
Trener z akademii Celty: w marcu 2024 przejął ją tuż nad strefą spadkową, a w 2026 roku doszedł z nią do ćwierćfinału Ligi Europy.
Claudio Giráldez urodził się 24 lutego 1988 roku w Porriño, w prowincji Pontevedra, kilkanaście kilometrów od Vigo. Jako dziecko uczył się czytać z magazynu „Don Balón” i przewodnika „Guía Marca”: kojarzył herby i twarze piłkarzy z literami, aż rodzina uwierzyła, że naprawdę odczytuje słowa. Układał jedenastki w zeszycie, godzinami grał w „PC Fútbol” i mówi, że od najmłodszych lat bardziej widział się w roli trenera niż piłkarza. Chodził na Balaídos oglądać Mostowoja i Karpina. Jego sposób myślenia o grze wyrósł, jak mówi, z Celty, Barcelony Cruyffa i reprezentacji Hiszpanii.
Wcześniej wystąpił w barwach Celty w turnieju w Brunete, ale ustawiany na stoperze nie czuł się szczęśliwy i nie wrócił do klubu po kategorii infantil. Jako trzynastolatek po turnieju Vigo Cup, w którym uznano go za najlepszego zawodnika, dostał propozycję testów w Realu Madryt. Rodzice nie chcieli odbierać mu marzenia i zgodzili się, żeby zamieszkał w internacie w Valdebebas, choć przyjeżdżali do niego w każdy weekend. Mówi, że życie bez rodziny od trzynastego roku życia przyspieszyło jego dojrzewanie, i że od dziesięciu lat tłumaczy młodym piłkarzom w Celcie, żeby nie powtarzali jego błędów. W Madrycie spędził siedem lat, od kategorii infantil A po Castillę. Grał obok Juana Maty, Alberta Bueno i Pedro Mosquery. Był leworęcznym, powolnym, ale bardzo inteligentnym lewym obrońcą, a czasem pomocnikiem. Trener z tamtych lat opowiada, że miał same najwyższe oceny, dobrze czytał grę i „już wtedy miał drewno na trenera”. W 2006 roku wygrał z juniorami Realu Copa de Campeones. W Castilli zagrał raz, w Vigo, przeciwko rezerwom Celty z młodym Iago Aspasem. Celta wygrała 3:1.
Potem grał w rezerwach Atlético Madryt, gdzie występowali Koke, David de Gea i Álvaro Domínguez. Wrócił do Galicji: Pontevedra, CD Ourense, Coruxo i Porriño Industrial, klub z jego miasta, w którym skończył karierę w 2019 roku, mając 31 lat. Mówi, że jako piłkarz za mało o siebie dbał i że powinien był bardziej zaryzykować tę drogę. Od młodości uczył się jednocześnie. Ma dwa dyplomy, z nauk o aktywności fizycznej i sporcie oraz z dziennikarstwa. Studia traktował poważnie: rodzice zabraliby go z Madrytu, gdyby szły źle. Pierwsze dwa kursy trenerskie zrobił jeszcze w czasach gry. Sprzedawał ubezpieczenia, wysyłał stypendystów sportowych do Stanów, krótko był dziennikarzem-stażystą i zdobywał sponsorów dla klubów młodzieżowych. W Porriño Industrial, któremu groziło bankructwo, prowadził kadetów i juniorów, a kiedy klub potrzebował dotacji, usiadł w gabinecie burmistrz i został tam, dopóki go nie przyjęła. Wprowadził w klubie psychologa i pilnował ocen młodych zawodników.
W Celcie pracuje od lipca 2015 roku. Zaczął od kadetów B, potem prowadził Celtę C, czyli Gran Peña, z którą po raz pierwszy zagrał w fazie awansowej. W sezonie 2021/2022 zastąpił Jorge Cuestę w juniorach A i wygrał División de Honor, a w Copa de Campeones odpadł po porażce 3:4 z Barceloną Casadó. Latem 2022 roku objął Celta Fortuna w Primera Federación. Zespół pełen młodych graczy zajął piąte miejsce i przegrał w półfinale baraży o Segunda División z Eldense. Początek sezonu miał słaby i, jak sam mówi, był blisko zwolnienia, bo pospieszył się jako trener. W marcu 2024 roku drużyna była piąta, cztery punkty za Deportivo.
