Emre Belözoğlu

Pochodzenie

Emre Belözoğlu urodził się 7 września 1980 roku w Stambule i wychował w dzielnicy Zeytinburnu. W dzieciństwie nie miał plastikowej piłki, bo, jak opowiadał, grał z kolegami na ulicy kulą ze związanych skarpetek babci. Rodzina kibicowała Fenerbahçe i on też. Ojciec, nazywany „Piliç Mehmet”, był dawniej piłkarzem, ale do kariery syna się nie wtrącał i kazał mu samemu wybierać drogę. Emre trenował w młodzieży Karagümrük i Zeytinburnuspor, a w wieku trzynastu lat trafił do akademii Galatasaray. Chodził do liceum Şehremini i po lekcjach jeździł pociągiem na treningi do Florii. Jako 17-latek miał za sobą 75 występów w młodzieżowych reprezentacjach Turcji. Za najważniejszego nauczyciela uważał wtedy Fatiha Terima, który nauczył go walczyć, a o Gheorghe Hagim mówił, że krzyczał na niego, ale zawsze w słusznej sprawie.

Z Galatasaray zdobył cztery mistrzostwa z rzędu oraz Puchar UEFA i Superpuchar Europy. Potem grał w Interze Mediolan, Newcastle United i Atlético Madryt, a po powrocie do Turcji w Fenerbahçe, Başakşehir i na końcu znów w Fenerbahçe. Przejście do Fenerbahçe zraziło do niego część kibiców Galatasaray. Emre odpowiadał, że swoją karierę zawdzięcza Galatasaray i nigdy tego nie ukrywał, ale że w dzieciństwie kibicował Fenerbahçe. Karierę skończył w sierpniu 2020 roku. W reprezentacji zagrał ponad sto razy i był w drużynie, która zajęła trzecie miejsce na mistrzostwach świata w 2002 roku. Wzorem piłkarskim był dla niego Okan Buruk, z którym później dzielił mieszkanie. Mówił, że gdyby nie piłka, byłby żołnierzem.

Kariera trenerska

Pierwszy raz kierował zespołem jeszcze jako piłkarz. W sezonie 2019/2020, po odejściu Ersuna Yanala, Fenerbahçe przez dziesięć meczów prowadził sztab, w którym byli Tahir Karapınar, Zeki Murat Göle, Volkan Demirel i wciąż grający Emre. Kibice żartowali wtedy, że kiedy wchodził z ławki, „Emre wpuścił samego siebie na boisko”. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym klubu pod prezesem Alim Koçem. Na konferencji prasowej mówił, że dla Fenerbahçe zrezygnował z wielu rzeczy, także z marzeń. W kilka miesięcy sprowadził osiemnastu zawodników, a w internecie przylgnęło do niego hasło „Alo, tu Emre abi”. Jako trener tymczasowy zachował sztab z dawnych kolegów z boiska, Mehmetem Aurelio i Volkanem Demirelem, i chciał dołączyć do niego trenera z licencją Pro, by mieć nad nim kontrolę. Koç wspominał, że po sezonie Emre planował przeprowadzić się na jakiś czas do Włoch i nauczyć włoskiego, a marzył, by zostać najbardziej utytułowanym trenerem Turcji.

25 marca 2021 roku, gdy klub rozstał się z Erolem Buluttem, Emre został do końca sezonu „technical responsible” zespołu. Miał tylko licencję UEFA A, więc nie mógł wychodzić na konferencje prasowe. Powiedział wtedy: „Kto myśli o końcu, nie zostanie bohaterem”. Zaczął od wygranej 1:0 z Denizlisporem 5 kwietnia, z Erdinçem Sözerem jako asystentem. W pierwszych ośmiu meczach nie przegrał, a sezon skończył na trzecim miejscu. Pierwszy mecz wygrał potem także w Başakşehir i w Ankaragücü. W Fenerbahçe nie został.

