
Rybniczanin, który wprowadził do Ekstraklasy RKS Radomsko, Piast Gliwice i Termalikę Bruk-Bet Nieciecza.
Piotr Mandrysz urodził się 21 września 1962 roku w Rybniku i jest wychowankiem ROW Rybnik. Jako piłkarz był rozgrywającym: w Ekstraklasie rozegrał 184 mecze i strzelił 41 goli. W latach 90. należał do czołowych zawodników Pogoni Szczecin (1992-1994 i 1996-1999). Grał też m.in. w GKS Jastrzębie, Zagłębiu Sosnowiec, austriackim VSE St. Pölten, Rakowie Częstochowa i Śląsku Wrocław, a karierę zakończył w RKS Radomsko. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Katowicach. Mówi, że już po maturze wiedział, że chce zostać trenerem: od szkoleniowców, którzy go prowadzili, starał się brać to, co dobre, a odrzucać to, co złe.
Pierwszą drużynę poprowadził w 2000 roku jako grający trener RKS Radomsko. W sezonie 2000/2001 radomszczanie wygrali II ligę i po raz pierwszy w historii awansowali do Ekstraklasy; ostatni mecz sezonu, z KSZO, wygrali przed kompletem widzów. Po roku spadli. Jesienią 2002 roku Mandrysz przejął Ruch Chorzów po Oreście Lenczyku, ale i z nim spadł z ligi. Po tych dwóch spadkach z rzędu, jak mówił po latach, został zaszufladkowany jako trener, który nie pasuje do Ekstraklasy. Od września 2003 roku do czerwca 2004 prowadził Arkę Gdynia. Potem pracował z rezerwami Odry Wodzisław Śląski i w Beskidzie Skoczów.
Latem 2007 roku trafił do Piasta Gliwice, klubu z łatką wiecznego drugoligowca. O awansie rozstrzygnęła ostatnia kolejka, 24 maja 2008 roku w Warszawie, gdzie Piast pokonał Polonię po bramce Piotra Petasza. Jechał tam po porażce z GKS Jastrzębie, a trener liczył co najwyżej na baraże. Awans przyniósł dopiero telefon z PZPN. Autobus pojechał prosto na gliwicki rynek, gdzie czekało tylu ludzi, że kibice wyciągnęli Mandrysza z autobusu i zanieśli go na rękach pod fontannę z Neptunem. Wspominał to jako jeden z najlepszych dni życia i uważa, że ten awans przesądził o budowie nowego stadionu. Ekstraklasy z Piastem już nie poprowadził: w czerwcu 2008 roku, kilka dni po tym, jak zdecydował, że z Adamem Kompałą i Stanisławem Wróblem nie widzi przyszłości, klub rozstał się z trenerem.
We wrześniu 2008 roku objął Pogoń Szczecin, w której grał, i w 2009 roku wprowadził ją z II ligi do I ligi. W sierpniu 2010 roku, po derbowej porażce z Flotą Świnoujście, klub zwolnił go. W czerwcu 2011 roku przejął GKS Tychy. Już w pierwszym sezonie awansował z drużyną do I ligi, a w sezonie 2012/2013 Tychy zajęły w niej szóste miejsce. Odszedł w czerwcu 2013 roku.
Od stycznia 2014 roku prowadził Termalikę Bruk-Bet Nieciecza i z nią napisał najgłośniejszy rozdział kariery. W czerwcu 2015 roku klub z małopolskiej wsi, o którym mówiono, że jego miejsce jest wszędzie, tylko nie w Ekstraklasie, zajął drugie miejsce w I lidze i awansował do elity. Wiosnę drużyna zakończyła serią ośmiu zwycięstw, a wcześniej przegrała trzy mecze na wyjazdach. Po jednej z porażek Mandrysz zebrał zespół w wąskim gronie na rozmowę, która, jak mówił, była raczej jego monologiem, i nie zdradził jej treści. Nazywał siebie architektem tego awansu.
W Ekstraklasie Termalica, z przebudowywanym stadionem, trenowała w Niecieczy, przebierała się w szatni czwartoligowego Polanu Żabno, a mecze domowe grała w Mielcu. Zaczęła od trzech porażek bez strzelonego gola, ale potem pokonała m.in. Lecha Poznań, Górnika Zabrze, Cracovię, a wiosną 2016 roku Legię 3:0. Przed meczem z Legią Mandrysz krzyczał do zawodników, że to nie są nadludzie, bo widział, że nerwy ich paraliżują; pół godziny zajęło drużynie przystosowanie się do warunków, po czym wygrała. Termalica utrzymała się w lidze, a trener odszedł po sezonie 2015/2016.
W październiku 2016 roku zastąpił Jacka Magierę w Zagłębiu Sosnowiec, jako trener lidera I ligi. Pracował do końca listopada: pomocnik Sebastian Dudek powiedział publicznie, że trener prawie wcale nie rozmawia z drużyną, a klub rozstał się z Mandryszem. W czerwcu 2017 roku został trenerem GKS Katowice, który celował w awans. Start sezonu był słaby. „Ugrzęźliśmy w dole tabeli, a winę za taki stan rzeczy ponoszę ja”, mówił po jednej z porażek, a klub zatrudnił psychologa. W styczniu 2018 roku, na kilka dni przed rozpoczęciem przygotowań do wiosny, Mandrysz stracił pracę.
