Schumacher został trenerem roku League One.

W Championship Plymouth zmienił ustawienie na 4-3-3. 19 grudnia 2023 roku, gdy klub był szesnasty, a Stoke City dziewiętnaste, Schumacher przeszedł do Stoke po zwolnionym Aleksie Neilu, razem z asystentem Markiem Hughesem. Stoke uratował przed spadkiem, kończąc sezon na 17. miejscu, ale zwolniono go 16 września 2024 roku, po dwóch zwycięstwach w pięciu meczach nowego sezonu. Mówił, że nie zna powodów tej decyzji, a porażkę potraktował jako paliwo. Jego wymarzoną pracą jest posada trenera Evertonu.

30 stycznia 2025 roku objął Bolton Wanderers po Ianie Evatcie. Kadrę odziedziczoną po poprzedniku przez kilka miesięcy prowadził w ustawieniu z trójką stoperów. W kwietniu 2025 roku Bolton wygrał 1:0 w Wigan, pierwszy raz od dziesięciu lat w tych derbach, ale sezon 2024/2025 skończył na ósmym miejscu, poza barażami. Latem 2025 roku mógł zbudować zespół po swojemu: sprowadził skrzydłowych (m.in. Amario Cozier-Duberry’ego, Thierry’ego Gale’a, Ibrahima Cissoko) i zmienił system na 4-2-3-1. Bolton skończył sezon 2025/2026 na piątym miejscu, a w barażach pokonał Bradford City i 24 maja 2026 roku wygrał na Wembley 4:1 ze Stockport County. W 62. minucie wprowadził Sama Dalby’ego, który wypracował gola samobójczego Stockport, a potem sam strzelił przewrotką; Ruben Rodrigues zdobył dwie bramki. Bolton wrócił do Championship po siedmiu latach, a Schumacher drugi raz wywalczył awans z League One.

Styl i metody

Jego zespoły zaczynały od systemu z trzema stoperami, który Schumacher i Lowe przyjęli w Bury i szlifowali w Plymouth: 3-5-2, później 3-4-3 i 3-4-2-1 z szeroko ustawionymi stoperami, cierpliwym wyprowadzaniem piłki krótkimi podaniami i wysoko grającymi wahadłowymi. Schumacher podkreśla, że nie gra już tym, czym zaczynał, bo przeciwnicy się uczą, i że potrzebny jest plan B. W Championship wolał czwórkę obrońców: widział, że szerokie trójki stoperów odsłaniają zespół przed szybkimi skrzydłowymi, a inspirację znalazł w Celticu Ange’a Postecoglou, który w finale Pucharu Ligi Szkockiej dominował, grając wysoko i bez obawy o kontry. Jak mówi, gdy piłkarze znają zasady i rzeczy niepodlegające dyskusji, ustawienie jest wtórne, a nazwa z liczb niewiele znaczy.

W Stoke grał głównie 4-2-3-1, czasem trójką z tyłu, z mocnym pressingiem, w części meczów pilnując przeciwników indywidualnie. W Bolton wrócił do 4-2-3-1 z dwoma szybkimi skrzydłowymi, którzy potrafią minąć obrońcę jeden na jednego, a w sezonie 2026/2027 drużyna gra tak niemal zawsze. Przy zmianach stawia na atak: po finale baraży tłumaczył, że wprowadzenie Dalby’ego było ruchem „do końca”, bo „tak działa mój umysł”.

W Plymouth i Bolton sięgał po wypożyczonych piłkarzy z klubów wyższego poziomu (Whittaker, Azaz, Mumba, a w Bolton Cozier-Duberry z Brighton), a w Stoke postawił na młodszy, energiczny zespół. Od zawodników wymaga pracy i pełnego zaangażowania w każdym meczu. Dba o to, żeby pozostać dostępnym, mimo że kazał mówić do siebie „gaffer”. Mówi o sobie, że na ławce wygląda, jakby się wściekał, bo cały czas myśli, co można zrobić lepiej, i że stara się zachować spokój po porażkach. Nicky Adams, który grał pod nim w Bury, pamięta go jako pozytywnego człowieka z dbałością o szczegóły; Graham Alexander, który ściągnął go do Fleetwood, widział w nim autorytet w szatni jeszcze jako piłkarza.

Wypowiedzi

„Jeśli nie mogą do mnie przyjść i o coś zapytać, to nie wykonuję swojej pracy. Chcę być uczniem futbolu i uczyć ich różnych rzeczy.” (BBC Sport, grudzień 2021)

„Moje drużyny nigdy nie są nudne. Nie zawsze jest to futbol najwyższej próby, ale jest ekscytujący.” (BBC Sport, maj 2026)