12 października 2021 roku objął Başakşehir po rezygnacji Aykuta Kocamana. Debiutował wygraną 3:2 z Beşiktaşem i do kolejnych meczów przystępował bez porażki przez długi czas. Mówił, że przejął dobry zespół od Kocamana, i od początku powtarzał, że chce zdobywać puchary: jako piłkarz Başakşehir walczył o tytuł do końca i się nie udało, więc teraz chciał to powtórzyć z ławki. Dodał też, że w razie porażek zawsze bierze je na siebie. Pierwszy sezon skończył czwarty. W sezonie 2022/2023 przeszedł trzy rundy eliminacji Ligi Konferencji, w grupie wygrał z Fiorentiną 3:0 i zajął pierwsze miejsce, ale w 1/8 finału po 1:1 odpadł z Gent, przegrywając rewanż 1:4. Po meczu mówił, że kilka minut chaosu to „trenerski los”. Dołożył finał Pucharu Turcji, przegrany z Fenerbahçe, i piąte miejsce w lidze. Po meczu z Maccabi Netanya w 2022 roku UEFA zabroniła mu pełnić funkcji pierwszego trenera w europejskich pucharach, bo bez licencji Pro w praktyce prowadził zespół. Kłopot rozwiązano, gdy zapisał się na kurs UEFA Pro prowadzony przez turecką federację, a w sierpniu 2023 roku uczestniczył w jego szóstym module.

Latem 2023 roku do Başakşehir przeszedł z Herthy Berlin Krzysztof Piątek. W sparingu z Al-Markhiya zdobył pierwszego gola w nowych barwach, a Emre mówił wtedy, że celem jest walka o puchary i wyzwanie dla „wielkiej czwórki” Stambułu. Zespół przegrał jednak trzy pierwsze ligowe mecze sezonu bez strzelonego gola, a Piątek nie trafił do siatki. Klub zmienił trenera po zaledwie czterech kolejkach nowego sezonu. We wrześniu 2023 roku Emre rozstał się z klubem za porozumieniem stron. Później mówił, że przyszedł czas na zmianę, której nie udało się dobrze przeprowadzić. Zastąpił go Çağdaş Atan.

3 października 2023 roku objął MKE Ankaragücü, czternaste po siedmiu kolejkach z sześcioma punktami. Na prezentacji mówił, że za zaszczyt uznaje wyeliminowanie Ankaragücü w półfinale Pucharu Turcji rok wcześniej, i że wie, jakiej gry chcą tu kibice. Debiut wygrał 3:0 z Kayserisporem i zapowiedział „ofensywną i zwycięską” grę. Klub spadł jednak z Süper Lig w ostatniej kolejce sezonu 2023/2024, a Emre odszedł w lipcu 2024 roku. 13 stycznia 2025 roku objął Antalyaspor po Alexie de Souzie, wtedy trzynasty w tabeli. 8 października 2025 roku odszedł za porozumieniem stron. Prezes Rıza Perçin opowiadał, że przez dwa tygodnie trener czuł niezadowolenie kibiców i sam poprosił o rozstanie, a po nocy poprosił jeszcze raz. W pożegnalnym wpisie napisał, że atmosfera, jaką próbowano stworzyć, sprawiła, iż rozstanie będzie lepsze i dla niego, i dla klubu. Zastąpił go Erol Bulut, którego cztery lata wcześniej w Fenerbahçe zastąpił Emre.

4 grudnia 2025 roku, po zwolnieniu Shoty Arveladzego, przejął Kasımpaşę, i była to trzecia z rzędu jego praca w Süper Lig w klubie walczącym o utrzymanie. W ostatniej kolejce sezonu 2025/2026 Kasımpaşa pokonała u siebie 1:0 mistrza, Galatasaray, i została w lidze, a Emre, zawieszony, nie mógł być na ławce. Pierwszą wygraną u siebie odniosła pod jego wodzą w 22. kolejce, z Fatih Karagümrük, a potem na własnym stadionie przegrała już tylko z Rizesporem. Jego asystent İlker Püren mówił po meczu, że przed spotkaniem nie rozmawiali o taktyce, tylko o charakterze.

