Kluby filialne wielkich drużyn

Z takiej możliwości skorzystał znany z występów w… Legii Dong Fangzhou. Chińczyk był nawet królem strzelców II ligi belgijskiej, wprowadzając Royal Antwerp do elity. Jak wszyscy wiemy, napastnik nie podbił Manchesteru i obecnie występuje w rodzimej lidze. Wypożyczeni do Belgii zostali również: John O’Shea, Johny Evans czy Frazier Campbell, którzy później z powodzeniem występowali na Old Trafford.

W podobny sposób z brytyjskim prawem pracy walczą w Liverpoolu. „The Reds” w 2010 roku podpisali podobną umowę z KRC Genk tylko po to, by wypożyczać do drużyny słynącej z promowania przyszłych gwiazd piłkarzy z Ameryki Południowej. Nie funkcjonuje ona jednak tak dobrze, bo ciężko uświadczyć w składzie belgijskiej drużyny jakiegokolwiek piłkarza związanego z Liverpoolem.

W poszukiwaniu talentów – Ajax Kapsztad

W 1999 roku w głowach działaczy Ajaxu Amsterdam powstał przewrotny i szaleńczy pomysł o stworzeniu od podstaw klubu, którego najlepsi piłkarze zasililiby potem barwy drużyny patronackiej. Holendrzy mieli akurat kilka milionów euro pod ręką, więc plany szybko przekuli w czyny, i tak powstał Ajax Kapsztad. Miejsce wyboru dla nowo powstałej drużyny nie było przypadkowe. RPA to jedno z najludniejszych krajów Afryki i przez wiele lat była ściśle związania z Holandią.

Bardzo ważnym aspektem kooperacji między oboma klubami było skopiowanie programów szkoleniowych i filozofii klubu-matki. W Kapsztadzie powstała nowoczesna akademia piłkarska, w której trenuje około 8000 dzieciaków z regionu pod okiem holenderskich trenerów. Jak się później okazało, egoistyczny gest działaczy Ajaxu (chęć wzmocnienia drużyny niemal darmowymi, dobrze wyszkolonymi piłkarzami) zrobił dla RPA więcej dobrego niż niejedna misja.

W ciągu 17 lat istnienia klubu filialnego do Holandii trafiło kilku piłkarzy, którzy później decydowali o grze Ajaxu, by następnie odejść za grube miliony. Najbardziej znani z nich to Steven Piennar i Eyong Enoh, a wkrótce może do nich dołączyć Thulani Serero, którym zainteresowanych jest kilka klubów.

Na podobny pomysł, co Ajax, wpadli działacze Benfiki, którzy w byłej portugalskiej kolonii – Angoli – ściśle współpracują z klubem z Luadny o tej samej nazwie, herbie i barwach co klub patronacki. Współpraca między nimi nie wygląda jednak tak świetnie jak przypadku kooperacji na linii Amsterdam-Kapsztad.

W imię milionów i zysku, i kolejnych trofeów, Amen – Vitesse Arnhem i New York City

Jeszcze kilka lat temu Vitesse było klubem z dołu tabeli Eredivisie. Zżerany przez problemy finansowe klub kupił tajemniczy biznesman z Gruzji, Merba Jordania. Od tego momentu drużyna przeżywa swoje najlepsze lata w historii, równocześnie stając się filią Chelsea.

– Roman nam pomaga. Sami podejmujemy wszystkie decyzje, ale to prawda, że kontakty z Chelsea są ważną częścią naszej polityki transferowej – mówił Jordania, ale ciężko nie odnieść wrażenia, że centrum dowodzenia Vitesse jest w jednej z willi Romana Abramowicza. – Dziś ma zagrać Piazon, van Ginkel i Atsu. Nieważne, że są bez formy, mają grać! – tak mogła wyglądać przedmeczowa rozmowa między bogatym Rosjaninem a właścicielem holenderskiego klubu.

Mimo że każdy zdaje sobie sprawę z powiązań między Chelsea i Vitesse, to formalnie nie ma żadnych nieprawidłowości i dalej będzie mogło dochodzić do zbiorowych wypożyczeń między klubami. Obecnie w Holandii trenuje pięciu zawodników pozyskanych z Londynu, w tym m.in. Dominic Solanke, Isaiah Brown czy Nathan. Były jednak sezony, kiedy do Arnhem zawitało dziesięciu zawodników związanych z Chelsea.

