Besnik Hasi

Pochodzenie

Besnik Hasi urodził się 29 grudnia 1971 roku w Gjakovie w Kosowie, wówczas w Jugosławii, w pięcioosobowym rodzeństwie. Ojciec był sprzedawcą i wymagał od syna dobrych ocen: kiedy wyniki w szkole były słabe, zabierał mu treningi w pierwszym klubie, Vëllaznimi. Hasi przez rok studiował ekonomię, ale przerwał w wieku 19 lat z powodu piłki.

Zawodowo zaczynał w Liria Prizren, w 1990 roku przeszedł do NK Zagrzeb, a w 1994 do Belgii, do Genku. Z Genkiem zdobył mistrzostwo kraju w 1999 roku i Puchar Belgii rok później. W 2000 roku przeszedł do Anderlechtu, gdzie jako defensywny pomocnik był mistrzem Belgii w 2001 i 2004 roku. Karierę kończył w Lokeren i Cercle Brugge, a w 2008 roku przestał grać. W reprezentacji Albanii zagrał ponad czterdzieści meczów; po debiucie w listopadzie 2000 roku w towarzyskim spotkaniu z Maltą uchodził za pierwszego piłkarza z Kosowa w tej kadrze. Opowiadał potem, że na pierwszym zgrupowaniu nikt nie znał planu treningu, a na zniszczonym boisku bez oświetlenia murawę doświetlił reflektorami swojego mercedesa brat jednego z zawodników. W 1999 roku, podczas wojny w Kosowie, razem z Branko Struparem zorganizował w Genku zbiórkę, która pomogła 350 rodzinom w obozach dla uchodźców.

Kariera trenerska

Po zakończeniu gry został w Anderlechcie, najpierw przy młodzieży, a od października 2009 roku jako asystent Ariëla Jacobsa, a później Johna van den Broma. Jako ich prawa ręka świętował trzy tytuły mistrzowskie.

W marcu 2014 roku zarząd zwolnił van den Broma tuż przed końcem rundy zasadniczej i powierzył drużynę Hasiemu. Anderlecht był wtedy trzeci, dwanaście punktów za Standardem. Hasi wygrał ostatni mecz rundy zasadniczej, przegrał pierwszy mecz play-off ze Standardem, a potem zdobył 22 punkty z 30 możliwych i został mistrzem; nazwał to „najpiękniejszym tytułem w karierze”. Kluczowy był jego ruch taktyczny: przesunął Cheikhou Kouyatégo do drugiej linii. W lipcu 2014 roku dołożył Superpuchar po 2:1 z Lokeren, choć po meczu mówił, że to „niewiele więcej niż trofeum”. W dwóch kolejnych sezonach Anderlecht nie zdobył tytułu, a na początku ostatniego sezonu Hasi odesłał do drugiej drużyny Anthony’ego Vanden Borre, który publicznie go za to zaatakował. Pod koniec maja 2016 roku klub podziękował mu za pracę.

Tydzień później, 3 czerwca 2016 roku, został trenerem Legii Warszawa po Stanisławie Czerczesowie. Zaczął od porażki 1:4 z Lechem w Superpucharze Polski, a latem poprowadził zespół przez eliminacje Ligi Mistrzów: w ostatniej rundzie Legia wyeliminowała irlandzki Dundalk i jako pierwszy polski klub od około 20 lat awansowała do fazy grupowej. Ligowo szło fatalnie, Legia odpadła z Pucharu Polski po porażce 2:3 z Górnikiem Zabrze i po ośmiu kolejkach była trzynasta. 14 września 2016 roku przegrała w Lidze Mistrzów 0:6 z Borussią Dortmund: Hasi zostawił na ławce Nemanję Nikolicia, a w obronie zestawił duet, który nigdy wcześniej razem nie grał. Po klęsce mówił, że zespół grał bez kilku podstawowych piłkarzy, a problem leży w mentalności i psychice. Cztery dni później Legia przegrała 2:3 z Zagłębiem Lubin po samobóju Michała Pazdana. Prezes Bogusław Leśnodorski ogłosił, że drużynę przejmuje asystent Aleksandar Vuković, a Hasi został odsunięty, bo nie przyjął propozycji podania się do dymisji. Nowym trenerem został Jacek Magiera.