12 marca 2024 roku Celta zwolniła Rafę Beníteza, a zespół miał dwa punkty przewagi nad strefą spadkową. Dyrektor sportowy Marco Garcés tłumaczył, że było jasne, kogo wybrać: trenera rezerw, który „grał tak, jak chcieli ludzie”. Kibice domagali się tego od dawna. Do pierwszej drużyny przyszedł ze sztabem rezerw, w którym pracuje jego przyjaciel i sąsiad z Porriño, Róber Fernández. Mówi, że wszystko poszło tak szybko, że przy debiucie w Sewilli byli „trochę nieświadomi” stawki, i dopiero po utrzymaniu zrozumieli, jak ważne było pozostanie w Primera División. Giráldez zadebiutował 17 marca w Sewilli wygraną 2:1, a 16 maja wygrał 2:1 na Montjuïc z Barceloną i zapewnił Celcie utrzymanie. Prasa nazywała go antytezą Beníteza: młody, bez doświadczenia w zawodowej piłce, ale z ofensywną i odważną koncepcją. Garcés porównał jego wejście do karier Guardioli i Imanola Alguacila.
W sezonie 2024/2025 Celta grała posiadaniem piłki i po ośmiu latach przerwy awansowała do Ligi Europy. Do pierwszego zespołu weszli wychowankowie: Hugo Álvarez, Hugo Sotelo, Pablo Durán, Javi Rodríguez, Alfon, Damián Rodríguez i Sergio Carreira. W 41 pierwszych meczach nie powtórzył ani razu tego samego składu. W sezonie 2025/2026 pierwszy raz w karierze przygotowywał 55 meczów i musiał zmienić rytm tygodnia. 7 grudnia 2025 roku wygrał 2:0 na Bernabéu z Realem Madryt. W Lidze Europy wyeliminował Lille, PAOK i Olympique Lyon, a w ćwierćfinale odpadł z Freiburgiem po 0:3 w Niemczech i porażce w Vigo. Powiedział po tym, że drużyna była „bardzo daleko” od awansu, ale że czas doceni to, co zrobili (EFE, kwiecień 2026). Kapitana Iago Aspasa, z którym jako dziecko grał w reprezentacji Vigo i zdobył mistrzostwo Galicji, oszczędzał na początek meczu, bo uważał, że to on będzie bohaterem ewentualnego odrabiania strat. W maju 2026 roku zapewnił Celcie europejskie puchary drugi sezon z rzędu. W historii klubu zrobił to tylko jeszcze jeden trener, Víctor Fernández.
Garcés opisuje go jako człowieka bardzo wymagającego i bliskiego piłkarzom oraz sztabowi. Jest tak bardzo „z klubu”, że zawsze ogląda Fortunę i juniorów. W sztabie ma psychologa, którą nazywa najważniejszą osobą w ekipie, bo zdrowie psychiczne jest jego zdaniem motorem wszystkiego. Mówi: „Staram się oferować pomoc piłkarzom na boisku i poza nim” (AS, maj 2026). Inspirowali go trenerzy, których znał z Celty: Luis Enrique, który zmienił klub, wprowadzając choćby wideo z treningów i meczów oraz grę z piłką, a także Berizzo, Juan Carlos Unzué i Chacho Coudet. Jako widz uczył się od Del Bosque i Guardioli, a obok nich wymienia Cruyffa i Sacchiego. Za najlepszego w historii Celty uważa Víctora Fernándeza.
Bazą jest 3-4-3: trzech stoperów, dwóch wahadłowych, dwóch środkowych pomocników i trzech ofensywnych graczy. Na początku sezonu 2025/2026 sprawdzał też trójkę pomocników, ustawienia asymetryczne i zawodników na kilku pozycjach. W obronie często zamyka się w pięciu, a w pierwszych miesiącach bez piłki ustawiał zespół w 4-4-2, żeby piłkarze zostawali na naturalnych pozycjach. Iago Aspas dobrze czuje się w pierwszej linii pressingu, a środkowi pomocnicy mogą grać z tyłu. W pierwszych miesiącach w Primera División grał posiadaniem piłki, budował akcje krótkimi podaniami w trójkątach, a środkowy pomocnik schodził do obrońców, żeby zawsze mieć przewagę w pierwszej linii. Analitycy porównywali to do Guardioli i Luisa Enrique. Hugo Álvarez zaczynał u niego jako pivot, ale Giráldez przesunął go na skrzydło, gdzie jest bardziej regularny. Wahadłowi dawali szerokość, a trzej ofensywni gracze zajmowali przestrzenie między liniami rywala.
