Amine Gouiri

Pochodzenie

Urodził się 16 lutego 2000 roku w Bourgoin-Jallieu pod Lyonem. Jego rodzice pochodzą z Algierii, z okolic Sétif. W piłkę grała cała rodzina: ojciec Zaïr zapisał go do klubu w L'Isle-d'Abeau, gdy miał siedem lat, a dwóch jego starszych braci przeszło wcześniej do większego klubu w pobliskim Bourgoin. Od początku grał w starszych rocznikach, najpierw jako obrońca. W wieku 11–12 lat sam przeszedł do FC Bourgoin-Jallieu, partnerskiego klubu Lyonu. W pierwszym meczu strzelił wszystkie dziesięć goli w wygranym 10:1 spotkaniu z dawnym klubem. W 2012 roku został królem strzelców Danone Nations Cup z dziewięcioma golami w ośmiu meczach.

Lyon obserwował go od 2012 roku, a latem 2013 roku Amine trafił do akademii OL. O jego przejście zabiegały też m.in. Nancy i Saint-Étienne, ale od dziecka kibicował Lyonowi. Jako chłopiec wzorował się na Cristiano Ronaldo, lubił też Karima Benzemę, z którym często go porównywano. Mówił, że chętnie poszedłby jego drogą, ale idzie własną.

Kariera

W lidze zadebiutował 19 listopada 2017 roku jako 17-latek, wchodząc na 18 minut w bezbramkowym meczu Lyonu z Montpellier HSC. Wspominał, że przed wejściem usłyszał od trenera: „To ty nas wygrasz. Strzelisz gola”. Bramki nie strzelił. W kwietniu 2018 roku podpisał w Lyonie pierwszy zawodowy kontrakt, na trzy lata od 1 lipca. W sierpniu 2018 roku zerwał więzadło krzyżowe przednie w lewym kolanie na treningu z rezerwami i pauzował sześć miesięcy. Po powrocie nie przebił się do składu: w sezonie 2019/2020, najpierw pod wodzą Sylvinho, a potem Rudiego Garcii, tylko kilka razy wchodził na boisko w Ligue 1.

Latem 2020 roku odszedł do OGC Nice. Mówił, że w karierze trzeba podejmować decyzje, a Nice było dla niego najlepszym wyborem. W pierwszym meczu w barwach Nicei strzelił dwa gole Lens. W dwóch sezonach zdobył tam 28 goli i miał 19 asyst.

1 września 2022 roku przeszedł do Stade Rennais i podpisał pięcioletni kontrakt. Trenerem Rennes był wtedy Bruno Genesio, który znał go z Lyonu. W drugim meczu dla nowego klubu strzelił gola, a w Lidze Europy zagrał bardzo dobry mecz z Fenerbahçe: dwa gole i asysta.

31 stycznia 2025 roku Rennes sprzedało go definitywnie do Olympique Marsylia. W Marsylii szybko zaczął zdobywać bramki: w pierwszych czternastu meczach Ligue 1 strzelił dziesięć goli. W maju 2025 roku zrobił hat-tricka w meczu z Brest, w tym jedną bramkę przewrotką. Marsylia zakwalifikowała się w tym sezonie do Ligi Mistrzów. Trener Roberto De Zerbi porównał go do Gonzalo Higuaína.

W październiku 2025 roku w meczu towarzyskim Algierii z Ugandą Gouiri doznał kontuzji prawego barku i przeszedł operację. Do gry wrócił w styczniu 2026 roku.

Sukcesy

• 2017 Król strzelców mistrzostw Europy U-17

Styl gry

W Lyonie był dziewiątką, która nie czeka między obrońcami: schodziła po piłkę i robiła ruch. W akademii zwracano uwagę na jego siłę, szybkość i inteligentny ruch bez piłki. Ma atletyczny profil, ponadprzeciętną technikę, dobrą grę głową i bardzo dobrą prawą nogę, a do tego potrafi grać dla partnerów. W kadrach młodzieżowych musiał popracować nad grą w obronie.

Jako senior lubi schodzić po piłkę i brać udział w budowaniu akcji. Djamel Belmadi, który sprowadził go do reprezentacji Algierii, mówił, że najlepiej czuje się jako „dziewiątka i pół”: potrafi grać na szpicy, na lewym skrzydle i jako drugi napastnik. Roberto De Zerbi oczekiwał w Marsylii, by grał jak „dziesiątka”, a strzelał jak „dziewiątka”. Gouiri mówił podobnie: jest dziewiątką o cechach dziesiątki, a trener chce, by stał się snajperem, który wykończy też brzydkie akcje. Przyznawał, że musi poprawić regularność, grę w obronie i ruch za plecy obrońców.

Reprezentacja

W reprezentacji Francji zadebiutował w kategorii U-16 4 lutego 2016 roku. W 2017 roku został królem strzelców mistrzostw Europy U-17 w Chorwacji z dziewięcioma golami w pięciu meczach, co było wtedy rekordem turnieju. Na mistrzostwach świata U-17 w Indiach strzelił pięć goli i miał dwie asysty w czterech meczach. W 2018 roku grał na mistrzostwach Europy U-19, a w 2021 roku został kapitanem kadry U-21.

26 września 2023 roku ogłosił, że będzie grał dla Algierii. Tłumaczył, że zaważyły jego pochodzenie, kraj rodziny, który znał z wyjazdów od dziecka, i to, że od lat śledził tę kadrę. Mówił też, że o jego decyzji przesądziła rozmowa z Belmadim, który chciał go w drużynie, ale nie wywierał presji.

W kadrze zadebiutował 12 października 2023 roku w wygranym 5:1 meczu towarzyskim z Republiką Zielonego Przylądka. Zagrał od początku, jako drugi napastnik obok Islama Slimaniego. W kolejnym meczu towarzyskim, z Egiptem, padł remis 1:1.

W grudniu 2023 roku znalazł się na liście Algierii na Puchar Narodów Afryki w Wybrzeżu Kości Słoniowej, ale 1 stycznia 2024 roku federacja ogłosiła, że z powodu kontuzji kolana nie pojedzie na turniej. Na kolejny turniej, rozgrywany na przełomie 2025 i 2026 roku, nie pojechał z powodu operacji barku.

W maju 2026 roku selekcjoner Vladimir Petković powołał go na mistrzostwa świata w Ameryce Północnej. W meczu grupowym z Jordanią strzelił zwycięskiego gola na 2:1 w 82. minucie, swojego pierwszego na mundialu.