Mark Robins

Pochodzenie

Mark Robins urodził się 22 grudnia 1969 roku w Ashton-under-Lyne pod Manchesterem i karierę zaczął w Manchesterze United. Jego nazwisko weszło do klubowych opowieści 7 stycznia 1990 roku. W trzeciej rundzie Pucharu Anglii z Nottingham Forest strzelił zwycięskiego gola po dośrodkowaniu Marka Hughesa. Ówczesny prezes klubu zaprzeczał, że od tego meczu zależała posada Alexa Fergusona, ale w historii United ten gol uchodzi za punkt zwrotny jego ery. W tamtym sezonie Robins strzelił też zwycięską bramkę w powtórzonym półfinale z Oldham Athletic, a United zdobyli puchar, pierwsze trofeum Fergusona. Rok później był w kadrze, która wygrała Puchar Zdobywców Pucharów.

Nie przebił się w United na stałe i w 1992 roku przeszedł do Norwich City. W pierwszym meczu pierwszego sezonu Premier League strzelił dwa gole Arsenalowi, a w listopadzie 1992 roku zdobył hat-tricka w wygranym 3:2 meczu z Oldham, pierwszego w historii tych rozgrywek na wyjeździe. Grał potem w Leicester City, z którym w 1997 roku wygrał Puchar Ligi, w angielskich klubach niższych lig i za granicą (FC Kopenhaga, Ourense, Panionios). Karierę skończył w Burton Albion. W reprezentacji Anglii do lat 21 strzelił siedem goli, w tym pięć Francji w jednym meczu na turnieju w Tulonie w 1990 roku.

Kariera trenerska

Trenerem został w styczniu 2005 roku: w Rotherham United Alan Knill przejął zespół po zwolnionym Ronnie Moorze i wziął Robinsa na asystenta. Dwa lata zajmował się młodzieżą, a kiedy 1 marca 2007 roku Knill został zwolniony, Robins objął zespół tymczasowo. Powiedział wtedy, że nigdy nie ukrywał, że kiedyś chce być trenerem. Po trzech meczach, z których dwa wygrał, klub powierzył mu pracę na stałe. Robins pracował w trudnych warunkach: klub dostał 17 punktów ujemnych i stracił stadion, a zespół grał na obiekcie lekkoatletycznym, mimo to w drugim sezonie był blisko awansu. Ściągnął wtedy z powrotem do klubu 36-letniego Paula Warne'a, maniaka kondycji, który potrafił biegać cały mecz.

We wrześniu 2009 roku objął Barnsley w Championship i odszedł po dwóch sezonach z powodu różnicy zdań z zarządem. We wrześniu 2012 roku został trenerem Coventry City, ale w lutym 2013 roku przeniósł się do Huddersfield Town. Utrzymał je w Championship, w ostatniej kolejce remisując z Barnsley 2:2. Po porażce 0:4 z Bournemouth w pierwszym meczu sezonu 2014/2015 rozstał się z klubem za porozumieniem stron. W październiku 2014 roku objął Scunthorpe United, a w styczniu 2016 roku został zwolniony.

6 marca 2017 roku wrócił do Coventry City, dzień po zwolnieniu Russella Slade'a. Coventry spadło do League Two, czego nie zdołał zapobiec, ale miesiąc później Robins wygrał z nim na Wembley EFL Trophy (2:1 z Oxford United). W sezonie 2017/2018 zespół po raz pierwszy od 48 lat skończył ligę w pierwszej szóstce i awansował przez baraże do League One, co było pierwszym awansem klubu od 51 lat. W 2020 roku wygrał League One i wprowadził Coventry do Championship. W tamtym czasie klub z powodu kłopotów właścicielskich musiał rozgrywać mecze domowe w Birmingham. W Championship kończył kolejno na 16., 12. i, w sezonie 2022/2023, na piątym miejscu, a w finale baraży na Wembley przegrał z Luton Town w rzutach karnych. W kwietniu 2024 roku Coventry po raz pierwszy od 1987 roku doszło do półfinału Pucharu Anglii. Odrobiło tam trzy gole straty z Manchesterem United, ale przegrało w rzutach karnych. Po słabym początku sezonu 2024/2025 klub zwolnił go 7 listopada 2024 roku, po siedmiu latach i ośmiu miesiącach. Był wtedy najdłużej pracującym trenerem w Championship, a decyzja wywołała w mieście falę emocji. Uniwersytet w Coventry nadał mu w 2024 roku tytuł doktora honoris causa.

1 stycznia 2025 roku został trenerem Stoke City, które było wtedy 18. w Championship, z asystentami Paulem Nevinem i Jamesem Rowberrym. Zespół utrzymał się dopiero w ostatniej kolejce sezonu 2024/2025. W sezonie 2025/2026 Stoke po 14 kolejkach było drugie, ale seria kontuzji zniszczyła sezon i klub skończył na 17. miejscu. W czerwcu 2026 roku dyrektor sportowy Jonathan Walters oświadczył, że Robins poprowadzi zespół w następnym sezonie.

Styl i metody

Robinsa często kojarzy się z ustawieniem z trzema stoperami. W Coventry w sezonie 2019/2020 grał 3-4-2-1, które w obronie zamieniało się w 5-2-2-1. Stoperzy rozchodzili się szeroko przy wyprowadzeniu piłki, wahadłowi dawali szerokość, a przed dwoma defensywnymi pomocnikami grało dwóch ofensywnych, swobodnie schodzących między linie. Zespół z League One opierał się na posiadaniu i kombinacyjnej grze, mimo że na tym szczeblu dominują proste środki.

W sezonie 2023/2024, po wielu zmianach w składzie, zaczął z trzema obrońcami, ale po serii czterech porażek przeszedł na czwórkę z tyłu, najczęściej 4-2-3-1 albo 4-4-1-1, i zespół stracił o około jedną trzecią mniej goli na mecz. W Stoke w sezonie 2026/2027 gra na przemian trzema stoperami (3-4-3, 3-5-2) i 4-2-3-1.

W pracy codziennej mówi o kulturze i nawykach, które mają być widoczne na boisku, a o kibicach, że bez ich wsparcia nie da się nic zrobić. Do sztabu w Stoke wziął dwóch asystentów, których sporting director Walters określił jako trenerów o nowoczesnym, progresywnym podejściu.

Wypowiedzi

„Nigdy nie ukrywałem, że kiedyś chcę być trenerem.” (Vital Football, marzec 2007)

„Jestem tu całkowicie zaangażowany, co minęło, minęło.” (BBC Radio Stoke, marzec 2025)