8 czerwca 2017 roku Hasi podpisał kontrakt z Olympiakosem. Do Pireusu sprowadził pięciu Belgów, m.in. Björna Engelsa i Silvio Proto. Zdążył wprowadzić klub do fazy grupowej Ligi Mistrzów po wyeliminowaniu Partizana i Rijeki, ale po porażce 2:3 u siebie ze Sportingiem w pierwszym meczu fazy grupowej, dwóch remisach w lidze i przegranym 2:3 derbowym meczu z AEK, w którym Olympiakos prowadził 2:0, stracił pracę 25 września, po niespełna czterech miesiącach.

Od lipca 2018 roku pracował w Arabii Saudyjskiej: najpierw w Al-Raed, który po jego pierwszym sezonie zajął ósme miejsce, a potem szóste i dziesiąte, następnie od czerwca 2021 roku w Al-Ahli. Z tym klubem rozstał się w marcu 2022 roku po porażce w meczu o utrzymanie z Al-Ettifaq. Potem prawie półtora roku był bez pracy.

8 listopada 2023 roku zastąpił w KV Mechelen zwolnionego Stevena Defoura. Przedstawiając się, mówił, że zawsze trudno było mu tu grać jako piłkarzowi i trenerowi, bo atmosfera jest znakomita, a „dwunasty zawodnik” siedzi blisko boiska. Klub był czternasty po trzynastu kolejkach; pod Hasim szybko się podniósł, otarł się o Champions Play-offs i zajął drugie miejsce w Europe Play-offs za Gentem. W kwietniu klub ogłosił jego odejście, ale 31 maja 2024 roku obie strony jednak się porozumiały i Hasi został. Drugi sezon zaczął się źle: po długiej serii bez zwycięstw Hasi stracił pracę 3 marca 2025 roku.

Siedemnaście dni później wrócił do Anderlechtu jako następca zwolnionego Davida Huberta. Poprowadził klub do czwartego miejsca w fazie play-off i do finału Pucharu Belgii, który Anderlecht przegrał z Club Brugge. Po serii dwóch punktów z pięciu meczów i porażce 0:2 ze Standardem zarząd zwolnił go 1 lutego 2026 roku; wcześniej kibice krytykowali go za zachowawczą grę.

10 czerwca 2026 roku został trenerem beniaminka tureckiej Süper Lig, Amedsporu z Diyarbakır. Mówił, że wybrał ten klub dzięki projektowi i prezesowi, mimo wcześniejszych rozmów z klubami w Belgii.

Styl i metody

Przedstawia się jako trener „bez udziwnień”. W Amedsporze deklarował, że ważne są dla niego taktyka, przewaga fizyczna i przede wszystkim dyscyplina, a zespół ma grać ofensywnie, tak jak chcą kibice. W sezonie 2026/2027 w Amedsporze najczęściej wystawiał 4-2-3-1, rzadziej 3-4-2-1.

Strukturę zmienia pod rywala i kadrę. Wiosną 2025 roku w Anderlechcie przez pierwsze mecze play-off grał trójką obrońców, 3-4-3 lub 3-5-2, co w belgijskiej prasie uznano za źle dopasowane do piłkarzy. Potem wrócił do 4-3-3, a w listopadzie 2025 roku z Club Brugge zagrał 4-4-2 z wysokim pressingiem i indywidualnym kryciem w obronie. Trener Hein Vanhaezebrouck chwalił tamten plan po wygranej 1:0. Na wyjazdach Hasi często grał ostrożniej, co nie zawsze się opłacało. Za jego kadencji Anderlecht poprawił stałe fragmenty: w play-off 2025 roku niemal połowa strzałów drużyny padała po rożnych i rzutach wolnych.

Odżegnywał się od wizerunku trenera twardego wobec piłkarzy i bronił m.in. Luisa Vázqueza, gdy był jedynym napastnikiem. W październiku 2025 roku, krytykowany przez kibiców, powiedział, że Anderlecht ma za mało punktów i że to jego odpowiedzialność, a nie jakość piłkarzy. W wywiadzie z 2015 roku zauważył, że gdy piłkarze coś wykonują źle, winny jest system, a gdy wygrywają, system automatycznie jest dobry.

Wypowiedzi

„Jestem trenerem, który stawia na piłkę bez udziwnień.” (Sporza, listopad 2023)

„Chcę przekonać piłkarzy do swojej filozofii. Ważne są dla mnie taktyka, przewaga fizyczna i przede wszystkim dyscyplina.” (DHA, czerwiec 2026)