Marvin Compper

Pochodzenie

Marvin Compper urodził się 14 czerwca 1985 roku w Tybindze i dorastał w dzielnicy Bühl. Piłkę zaczął kopać w 1991 roku w SV Bühl, od 1994 grał w SV 03 Tübingen, potem trafił do młodzieży VfB Stuttgart i Borussii Mönchengladbach. Ma niemiecki i francuski paszport, a w pracy posługuje się niemieckim, angielskim, francuskim i niderlandzkim.

Jako obrońca grał w Borussii Mönchengladbach, od 2008 roku w TSG Hoffenheim, później w Fiorentinie (od stycznia 2013), RB Lipsk (2014–2017), Celticu (od stycznia 2018) i MSV Duisburg (2019–2020). W Celticu, do którego ściągnął go Brendan Rodgers, w półtora roku zagrał łącznie 83 minuty. Jedyny mecz w reprezentacji Niemiec rozegrał 19 listopada 2008 roku, przegrany 1:2 z Anglią w Berlinie, na lewej obronie, choć w klubie występował w środku. Karierę zakończył 1 sierpnia 2020 roku.

Z Ralfem Rangnickiem pracował w Hoffenheim przez trzy i pół roku. Kiedy w 2014 roku Rangnick zaproponował mu przejście do drugoligowego wówczas RB Lipsk, pierwszą reakcją Compera było: nie chcę iść do drugiej ligi, bo grał akurat w Lidze Europy z Fiorentiną. Po namyśle uznał, że jako 29-latek drugiej takiej szansy na budowanie projektu od zera nie dostanie.

Kariera trenerska

Trenerką zajął się od razu. Od sierpnia 2020 roku był asystentem w MSV Duisburg w 3. Lidze i pracował tam przy kolejnych szkoleniowcach, między innymi Pavlu Dotchevie, Gino Lettierim i Torstenie Lieberknechcie.

W październiku 2021 roku Rangnick ściągnął go do Lokomotiwu Moskwa, gdzie budował nowy model sportowy klubu. Compper zaczynał jako analityk meczowy w sztabie Markusa Gisdola. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę Gisdol zrezygnował i wyjechał, a Compper od 1 marca 2022 roku prowadził zespół jako trener tymczasowy, do początku kwietnia. Tłumaczył wtedy, że przyjechali zmienić klub od góry do dołu i czuje odpowiedzialność wobec ludzi, którzy im zaufali. Za decyzję o pozostaniu w Moskwie spotkała go fala krytyki w mediach społecznościowych. We wrześniu 2022 roku opuścił Lokomotiw. Z tego okresu zostały też anegdoty o logistyce: do Rostowa jechali nocnym pociągiem osiemnaście godzin, bo tak było najszybciej.

W lipcu 2023 roku wrócił do RB Lipsk i został asystentem w drużynie U19. Równolegle uczył się zawodu w Belgii. Kiedy w pandemii kursy trenerskie w Niemczech stanęły, zapisał się na szkolenia belgijskiego związku: pierwsze licencje zrobił po francusku, licencję UEFA Pro po angielsku, a ukończył ją latem 2026 roku. Belgijski kurs Pro zwykle przyjmuje dwudziestu Belgów i tylko wyjątkowo cudzoziemców; Compper dostał miejsce po prezentacji o filozofii Red Bulla i treningu w klubach tej sieci. Gdy Rangnick nie mógł przyjechać na wykład, jego rolę przejął Compper. W jednej grupie siedział z Farisem Harounem. Dyrektor kursu Kris Van Der Haegen poradził mu, by najpierw zdobył doświadczenie jako pierwszy trener w młodzieży, bo tam uczy się podejmować decyzje, składać kadrę i rozmawiać z rozczarowanymi zawodnikami.

Latem 2024 roku dołączył do Enrico Maassena w FC St. Gallen jako jeden z trzech asystentów, odpowiedzialny głównie za grę w obronie i trening indywidualny. Do współpracy z Maassenem miało dojść wcześniej: ten miał przejść do Moskwy jeszcze przed wojną. W St. Gallen znajomość francuskiego pomagała w wielojęzycznej szatni. Klub wystąpił w Lidze Konferencji 2024/2025 i po raz pierwszy od jedenastu lat zagrał w europejskiej fazie grupowej, a w eliminacjach przeszedł Śląsk Wrocław po rzucie karnym w 18. minucie doliczonego czasu.

3 sierpnia 2026 roku Royal Antwerp FC ogłosił go pierwszym trenerem. St. Gallen rozwiązało z nim umowę za porozumieniem stron. Zastąpił Farisa Harouna, który kilka tygodni prowadził zespół tymczasowo i wrócił do roli asystenta. To Haroun najmocniej namawiał klub na Compera; Marc Overmars sprawdził go też u Rangnicka, a dyrektor generalny Sven Jaecques mówił o grze, która ma przekonać publiczność. Był to pierwszy zespół, którego został szefem na stałe, a okres przygotowawczy był krótki. Compper zapowiadał, że nie zaczyna od zera i buduje na fundamencie położonym przez Harouna.

Styl i metody

Compper mówi o sobie jako o człowieku szkoły Red Bulla: gra ma być pionowa, oparta na pressingu i szybkim przejściu po odbiorze. To samo słyszy się w Antwerpie od zarządu. W sezonie 2026/2027 jego drużyna grała najczęściej 4-2-3-1, kilka razy 4-4-2.

Najwięcej o jego metodzie wiadomo z Moskwy. Wymagał pressingu zorientowanego na piłkę, nie na rywala, bo system Rangnicka zakłada, że zawodnik nie ucieka za przeciwnikiem. W pressingu żaden rywal nie mógł zostać wolny: kiedy boczny pomocnik atakował stopera, boczny obrońca przejmował bocznego obrońcę rywala, a najbliższy stoper skrzydłowego. Treningi miały być trudniejsze od meczu, stąd ekstremalne warunki w ćwiczeniach i praca nad techniką sprintu, której rosyjskim piłkarzom brakowało. W St. Gallen zajmował się indywidualnym rozwojem zawodników.

Ludzie, z którymi pracował, opisują go jako osobę towarzyską i skromną, bez wielkiego ego, chętną do dzielenia się wnioskami. Dla siebie ma wysokie wymagania; w Moskwie próbował dostarczać jakość także w skrajnie trudnych warunkach.

Wypowiedzi

„Czuję się jak w domu w szkole Red Bulla. To jest to, w czym dobrze się czuję i co chcę tu wnieść. Tego możecie ode mnie oczekiwać.” (Reutlinger General-Anzeiger, sierpień 2026)

„Przyjechaliśmy tu w październiku 2021, żeby coś zmienić: wprowadziliśmy filozofię do całego klubu, od samej góry do dołu.” (Sport Bild, marzec 2022)