Bruno Genesio

Pochodzenie

Bruno Genesio urodził się 1 września 1966 roku w Lyonie, w siódmej dzielnicy miasta. W Olympique Lyonnais pojawił się jako pięciolatek, w 1971 roku, i przeszedł cały cykl szkolenia razem z Rémim Garde'em, późniejszym przyjacielem i szefem, u którego był asystentem. Zawodowcem został w 1985 roku. Grał jako pomocnik, ruchliwy i waleczny. Domenech, który prowadził go przez pięć lat, mówił o nim: „prawdziwy wojownik, zawsze miał ochotę”. Wspominał też biegi w parku Parilly pod Lyonem: „nigdy nie widziałem go twarzą, zawsze plecami, bo był daleko z przodu”, a Gilles Rousset mówił o nim „box to box”. Z Lyonem awansował w 1989 roku do pierwszej ligi, w sezonie 1991/1992 grał z nim w europejskich pucharach, a w sezonie 1993/1994 był wypożyczony do OGC Nice, które wygrało wtedy drugą ligę. Karierę skończył w 1996 roku w FC Martigues.

Kariera trenerska

Dyplomy trenerskie zdobywał w czasie pracy w amatorskich klubach. Zaczynał od młodzieży w L'Arbresle, a w 1999 roku objął FC Villefranche w czwartej lidze (CFA). Klub spadł z CFA do CFA2, a Genesio został zwolniony cztery kolejki przed końcem sezonu 2000/2001, choć piłkarze, z którymi rozmawiali dziennikarze, mówili o jego wymaganiach i rygorze byłego zawodowca. W Besançon przez kilka lat był asystentem Stéphane'a Paille'a, a gdy Paille'a zwolniono, musiał przejąć zespół i, jak opowiadał jeden z obrońców, zrobił to niemal wbrew sobie. Przeskok od roli „ojca wszystkich piłkarzy” do pierwszego trenera nie wyszedł, a Genesio został odsunięty w trakcie sezonu. Te dwa epizody przez lata wracały w krytyce kibiców Lyonu.

Do Lyonu wrócił jako obserwator rywali, potem prowadził zespół rezerw, a w 2011 roku został asystentem Garde'a, następnie Huberta Fourniera. W 2012 roku Lyon wygrał z nim w sztabie Puchar Francji i Superpuchar. W 2013 roku odbył w Realu Madryt staż u Carlo Ancelottiego i Zinedine'a Zidane'a, a rok później zdobył z Garde'em dyplom trenera najwyższego szczebla. Gdy prezydent Jean-Michel Aulas bronił przed kibicami wyboru człowieka z klubu, powoływał się na bardzo dobre opinie Ancelottiego o Genesio.

24 grudnia 2015 roku Genesio zastąpił zwolnionego Fourniera, a Lyon był wtedy dziewiąty w Ligue 1. Część kibiców zorganizowała nawet petycję przeciwko jego nominacji. Pierwszy ligowy mecz wygrał 4:1 z Troyes, w dniu otwarcia nowego stadionu, a sezon skończył na drugim miejscu. W następnych latach Lyon grał w Lidze Mistrzów, w sezonie 2016/2017 dotarł do półfinału Ligi Europy (porażka z Ajaksem), a w sezonie 2018/2019 skończył ligę na trzecim miejscu. We wrześniu 2018 roku Lyon pokonał na Etihad Stadium Manchester City 2:1, grając w ustawieniu 4-4-1-1, a w rewanżu w Lyonie zremisował z zespołem Guardioli. Po meczu w Manchesterze Aulas mówił, że Genesio narzucił City swój plan. On sam odpowiedział, że żadnego rewanżu nie ma: „w tarapatach jestem od dwóch i pół roku”, i prosił o umiar. Za jego kadencji wybili się też Houssem Aouar, Tanguy Ndombele i Nabil Fekir, a Ferland Mendy, któremu poważna kontuzja prawie zakończyła karierę, odzyskał w Lyonie radość z gry. Półfinał Ligi Europy z Ajaksem w 2017 roku nazywa największym żalem swojej kariery, bo był blisko finału. Latem 2019 roku odszedł z klubu, po tym jak ogłosił piłkarzom, że kończy współpracę.

