Radoslav Kováč

Pochodzenie

Radoslav Kováč urodził się 27 listopada 1979 roku w Šumperku i dorastał w Loučné nad Desnou, gdzie z kolegami grał na boisku ze żużlu. Jako piłkarz przeszedł drogę, którą sam nazywa naturalnym awansem: Sigma Ołomuniec, potem Sparta Praga, z którą zdobył mistrzostwo Czech w sezonie 2004/2005 i zagrał w Lidze Mistrzów. W marcu 2005 roku przeniósł się do Spartaka Moskwa. Opowiada, że po wylądowaniu w mrozie, wśród morza żiguli, pomyślał, gdzie się podpisał, ale po dwóch miesiącach wszystko mu się podobało, a na mecze przychodziło około 70 tysięcy widzów.

Był środkowym obrońcą i defensywnym pomocnikiem. W 2002 roku wygrał z reprezentacją Czech młodzieżowe mistrzostwa Europy do lat 21. W pierwszej reprezentacji zagrał 30 razy (2004-2009), w 2006 roku pojechał na mistrzostwa świata w Niemczech i zagrał z Włochami. Później występował w West Hamie, gdzie trener Gianfranco Zola kazał mu w trzy miesiące nauczyć się angielskiego, bo bez tego nie miał szans, więc po każdym treningu jeździł na lekcje. Potem była Bazylea, od początku 2013 roku kapitańska opaska w Libercu, z którym, jak mówi, wyszedł z trzynastego miejsca na brązowy medal i zagrał w europejskich pucharach, a od 2014 roku powrót do Sparty. Karierę zakończył w maju 2016 roku.

Kariera trenerska

Od lipca 2017 roku był asystentem w Spartcie, pracując pod wodzą Zdeňka Ščasnego, Andrei Stramaccioniego, Pavla Hapala i Michala Horňáka. Epokę Włocha ocenia krytycznie: przyszło wielu nowych zawodników, do sztabu siedem nowych osób, a całość była nieprzygotowana i zagmatwana. Stramaccioni nie był zły, ale nie docenił czeskiej kultury i nie dał sobie niczego doradzić.

W czerwcu 2020 roku wspólnie z Aloisem Skácelem przejął ostatnią w tabeli Opavę po zwolnionym Jiřím Balcárku. Do końca sezonu zostało pięć kolejek, a Kováč nie miał jeszcze licencji Pro i skorzystał z wyjątku. Opava zdobyła w ostatnich czterech meczach pięć punktów, a ponieważ grupy o utrzymanie nie dokończono, nikt nie spadł. W następnym sezonie zespół skończył ostatni i spadł, a Kováč odszedł w czerwcu 2021 roku. Mówi, że po takim spadku człowiek zostaje bez pracy i z łatką trenera, który spadł z ligi.

W czerwcu 2022 roku objął drugoligowe Táborsko, ale poprowadził tylko dziewięć meczów. We wrześniu 2022 roku przeszedł do Pardubic, które po ośmiu kolejkach miały trzy punkty i zamykały tabelę. Mówiono mu, że idzie na stracenie. Zaczął od porażki w pucharze z trzecioligowymi Velvarami, ale wiosną zespół po zwycięstwach w Mladej Boleslavi i ze Zlínem zmniejszył do trzech punktów stratę do przedostatniej drużyny. W maju 2023 roku Pardubice wygrały 2:0 z Jabloncem i zapewniły sobie baraż, a w czerwcu obroniły ekstraklasę w meczach z Příbramią. Kováč mówił, że czuł odpowiedzialność za cały region, bo spadek byłby dla klubu z jedną z najlepszych akademii w kraju bardzo dotkliwy. Pardubice utrzymały się też rok później, a po wygranej 1:0 z Bohemians Kováč potwierdził, że w nowym sezonie poprowadzi Liberec. Do dziś mówi, że Pardubice niewiarygodnie mu pomogły.

Do Liberca przyszedł w maju 2024 roku razem z nowym właścicielem Ondřejem Kanią, jako następca Luboša Kozla. Zapowiadał, że zespół będzie pod dużą presją, ale on jako zawodnik wie, jak się pracuje w górze tabeli. W kwietniu 2025 roku Slovan, który półtora miesiąca wcześniej był blisko grupy o utrzymanie, miał jeden punkt do pewnego miejsca w czołowej szóstce, po drodze pokonując Spartę. W sezonie 2025/2026 Liberec skończył szósty, ale w grupie mistrzowskiej przegrał wszystkie pięć meczów. W listopadzie 2025 roku, po wyjazdowym 4:0 w Pardubicach, mówił, że przez półtora roku zespół pozyskał 32 nowych zawodników i trudno było to zgrać. 17 czerwca 2026 roku, kilka dni przed początkiem przygotowań, dyrektor generalny Jan Nezmar, który w 2012 roku jako dyrektor sportowy sprowadził go do Liberca jako piłkarza, rozstał się z nim. Jego miejsce zajął Słowak Branislav Fodrek.

23 sierpnia 2026 roku Kováč objął Viktorię Plzeň po zwolnionym Martinie Hyskim. Był wolny, a dyrektor sportowy Martin Vozábal znał go z Táborska, gdzie to on stał za jego przyjściem.

Styl i metody

Kováč opisuje się jako menedżera, który prowadzi sztab: w Pardubicach miał ośmioosobowy. Trening trwa około 70 minut, jest krótszy niż kiedyś, ale intensywniejszy. Każdy trening nagrywany jest kilkoma kamerami i dronem, a materiał trafia do aplikacji w telefonach zawodników, przy czym sztab widzi, kto go oglądał i jak długo. Piłkarze noszą GPS na treningach i w meczach, a trener od przygotowania fizycznego ocenia dane na bieżąco. Mówi, że dziś o wyniku decyduje także to, co zawodnik robi poza treningiem: sen, jedzenie, regeneracja. Sztab chce mówić piłkarzom prawdę, czasem niewygodną, ale uczciwą, i rozmawiać z nimi bezpośrednio, a nie przez agentów.

Ma najwyższą licencję trenerską UEFA, jeździ na wykłady (słuchał między innymi Giovanniego van Bronckhorsta i Rafaela Beníteza) i na staże, do Chelsea i Arsenalu dostał się dzięki Petrowi Čechowi i Tomášowi Rosickiemu. Marzy o prowadzeniu reprezentacji.

Wiosną 2025 roku w Libercu zamienił trzech stoperów na czterech obrońców, bo, jak tłumaczył, zawodnicy nie grali na optymalnych pozycjach: wahadłowy Ghali w obronie piątką schodził zbyt nisko, a najlepszy był w przejściu do ataku. Przeciw Sparcie ustawił zespół w 4-2-3-1, ze środkowym blokiem, przejściem do pressingu i zakryciem osi gry rywala. Napastnikowi Denisowi Višinskiemu puszczał fragmenty Barcelony, żeby uczyć rozgrywania ataku, i pokazywał ruch Erlinga Haalanda w polu karnym. W Plzni od końca sierpnia 2026 roku gra najczęściej 4-2-3-1, a we wrześniu zdarzały się też ustawienia 3-4-2-1, 3-4-3 i 5-4-1.

Wypowiedzi

„Mamy taką filozofię, że zawsze mówimy sobie prawdę. Może być miła albo nie, ale zawsze uczciwa” (iEuro, czerwiec 2024).

„Ludzie mówili mi, że idę na stracenie, że jeśli spadnę po raz drugi, nikt już mnie nie zechce (…). My jednak wierzyliśmy w to, co robimy, i to był nasz największy sukces” (iEuro, czerwiec 2024).