Jacek Trzeciak

Pochodzenie

Jacek Trzeciak urodził się 26 grudnia 1971 roku w Bielawie, a większość kariery spędził na Górnym Śląsku. Był pomocnikiem i dojrzewał późno: w Ekstraklasie zadebiutował jako 28-latek, wiosną 1999 roku, w Ruchu Radzionków. Do Radzionkowa trafił, bo rozsypywał się Rymer Niedobczyce, w którym grał od lat, a na treningi dojeżdżał codziennie półtorej godziny w jedną stronę Fiatem 126p. „Byłem królem szos” wspominał po latach. Grał też we Włókniarzu Kietrz i w RKS-ie Radomsko, z którym jako beniaminek spadł z Ekstraklasy po barażu ze Szczakowianką.

Prawdziwą pozycję zbudował w Polonii Bytom, do której przyszedł w 2004 roku. W 2005 roku Polonia awansowała po barażu ze Szczakowianką: wygrała 1:0 u siebie, a w rewanżu przegrywała 0:2 i dopiero bramka w doliczonym czasie dała jej awans, mimo porażki. Dwa lata później klub wszedł do Ekstraklasy. Trzeciak, nazywany przez kibiców „Królem Jackiem Trzecim”, zagrał w elicie trzy sezony, w których Polonia za każdym razem utrzymywała się, mimo że brakowało pieniędzy i zaplecza treningowego. Za najważniejszego trenera, który go ukształtował, uważa Michała Probierza. Karierę zakończył po sezonie 2009/2010, ostatni mecz zagrał z Polonią Warszawa.

Kariera trenerska

W 2010 roku został asystentem Jurija Szatałowa w Polonii, a później pracował u boku kolejnych trenerów, m.in. Jana Urbana i Dariusza Fornalaka. W październiku 2012 roku objął pierwszą drużynę, która po 13 kolejkach I ligi nie miała zwycięstwa i miała do dyspozycji trzynastu piłkarzy, bez ani jednego napastnika. Przez zimę klub miał zakaz transferowy, nie miał dyrektora sportowego, a Trzeciak, jak mówił, zajmował się wszystkim: od pieniędzy na wyjazd po opłacenie hali. Kibice zbierali pieniądze na premie, a na turniej w Niemczech pojechano za pieniądze prywatnego inwestora. Polonia spadła z I ligi. W II lidze trener prowadził ją do października 2013 roku.

W czerwcu 2014 roku wrócił na ławkę po kolejnym spadku, tym razem do III ligi. Był architektem powrotu: w czerwcu 2015 roku Polonia wygrała w Poznaniu pierwszy mecz barażu z Wartą 2:1, a przed rewanżem Trzeciak ostrzegał, że rywal będzie „jak dzikie, ranne zwierzę”. Klub awansował do II ligi. Jesienią 2015 roku w II lidze zespół był na ostatnim miejscu, a Trzeciak sam podał się do dyspozycji zarządu, bo, jak tłumaczył, miał swój honor i nie chciał zostać w klubie „za zasługi”. Zarząd go zostawił i drużyna zaczęła wygrywać, ale po meczu z Wisłą Puławy w listopadzie 2015 roku klub się z nim rozstał.

Po upadku klubu Polonia wróciła w 2017 roku do IV ligi jako Bytomski Sport. Trzeciak był wtedy koordynatorem grup młodzieżowych, a od lipca 2017 roku trenerem pierwszej drużyny, po raz trzeci. Wygrał grupę IV ligi, ale w barażu o III ligę Polonia z Ruchem Radzionków zremisowała 1:1 u siebie i przegrała 1:2 na wyjeździe. Trzeciak powiedział po rewanżu: „Zespół tak gra jak ja go prowadzę, całą winę biorę na siebie”. O rozstaniu dowiedział się od dziennikarzy. Później mówił, że po odejściu z Polonii przeżył ciężki okres i myślał o rezygnacji z trenerki.

W listopadzie 2018 roku objął ROW Rybnik, który był w strefie spadkowej II ligi. Zespół spadł, zabrakło jednego punktu. Prezes zostawił go na III ligę, ale po sześciu kolejkach trener przeszedł do Olimpii Grudziądz. W Grudziądzu zastąpił we wrześniu 2019 roku Mariusza Pawlaka, który po dwóch zwycięstwach na starcie i czterech porażkach z rzędu stracił pracę. Beniaminek I ligi grał pod nim ofensywnie, z wysokim pressingiem. Po rundzie jesiennej zespół był na piątym miejscu, w strefie barażowej. Olimpia z dziesięcioma cudzoziemcami w składzie i z trzecim atakiem w lidze wygrała w Tychach, choć do 87. minuty przegrywała 0:2. W czerwcu 2020 roku, po wygranej 1:0 z Puszczą Niepołomice, Trzeciak nie wrócił autokarem do Grudziądza, tylko pojechał do domu na Górny Śląsk. Kilka dni później, po porażce z Tychami, klub rozstał się z nim za porozumieniem stron. Olimpia była wtedy dziewiąta, punkt od miejsca barażowego.

Od listopada 2020 roku prowadził drugoligową Olimpię Elbląg, którą przejął na 18. miejscu i po emocjonującej końcówce utrzymał. Od lipca do listopada 2021 roku pracował w GKS Jastrzębie, skąd odszedł, gdy zespół zamykał tabelę I ligi. W 2022 roku prowadził jeszcze Odrę Wodzisław. W sezonie 2025/2026 był pierwszym asystentem Tomasza Tułacza w Puszczy Niepołomice, a od 2 lipca 2026 roku jest trenerem ROW 1964 Rybnik w III lidze. Zastąpił Oleksandra Szeweluchina, jednego z głównych autorów awansu. Tak jak sam zauważył, rzadko zmienia się trenera po awansie, ale zdecydował się na „rozwijający się projekt”.

Styl i metody

Trzeciak deklaruje się jako zwolennik ofensywnej piłki. Wyznacznikiem jest dla niego wysoki pressing i atak dużą liczbą zawodników, „ale z głową”: pełne zabezpieczenie tyłów, bez gry „kupą, mości pany”. W Olimpii Grudziądz wymagał od obrońców wyprowadzenia piłki i gry do przodu, i dlatego pożegnał dwóch, którzy się do tego nie nadawali. Jako piłkarz najbardziej cenił radość z gry i posiadanie piłki i to przekazuje drużynom. Jego zdaniem, jeśli jest radość z gry i cierpliwość zarządu, efekty muszą przyjść.

Nie uznaje indywidualnego ganienia: po stracie bramki odpowiada cała drużyna. Na etykietę „trenera-tyrana” odpowiadał w 2013 roku, że z zawodnikami buduje partnerskie relacje, ale na treningu kończy się taryfa ulgowa i wymaga pełnej koncentracji. Wtedy też zwolnił z treningów dwóch młodych piłkarzy na czas matur, bo, jak tłumaczył, w życiu nie liczy się tylko piłka. Mentorem nazywa trenera Miedzi Legnica Baniaka. Od Probierza przejął przekonanie, że z boiska trzeba schodzić zmęczonym i mieć z tego więcej radości. Antywzorem był dla niego Czech z Włókniarza Kietrz, który stawiał wyłącznie na zawodników powyżej 185 cm wzrostu. Na trening wychodzi z kieszenią pełną żelowych misiów Haribo.

Wypowiedzi

„Wysoki pressing i atak dużą liczbą zawodników. Oczywiście to musi być robione z głową.” (Weszło, styczeń 2020)

„Zespół tak gra jak ja go prowadzę, całą winę biorę na siebie.” (Dziennik Zachodni, czerwiec 2018)