W Lyonie przyklejono mu przezwisko „Pep Genesio”. Wymyślił je w radiowym programie RMC komentator Daniel Riolo i, jak mówił Genesio, na początku miało ono charakter pejoratywny: kontrast między jego podziwem dla Guardioli a rzekomo ubogą taktyką. W lutym 2017 roku mówił, że ma dość pytań, czy gra rombem, kwadratem czy trójką obrońców, i że ma plan gry oraz filozofię. W 2019 roku mówił, że porównanie z Guardiolą byłoby zbyt śmiałe, a w lutym 2025 roku, że przezwisko brzmi dziś bardziej czule niż drwiąco i że niektórzy przyjaciele czasem tak się do niego zwracają.

31 lipca 2019 roku został trenerem Beijing Guoan w Chinach. Zastąpił Rogera Schmidta, a Pekin był wtedy trzeci, cztery punkty za liderem, i miał wywalczyć miejsce w azjatyckiej Lidze Mistrzów. Pekińczycy skończyli sezon 2019 na drugim miejscu, dwa punkty za Guangzhou Evergrande Fabio Cannavaro, z rekordową liczbą punktów w historii klubu. W 2020 roku, w czasie pandemii, prowadził zespół z Francji przez konferencje wideo, a potem dotarł z nim do półfinału ligi, w którym znów przegrał z Guangzhou. Po sezonie nie przedłużył umowy.

4 marca 2021 roku przejął Stade Rennais po rezygnacji Juliena Stéphana. Chciał odpocząć do lata, ale przekonał go dyrektor sportowy Florian Maurice, z którym pracował w Lyonie, oraz spotkanie z właścicielem klubu Françoisem Pinault. W sezonie 2021/2022 Rennes grało bardzo ofensywnie: wygrało grupę Ligi Konferencji przed Tottenhamem, zdobyło 66 punktów i 82 gole w lidze, co było rekordem klubu, i skończyło sezon czwarte, dzięki remisowi z Lille w ostatniej kolejce. Genesio dostał za to nagrodę UNFP dla najlepszego trenera Ligue 1, pierwszy raz w historii klubu z Bretanii. Piłkarze opisywali go jako trenera blisko szatni, a zarazem bardzo wymagającego. Martin Terrier strzelił wtedy 21 goli i mówił, że trener daje mu dużo swobody, Lovro Majer nazywał go najlepszym szkoleniowcem, z jakim pracował. W marcu 2022 roku, po porażce z Leicester w Lidze Konferencji, w której jego zdaniem sędziowie skrzywdzili Rennes, powiedział, że „podświadomie sędziuje się inaczej, jeśli klub nazywa się Rennes, a nie Leicester”. Genesio odszedł z Rennes 19 listopada 2023 roku, za porozumieniem stron, gdy klub był trzynasty w tabeli.

5 czerwca 2024 roku został trenerem Lille po Paulo Fonsece. W eliminacjach Ligi Mistrzów wyeliminował Fenerbahçe Mourinho, a w fazie ligowej Lille pokonało Real Madryt 1:0 i Atlético 3:1 w Madrycie. Zespół skończył fazę ligową siódmy i odpadł z Borussią Dortmund w 1/8 finału. Na początku pracy w Lille opierał się na grze, którą zostawił Fonseca, i dopiero stopniowo wprowadzał zmiany. W lutym 2025 roku przed meczem z PSG odsunął od składu trzech doświadczonych piłkarzy, w tym najlepszego strzelca Jonathana Davida, za złamanie zasad dyscypliny. Mówił, że ma bardzo mało zasad, ale są niewynegocjowalne, i że nie jest od karania. W sezonie 2025/2026 zimą wygrał tylko jeden mecz w dziesięciu, został zawieszony na jedno spotkanie za protesty wobec sędziów i dostał krytykę po meczach z Aston Villą w Lidze Europy, w której Lille odpadło w 1/8 finału. Mimo to wiosną drużyna wróciła na trzecie miejsce w Ligue 1 i do Ligi Mistrzów, a Ayyoub Bouaddi przebił się do pierwszego składu. 25 maja 2026 roku klub i trener ogłosili, że po wygaśnięciu umowy nie będą kontynuować współpracy. Genesio od tygodni dawał do zrozumienia, że chce odejść.

