Mirosław Hajdo

Pochodzenie

Mirosław Hajdo urodził się 3 sierpnia 1970 roku w Tarnowie. Jako piłkarz grał w klubach małopolskich, między innymi w Tarnovii Tarnów i Garbarni Kraków. Trenerem został w Cracovii: od 1998 roku pracował tam z juniorami, potem jako koordynator młodzieży i asystent. Jego drużyna juniorów młodszych zdobyła w 2005 roku brązowy medal mistrzostw Polski.

Kariera trenerska

Pierwszy raz samodzielnie poprowadził seniorów Cracovii w maju i czerwcu 2002 roku, razem z Włodzimierzem Kwiatkowskim. Drużyna grała wtedy w III lidze i dzięki tej pracy uniknęła spadku. W 2006 roku, po odejściu Wojciecha Stawowego, krótko prowadził pierwszy zespół w okresie przygotowawczym, a potem był asystentem Albina Mikulskiego i Stefana Białasa. Po sezonie 2005/2006 odszedł z klubu.

Przez następne lata budował nazwisko w klubach regionu i na zapleczu ekstraklasy: Dalin Myślenice, Alwernia, Kmita Zabierzów, Kolejarz Stróże, Resovia Rzeszów w sezonie 2009/2010, Termalica Bruk-Bet Nieciecza w sezonie 2010/2011, Przebój Wolbrom i Chojniczanka Chojnice. Od stycznia 2013 roku prowadził Sandecję Nowy Sącz. Uratował ją przed spadkiem z I ligi, a po słabym starcie kolejnego sezonu klub podziękował mu w sierpniu 2013 roku.

W maju 2014 roku Cracovia po serii czterech porażek, w tym 1:5 z Piastem Gliwice, zwolniła Stawowego i oddała drużynę Hajdzie na cztery ostatnie kolejki. Zespół był czternasty, z czteropunktową przewagą nad strefą spadkową. Jako pierwsze zadanie trener wskazał organizację gry w obronie i koncentrację. Cracovia zdobyła pod jego kierunkiem pięć punktów i utrzymała się w ekstraklasie, a Hajdo podziękował publicznie Stawowemu, „który nauczył tych chłopców grać w piłkę”. Były to jego pierwsze mecze w Ekstraklasie jako pierwszego trenera.

Najważniejszy rozdział kariery to Garbarnia Kraków. Przejął ją 9 września 2014 roku. W pierwszym sezonie zespół zajął siódme miejsce w III lidze. Rok później wygrał grupę, ale przegrał baraże o II ligę z Wartą Poznań. W sezonie 2016/2017 Garbarnia znowu wygrała grupę i awansowała. Zespół opierał się na piłkarzach z Krakowa i Małopolski. Awans do I ligi wywalczył przez baraże z Pogonią Siedlce (1:1 u siebie, 2:1 w Siedlcach). Garbarnia wróciła na zaplecze ekstraklasy po 44 latach. Wiosną 2018 roku, po dwóch porażkach przed Wielkanocą, drużyna do końca sezonu, barażów włącznie, nie przegrała już meczu. Garbarnia nie miała własnego stadionu spełniającego wymogi licencyjne i grała w I lidze na obiekcie im. Henryka Reymana. We wrześniu 2018 roku, po czterech latach pracy, Hajdo był siódmym najdłużej pracującym w jednym klubie trenerem w całej piramidzie od Ekstraklasy do III ligi.

Początek sezonu 2018/2019 był dla beniaminka trudny. Po zwolnieniu 15 października 2018 roku, gdy Garbarnia była ostatnia w tabeli, ale tylko trzy punkty od bezpiecznego miejsca, Hajdo mówił, że piłkarze zagraliby lepiej, gdyby dano im czas na przystosowanie się do nowego poziomu. Komentatorzy uznali, że osiągnął wynik ponad stan.

Latem 2019 roku objął Motor Lublin w III lidze (grupa IV). Początek był słaby, z jedną wygraną w pierwszych sześciu kolejkach, i kibice domagali się jego odejścia. Sezon 2019/2020 zakończył się przedwcześnie. Lubelski Związek Piłki Nożnej zamknął rozgrywki, Motor awansował do II ligi, a decyzja wywołała spór z krakowskim Hutnikiem, który ostatecznie też dostał awans. W II lidze drużyna nie spełniła oczekiwań i po rundzie jesiennej 2020 roku, na dziesiątym miejscu, klub rozstał się z trenerem.

We wrześniu 2021 roku wrócił do Cracovii jako szef szkolenia w Akademii, odpowiedzialny za najstarsze grupy U-18 i U-17. We wrześniu 2022 roku zastąpił Tomasza Grzegorczyka w Resovii, którą prowadził już w sezonie 2009/2010. Objął ją w trudnym momencie, a pierwszy sezon skończył na czternastym miejscu w I lidze. W listopadzie 2023 roku, gdy Resovia spadła do strefy spadkowej, klub odsunął go od drużyny.

W maju 2025 roku przejął na sześć ostatnich kolejek trzecioligowych Wiślan Skawina i utrzymał zespół w lidze po zwycięstwie 3:2 nad Chełmianką, z golem w czwartej minucie doliczonego czasu. Po sezonie klub podziękował mu za udaną misję ratunkową. To ostatni potwierdzony klub w jego życiorysie.

Styl i metody

Garbarnia nie była wysokim zespołem, więc Hajdo stawiał na grę po ziemi. Trzon zespołu tworzyli zawodnicy z Krakowa i Małopolski, a trener podkreślał partnerskie relacje z piłkarzami przy zachowaniu dyscypliny. Tygodnie treningowe w I lidze obejmowały organizację gry w obronie, dogrywanie piłki w szesnastce i wykańczanie akcji.

W Motorze w 2020 roku mówił, że jego zespół gra ofensywnie i nie murował bramki, przez co przegrywał pierwsze połowy z rywalami nastawionymi na kontry. Pracował nad równowagą między atakowaniem i bronieniem. Przy Garbarni zwracał uwagę, że awanse wynikały z budowy zespołu przez ponad dwa lata, a nie z szybkiej rewolucji. W szatni nie rozmawiano o awansie, a liczył się najbliższy mecz.

Wypowiedzi

„Przez cały sezon nie mówiliśmy o tym, że marzymy o awansie, bo zawsze liczył się tylko najbliższy mecz.” (Gol24, czerwiec 2018)

„Zanim zrobiliśmy awans, to budowaliśmy ten zespół ponad dwa lata.” (Dziennik Wschodni, wrzesień 2020)