Polski wątek jest tu największy. Napastnik Adrian Benedyczak, wypożyczony w styczniu 2026 roku z Parmy po serii kontuzji kostki, trafił do zespołu z jednym z najsłabszych ataków w lidze. Emre ustawił go jako klasycznego napastnika i wiosną dał mu regularną grę. Po końcu wypożyczenia Benedyczak napisał, że dziękuje trenerowi „za zaufanie w momencie, gdy najbardziej go potrzebował”, bo dzięki niemu na nowo poczuł radość z gry i odzyskał pewność siebie. Benedyczak, wychowanek Pogoni Szczecin, który z Parmą awansował do Serie A, latem 2026 roku wrócił do Kasımpaşy na stałe.

Styl i metody

Emre powtarza, że ustawienie jest ważne, ale ważniejsza jest filozofia gry. Uważa, że w futbolu nie ma uczenia się, są nawyki i powtórzenia, więc stara się „wbić zespołowi do pamięci” to, w co wierzy. Około 65–70 procent gry opiera na własnym planie, a 25–30 procent dostosowuje do rywala, i więcej analizuje swoją drużynę niż przeciwnika. Chce, by każdy zawodnik, grający czy nie, był gotowy wejść do składu. Swoją rolę opisuje tak: główny sukces należy do piłkarzy, a on im pomaga. Mówi też, że trenerem być znacznie trudniej niż piłkarzem, bo „jako piłkarz masz czasem klucz w ręku i sam otwierasz zamek”. Wpływ trenera na wynik szacuje na około 25 procent, resztę dają jakość zawodników.

Przed meczem z Gent skupił trening na grze skrzydłami i zapowiadał zwarty zespół. W Ankaragücü obiecywał futbol ofensywny. W Kasımpaşie w sezonie 2026/2027 gra najczęściej 4-2-3-1, w jednym z meczów zagrał 5-4-1. Latem 2026 roku klub obniżył koszty i odmłodził kadrę. Emre mówi, że kluby powinny raczej wychowywać zawodników i zarabiać na ich sprzedaży, bo transfery w Turcji stały się trudne, a większość pensji płaci się w walucie obcej.

Jest krytyczny wobec trenerów-ostrożników. W grudniu 2024 roku w telewizji powiedział o José Mourinho w Fenerbahçe, że to szkoleniowiec wygrywający defensywą, a styl ten nie pasuje do tureckiego rozumienia dużego klubu. Zauważył, że duży turecki klub gra defensywnie w kilku meczach z rywalami, a Fenerbahçe przygotowuje się tak na każdego. W październiku 2025 roku powiedział studentom, że turecki futbol musi stworzyć własną filozofię i uczyć jej od najmłodszych roczników. Statystykom przyznawał rolę, ale zaznaczał, że wzrok trenera nadal rozstrzyga o grze, a młodym radził, że sport daje dyscyplinę, pracowitość i ducha zespołu. Marzy o pracy w Europie, a prowadzenie reprezentacji Turcji uważa za coś na później. W maju 2026 roku powiedział, że po trzech sezonach walki o utrzymanie chciałby wreszcie poczuć stres walki o tytuł, i dodał, że w Turcji ludzie są zbyt surowi dla własnych trenerów.

Wypowiedzi

„W futbolu nie ma czegoś takiego jak uczenie się. Są nawyki i powtórzenia. Jeśli powtarzasz grę, w którą wierzysz, i zamieniasz ją w nawyk, drużyna zaczyna tak grać.” (Star, grudzień 2021)

„Około 65–70 procent naszej gry to nasz własny plan, 25–30 procent zależy od rywala. Takie jest moje spojrzenie.” (Star, czerwiec 2023)