W maju 2019 roku wrócił do Niecieczy, tym razem do I ligi. Drużyna wygrała trzy pierwsze mecze i była liderem, ale później popadła w przeciętność; po porażce 0:2 w Opolu Mandrysz został zwolniony w listopadzie 2019 roku. W sierpniu 2020 roku objął Sandecję Nowy Sącz, z której odeszło wcześniej trzynastu piłkarzy; klub nazywał sezon przejściowym, a celem były utrzymanie i przebudowa. Odszedł w listopadzie 2020 roku po porażce 1:5 z Arką Gdynia.
Po czterech latach bez pracy w roli trenera wrócił do Rybnika. W grudniu 2024 roku objął w przerwie zimowej IV-ligowy ROW 1964 Rybnik. Jako rodowity rybniczanin i wychowanek klubu mówił, że wiele meczów ROW-u widział na żywo, a przejęcie drużyny w przerwie jest lepsze niż w trakcie rundy. W styczniu 2026 roku, gdy ROW był trzeci po jesieni, klub rozstał się z nim ze względu na odmienne wizje przyszłości drużyny.
Mandrysz mówi, że największą sztuką jest nauczyć zespół grać na różne sposoby, bo taka drużyna sprawia rywalowi więcej problemów, a trenerzy z jedną filozofią są bardziej przewidywalni. Bliżej mu do Realu niż do Barcelony: dla niego istotą futbolu jest zdobywanie goli, a nie utrzymanie się przy piłce. Chce budować akcje od tyłu, ale tak, by zespół w kilka sekund przenosił piłkę na drugą stronę boiska krótkimi podaniami, bo to mniejsze ryzyko straty. Inspiracji szukał u pomocników: uważa, że ich kreatywność przekłada się na inną wizję gry. Z Termaliką w Ekstraklasie miał plan podstawowy i awaryjny; w meczu z Legią nie mógł grać tak, jak zwykle, od tyłu i ze spokojnym budowaniem akcji, więc wdrożył „plan B”.
Na treningu jest najgłośniejszy: w Niecieczy asystenci stali z boku, a on biegał między zawodnikami, każdemu przekazywał uwagi i schodził zdyszany jak piłkarze. Poza boiskiem jest spokojnym rozmówcą. W Zagłębiu zwracał uwagę na szczegóły, od długich odpraw o rywalach po tempo podawania piłek przez chłopców przy boisku i stan murawy. Na odprawie czasem cytuje drużynie krytykę, jaka pada pod jej adresem, żeby ją dodatkowo zmobilizować. Zagranicznego piłkarza bierze tylko wtedy, gdy jest lepszy od Polaka, którego ma w kadrze. Zawsze, jak podkreśla, pracował w skromnych warunkach, z drużynami składanymi za niewielkie pieniądze. Nie lubi mówić o celach długofalowych: po żadnej kolejce tabela nie jest ostateczna, „oczywiście, za wyjątkiem tej ostatniej”. W Niecieczy cenił właścicieli za to, że nie odbierali mu autonomii w decyzjach szkoleniowych.
„Największą sztuką jest sprawić, by zespół potrafił zagrać na różne sposoby. Taka drużyna sprawia więcej trudności przeciwnikowi.” (Sport.pl, październik 2015)
„Nie sztuką byłoby awansować z Lechem czy Legią, klubami z tradycją. My zaś napisaliśmy własną historię ze mną w roli architekta.” (Weszło, czerwiec 2015)
11
meczów
0,09
punktu na mecz
0
zwycięstw · 1 remis, 10 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 20201 liga | 1 liga | 11 | 0-1-10 | 0,09 | |
| 20191 liga | 1 liga | 16 | 6-3-7 | 1,31 | |
| 2017–2018 | |||||
| 2016 | |||||
| 2014–2016 | |||||
| 2011–2013 |
Piotr Mandrysz ma 64 lata. Urodził się 21 września 1962 roku.
Piotr Mandrysz wprowadził do Ekstraklasy RKS Radomsko w sezonie 2000/2001, Piast Gliwice w 2008 roku i Termalikę Bruk-Bet Nieciecza w 2015 roku. Radomsko i Termalica awansowały po raz pierwszy w historii.
Piotr Mandrysz objął Termalikę Bruk-Bet Nieciecza w styczniu 2014 roku, a w czerwcu 2015 roku klub zajął drugie miejsce w I lidze i awansował do elity. Wiosnę drużyna zakończyła serią ośmiu zwycięstw.
Piotr Mandrysz mówi, że największą sztuką jest nauczyć zespół grać na różne sposoby. Chce budować akcje od tyłu, ale tak, by zespół w kilka sekund przenosił piłkę na drugą stronę boiska krótkimi podaniami, a dla niego istotą futbolu jest zdobywanie goli, nie utrzymanie się przy piłce.
Piotr Mandrysz jest wychowankiem ROW Rybnik i grał jako rozgrywający. W Ekstraklasie rozegrał 184 mecze i strzelił 41 goli, a w latach 1992-1994 i 1996-1999 należał do czołowych zawodników Pogoni Szczecin. Karierę zakończył w RKS Radomsko.