W sezonie 2025/2026 grał inaczej niż na początku. Celta nadal nie grała długich piłek, ale dziesięć z trzynastu ligowych zwycięstw odniosła w niskim bloku. W kwietniu 2026 roku w Walencji po słabej pierwszej połowie przeszedł w przerwie na 4-3-3, żeby zyskać przewagę w środku, i wprowadził między innymi Fera Lópeza, wychowanka, który zimą wrócił z Wolverhampton. Celta wygrała. W większości meczów sezonu 2025/2026 wychodziła trójką stoperów, a czwórkę z tyłu stosował rzadziej. Słabym punktem tego ustawienia jest przestrzeń za wahadłowymi, gdy jeden ze stoperów musi wyskoczyć na bok, żeby ich asekurować. Wyprowadzenie piłki od tyłu uważa za klucz: w jednym z pierwszych meczów dwa razy zmieniał stopera, szukając lepszego wyjścia. Charakterystyczne dla niego są rotacje i zaufanie do wychowanków. W kadrze jest szesnastu piłkarzy, którzy przeszli przez rezerwy Celty.
W przerwach meczów nie wygłasza filmowych przemów, tylko wyjaśnia, co działa, a co trzeba zmienić. Gdy po zmianie trenera wprowadzał swój model w trakcie sezonu, najwięcej energii kosztowało go przekazanie głównych zasad w krótkich komunikatach w trzech językach i praca na wideo. Zwraca uwagę na relacje w szatni. Chce, by piłkarze widzieli w nim kogoś, komu można zaufać, a nie tego, kto zdejmuje ich z boiska. Zespół ma grać odważnie niezależnie od rywala: „Nie poczujemy się mali, na jaki stadion byśmy nie pojechali” (El País, kwiecień 2025). O swoich wyborach mówi: „W każdej kategorii mówili mi, że to, co robimy, nie uda się na następnym poziomie. I proszę” (El Mundo, październik 2024). Mówi, że z własnych pośpiechów nauczył się nie „spalać” młodych zawodników. Daje piłkarzom coraz więcej wolnego i mówi, że ważniejsza jest jakość treningu niż jego ilość. W Lidze Europy zachęcał do „cieszenia się”, bo puchar nie jest głównym celem sezonu, choć po porażce ze Stuttgartem kibice krytykowali go za to słowo. Rozmowy o piłce traktuje poważnie: czasem, jak sam przyznaje, mówi na konferencjach za dużo, bo uważa, że warto tłumaczyć decyzje. Nie ma kont w mediach społecznościowych i woli anonimowość. Lubi wino i dobre marynarki, ale nie wierzy w przesądy. Mówi, że dopóki kibice zwracają uwagę na jego marynarki, a nie go wyzywają, to wszystko jest w porządku.
„Idiosynkrazja Celty to być odważnym i proponować grę. Wyssałem to z mlekiem matki jako dziecko.” (Atlántico, maj 2024)
„Dla mnie to ma być zabawa i widowisko, bo to sport będący główną rozrywką wielu ludzi.” (El País, kwiecień 2025)
72
mecze
1,40
punktu na mecz
26
zwycięstw · 23 remisy, 23 porażki
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2025La Liga | La Liga | 72 | 26-23-23 | 1,40 | |
| 2024–2025La Liga | La Liga | 54 | 25-9-20 | 1,56 | |
| 2022–2024 |
Claudio Giráldez jest trenerem klubu Celta Vigo od lipca 2025.
Claudio Giráldez ma 38 lat. Urodził się 24 lutego 1988 roku.
Claudio Giráldez został trenerem pierwszej drużyny Celty 12 marca 2024 roku, po zwolnieniu Rafy Beníteza, gdy zespół miał dwa punkty przewagi nad strefą spadkową. Zadebiutował wygraną 2:1 w Sewilli, a 16 maja wygrał 2:1 z Barceloną i zapewnił utrzymanie.
Celta Claudio Giráldeza wyeliminowała w Lidze Europy Lille, PAOK i Olympique Lyon. W ćwierćfinale odpadła z Freiburgiem po porażce 0:3 w Niemczech i przegranym meczu w Vigo.
Bazą Claudio Giráldeza jest ustawienie 3-4-3, z trzema stoperami i dwoma wahadłowymi. W pierwszych miesiącach w Primera División Celta grała posiadaniem piłki, krótkimi podaniami w trójkątach. Giráldez często rotuje składem i ufa wychowankom: w kadrze jest szesnastu piłkarzy z rezerw Celty.
Claudio Giráldez był lewym obrońcą, czasem pomocnikiem. Przez siedem lat grał w młodzieży Realu Madryt, w Castilli zagrał raz, potem występował między innymi w rezerwach Atlético Madryt i w Pontevedrze. Karierę zakończył w 2019 roku w Porriño Industrial, mając 31 lat.