Habib Beye, który w lutym 2026 roku zastąpił w Olympique Marsylia Roberto De Zerbiego, odszedł z klubu 30 czerwca 2026 roku. Genesio został nowym trenerem 1 lipca, a w sztabie ma ludzi z Rennes, między innymi Thomasa Choinarda. Pierwszy ligowy mecz wygrał ze Strasbourgiem, po dwóch golach Amine Gouiriego. Mówił w 2025 roku, że w każdym klubie jako pierwszy trener awansował do europejskich pucharów, a po nominacji w Marsylii podkreślał, że zespół ma dawać dobry obraz klubu i grać z wartościami.

Styl i metody

Genesio sam przyznaje, że jest klasyfikowany jako pragmatyk, i mówi, że to nie zarzut. Dopasowuje styl do kadry, ale ma zasady: drużyna ma być aktywna, grać wysoko i wysoko naciskać, a swoboda piłkarzy ma mieścić się w organizacji i równowadze mimo wymian pozycji. Jego zespoły zmieniają ustawienia. W Lyonie wahały się między 4-3-3, 4-4-1-1 i trójką obrońców w 3-5-2, którą jesienią 2018 roku wprowadził, żeby wykorzystać Mendy'ego i Fekira. W Rennes grały między 4-4-2 i 4-3-3, z atakowaniem przestrzeni. Latem 2021 roku sztab narzucił wysoki wysiłek fizyczny, a sezon 2021/2022 Rennes było drużyną, która biegała najwięcej. W Lille i teraz w Marsylii najczęściej gra 4-2-3-1, choć w Lille zdarzały się też pięciu obrońców lub trzech.

Na zarządzaniu ludźmi wzoruje się na Ancelottim, którego wstrzemięźliwość w zwycięstwie i porażce, bliskość z zawodnikami i naturalny autorytet opisywał jako wzór, a bardziej niż na danych polega na relacji i znajomości człowieka. Mówi, że potrafi być twardy, ale zawsze z szacunkiem dla ludzi, że chce, by drużyna była aktywna i proaktywna bez względu na rywala, i że dużo deleguje, buduje wspólnie z grupą kierunek gry i stawia na współpracę ze sztabem, ale ostatnie słowo ma on. Uważa, że warto skupiać się na tym, na co trener ma wpływ, czyli na grze i relacjach, a nie na krytyce z zewnątrz. Pierwsze skojarzenia byłych podopiecznych są podobne. Aly Cissokho mówił, że trener potrafi ustawić piłkarzy mentalnie przed meczem, a Laurent Courtois, że jest bezpośredni i nie opowiada historii. Chętnie stawia na młodych: w Lyonie wyszli od niego Aouar, Mendy i Ndombele, w Rennes jedną trzecią kadry stanowili wychowankowie, a w Lille zaufał Bouaddiemu.

Na początku pracy w Marsylii mówił, że oczekuje od piłkarzy wartości, pokazywania koszulki i „zera żalu” po meczu, bo w dziewięciu przypadkach na dziesięć wynik przychodzi z takim nastawieniem.

Wypowiedzi

„Klasyfikują mnie jako pragmatyka i to prawda, ale to nie jest zarzut. Muszę się dopasować do jakości kadry, a nie narzucać swój styl, jeśli piłkarze się do niego nie nadają.” (So Foot, lipiec 2026)

„Byłoby pretensjonalne twierdzić, że mój sposób trenowania przypomina sposób Pepa Guardioli, którego uważam za jednego z trzech najlepszych na świecie.” (Gentside, luty 2019)