Krzywym okiem na układ między oboma klubami patrzy UEFA i z tego względu, dziwnym trafem, dwa lata temu Vitesse zaczęło regularnie przegrywać tylko po to, by nie dostać się do europejskich pucharów. Kibice holenderskiej drużyny musieli być zadowoleni z takiej sytuacji.

Podobnie wygląda relacja między Manchesterem City a New York City FC. Ten sam właściciel, podobne barwy, niemal identyczne koszulki z tym samym sponsorem (wg. włodarzy amerykańskiej drużyny były jedynie „inspirowane” błękitnymi strojami „The Citizens”). Kolejnym klubem należącym do wielkiej machiny jest istniejące od 2009 roku Melbourne City i japońska Yokohama F.Marinos.

Drużyny te są sztandarowymi częściami projektu szejków o nazwie „City Football Group”. Pomysł ten jawi się jako

apokaliptyczna wizja futbolu, w którym romantyzm zostanie zastąpiony wszechobecnym pieniądzem. Kluby należące do „CFG” mają wypożyczać między sobą piłkarzy i zasilać swoje kadry zawodnikami pochodzącymi z kilku azjatyckich szkółek włączonych do projektu. W poprzednim sezonie doszło do transakcji na linii Nowy York – Manchester, kiedy to w barwach „The Citizens” występował Frank Lampard wypożyczony z NYCFC.

Przykład amerykańskiego nowotworu o nazwie New York City FC, który nawet nie występuje na stadionie piłkarskim, pokazuje, że w futbolu pieniądze są najważniejsze. Klub istniejący od niespełna trzech lat zbudował najlepszą kadrę wśród wszystkich drużyn występujących w MLS (Frank Lampard, Andrea Pirlo, David Villa, a także kilku reprezentantów USA) i kwestią czasu jest, kiedy zdobędzie mistrzostwo ligi.

Należy oczywiście należy wspomnieć, że planem szejków i Chińczyków, którzy włożyli pieniądze w „City Football Group” jest zdominowanie futbolu w ciągu pięciu lat poprzez zdobycie przez te trzy drużyny kontynentalnych edycji Ligi Mistrzów. Oj, nie chcielibyśmy, żeby ten szatański pomysł się ziścił.

Rodzinny biznes – Udinese, Watford, Granada

Trzy kluby z czołowych lig świata w rękach jednej rodziny? To możliwe, jeśli jesteś członkiem familii Pozzo. Włosi są właścicielami Udinese, Watfordu oraz Granady i wypożyczając swoich zawodników między klubami, próbują zarobić miliony na sprzedaży najlepszych zawodników.

Pierwotnie Giampaolo Pozzo zainwestował swoje pieniądze w Udinese. Ze średniaka Serie A uczynił drużynę, która występowała w Lidze Mistrzów, a swoje największe gwiazdy sprzedawała za kilkadziesiąt milionów euro (Alexis Sanchez i Mauricio Isla). Po zakupieniu przez Włochów kolejnych zabawek, Granady i Watfordu, klub ze Stadio Frulli odszedł na dalszy plan.

Trzeba zauważyć, że zespół naczyń połączonych, który wymyślili Pozzo, działa z korzyścią dla obu stron. Rodzina zarabia spore pieniądze, ale wyprowadza kupione drużyny na prostą. Jeszcze kilka lat temu kibice Granady i Watfordu mogli jedynie pomarzyć o występach w najwyższej lidze, a teraz z sukcesami – mniejszymi lub większymi – się im to udaje.

Mimo że sentymentalnie rodzina najmocniej związana jest z Udinese, to obecnie priorytetem dla Pozzo jest angielska drużyna z przedmieść Londynu, i to właśnie tam będą wypożyczani wyróżniający się piłkarze z filialnych klubów.

Pokaż mi swój klub filialny, a powiem ci, kim jesteś

Jak widać, futbol poszedł w takim kierunku, że kluby filialne nie są tylko po to, by wypożyczać młodych piłkarzy. Pokazują one przede wszystkim, jakimi ścieżkami podążają najmożniejsi w piłce i co liczy się dla nich najbardziej. W końcu: czy pomysł założenia klubu tylko po to, by rozwijać talenty, mógł powstać gdzieś indziej niż w głowie jednego z działaczy Ajaxu Amsterdam – zespołu słynącego z promowania piłkarzy? A z drugiej strony, czy ktoś oprócz szejków mógłby stworzyć projekt „City Football Group”, który opiera się jedynie na sile pieniądza? No właśnie. Dlatego też warto obserwować, co się dzieje w pozornie nic nieznaczących klubach filialnych, bo mają one ogromny wpływ na losy największych w piłce nożnej.